บทที่ 10 หมูป่า

บทที่ 10 หมูป่า

ภายใต้การจับจ้องของเซี่ยชิง แกะวิวัฒนาการเดินไปที่ต้นเซียงชุนต้นเล็ก แล้วเงยหน้าอ้าปากงับยอดอ่อนที่เพิ่งแตกยอดออกมาเคี้ยวตุ้ยๆ

เซี่ยชิงมองต้นเซียงชุนที่กิ่งก้านหายไปแถบหนึ่ง แล้วเบิกตากว้างมองปากที่เคี้ยวไม่หยุดของเจ้าแกะหน้าตากวนประสาทตัวนี้

หรือว่าแกะตัวนี้จะ... วิวัฒนาการฟัน?

พอเจ้าแกะหางสั้นกลืนยอดเซียงชุนลงท้อง ก็เงยหน้ามองเซี่ยชิงอีกครั้ง พอเห็นเซี่ยชิงยืนนิ่งไม่ไหวติง ตาของมันก็หรี่ลงจนแทบปิด ถอยหลังไปหลายก้าว ตะกุยเท้าหน้า แล้ว... พุ่งชนต้นเซียงชุนต้นใหญ่อย่างแรง

ปัง!

เซี่ยชิงกอดลำต้นที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หัวใจพลอยกระตุกวูบตามไปด้วย

ไม่ต้องเดาแล้ว นี่มันแกะวิวัฒนาการสายพละกำลัง! มันชนต้นไม้ทำไม กะจะให้เธอร่วงลงไปหรือไง?

เธอเพิ่งเคยเจอแกะวิวัฒนาการเป็นครั้งแรก ไอ้ตัวนี้พอวิวัฒนาการแล้วมันกินเนื้อหรือเปล่านะ?

ปัง!

แกะวิวัฒนาการชนต้นไม้เต็มแรงอีกครั้ง พอเห็นว่าเซี่ยชิงยังกอดต้นไม้นิ่งไม่ยอมลงมา เจ้าตัวแสบก็หันขวับ เล็งเขาเกลียวคู่สวยไปที่ตะกร้าสะพายหลังของเซี่ยชิงที่วางอยู่โคนต้นไม้

เซี่ยชิงใจหายวาบ ตะโกนลั่น "อย่า!"

พอเห็นแกะชะงักนิ่ง เซี่ยชิงรีบตะโกนต่อ "พี่ใหญ่ มีอะไรคุยกันดีๆ อย่าชนนะ"

แกะไม่ได้พุ่งชน แต่เริ่มตะกุยเท้าทำท่าเตรียมพร้อมอีกรอบ เซี่ยชิงรีบหักยอดเซียงชุนสองกำมือโยนลงไป "พี่ใหญ่ กินยอดเซียงชุนเถอะ ไอ้นี่อร่อยกว่าขิงกับกระเทียมตั้งเยอะ"

แกะวิวัฒนาการหยุดตะกุยเท้า ก้มลงคาบยอดเซียงชุนเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

พอเห็นว่าแกะชอบกินยอดเซียงชุน เซี่ยชิงก็รีบหักโยนลงไปอีกหลายกำ ล่อให้มันเดินห่างออกจากตะกร้าสมบัติของเธอ

เซี่ยชิงไม่รู้ว่าแกะกินจุแค่ไหน แต่เจ้าแกะวิวัฒนาการตัวนี้กินยอดเซียงชุนไปเป็นร้อยกำ ถึงจะหมอบลงกับพื้นอย่างพอใจ เลิกชนต้นไม้และเลิกยุ่งกับตะกร้าของเซี่ยชิง

สัตว์วิวัฒนาการแบ่งออกเป็นสองประเภท ประเภทหนึ่งคือพวกที่ดูดซับธาตุเชียงมากกว่าธาตุอี๋ จะมีนิสัยดุร้ายก้าวร้าว เรียกว่าสัตว์วิวัฒนาการธาตุเชียง อีกประเภทคือพวกที่ดูดซับธาตุอี๋มากกว่าธาตุเชียง จะยังคงพฤติกรรมเดิมตามธรรมชาติ เรียกว่าสัตว์วิวัฒนาการธาตุอี๋ เจ้าแกะตัวนี้พอกินอิ่มก็เลิกอาละวาด น่าจะเป็นการวิวัฒนาการธาตุอี๋

เซี่ยชิงวางใจขึ้นบ้าง หักยอดเซียงชุนใส่เป้จนเต็มแล้วกระโดดลงจากต้นไม้ หิ้วตะกร้าเตรียมออกสำรวจต่อ แกะวิวัฒนาการที่นอนอยู่ใต้ต้นเซียงชุนปรายตามองเซี่ยชิงแวบหนึ่ง แล้วนอนหรี่ตาพักผ่อนต่อ

บนเนินเขาลูกนี้มีบ้านทั้งหมดห้าหลัง เซี่ยชิงเดินสำรวจจนครบก็ไม่มีอะไรเพิ่มเติม จึงย้อนกลับมาที่ใต้ต้นเซียงชุนต้นใหญ่ ขุดต้นกล้าเซียงชุนที่เพิ่งงอกออกมาหลายต้น ตั้งใจจะย้ายไปปลูกในที่ดินของตัวเอง

"แบ๊ะ"

พอเห็นเซี่ยชิงจะไป แกะวิวัฒนาการก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาทันที

เซี่ยชิงหันกลับไป เห็นมันจ้องเป้สะพายหลังของเธอตาเป็นมัน ก็ถึงกับพูดไม่ออก "ยังอยากกินยอดเซียงชุนอีกเหรอ"

"แบ๊ะ"

"เมื่อกี้เพิ่งกินอิ่มไม่ใช่เหรอ?"

"แบ๊ะ"

"ฉันไปล่ะ ไว้เจอกันคราวหน้าจะหักให้กินใหม่" เซี่ยชิงพูดจบก็จะเดินหนี ใครจะคิดว่าเจ้าแกะตัวนี้ดันลุกขึ้น ตะกุยเท้า แล้วหันเขาเกลียวเข้าใส่เซี่ยชิง

เวรเอ๊ย!

เซี่ยชิงชักโมโห วางตะกร้าและต้นกล้าเซียงชุนไว้ข้างๆ แล้วตั้งท่าเตรียมสู้ "มา งั้นมาวัดกันดูว่าใครแรงเยอะกว่า!"

แกะวิวัฒนาการพุ่งเข้าใส่เซี่ยชิง ยกขาหน้า ยื่นหัว ใช้เขาเกลียวคู่ชนเซี่ยชิงเต็มแรง

เซี่ยชิงยกมือขึ้นตั้งรับ ตะโกนลั่น "ออกไป!"

ผลปรากฏว่า แกะไม่ได้ถูกเธอผลักออกไป แต่เป็นเธอต่างหากที่ถูกแกะชนกระเด็น

เซี่ยชิงม้วนตัวลุกขึ้นยืน ยอมจำนนแต่โดยดี "อยากกินยอดเซียงชุน?"

"แบ๊ะ"

"ได้" เซี่ยชิงเทยอดเซียงชุนในเป้ออกมาบนพื้นจนหมด "กินซะ"

แกะมองเซี่ยชิงด้วยสายตาดูแคลน แล้วหมอบลงเฝ้ากองยอดเซียงชุน ค่อยๆ เคี้ยวเอื้องอย่างสบายอารมณ์

เซี่ยชิงที่สู้แรงแกะไม่ได้ต้องปีนขึ้นต้นไม้ไปเก็บยอดเซียงชุนใหม่จนได้ครึ่งตะกร้าถึงค่อยลงมา

เห็นแกะวิวัฒนาการลุกขึ้นจ้องเธออีก เซี่ยชิงจึงเทน้ำพุใส่หม้อดินเผาแตกๆ แถวนั้น แล้วยื่นไปตรงหน้าแกะ "กินจนเหนื่อยแล้วสิ? กินน้ำหน่อยไหม"

แกะวิวัฒนาการก้มลงดมๆ แล้วเริ่มกินน้ำ

เซี่ยชิงฉวยโอกาสคว้าต้นกล้าเซียงชุนและตะกร้า วิ่งลงจากเนินเขาโดยไม่หันกลับมามอง ผ่านแนวกันไฟกลับเข้าสู่ป่ากันชนของตัวเอง พอหันกลับไปเห็นว่าแกะไม่ได้ตามมา เธอก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้

เธอไม่ได้หัวเราะอย่างมีความสุขขนาดนี้มานาน... นานมากแล้วจริงๆ

แม้แรงจะสู้แกะวิวัฒนาการไม่ได้ แต่เซี่ยชิงมีอาวุธ มั่นใจว่าฆ่ามันได้แน่ แต่แกะตัวนี้ฉลาดแถมแรงเยอะ เซี่ยชิงไม่อยากฆ่า อยากเลี้ยงไว้มากกว่า

ถ้าบ่ายนี้เจออีก จะลองใช้ยอดเซียงชุนกับน้ำพุล่อมันกลับไปที่ที่ดินดู

เพราะวิ่งเร็วเกินไป ดินที่หุ้มรากต้นกล้าเซียงชุนเลยหลุดร่อนไปหมด ไม่รู้จะรอดหรือเปล่า เซี่ยชิงปลูกต้นกล้าเซียงชุนสองต้นไว้ริมตาน้ำ อีกห้าต้นปลูกไว้ริมลานบ้าน แล้วรดน้ำพุจนชุ่มโชก

ถ้าทำขนาดนี้แล้วยังไม่รอด อยากกินเมื่อไหร่ค่อยไปหักเอาในป่าวิวัฒนาการก็ได้ ยังไงบนเนินเขานั้น จากการสังเกตของเธอ นอกจากเจ้าแกะตัวนั้นก็ไม่มีร่องรอยสัตว์ใหญ่ชนิดอื่น

ปลูกต้นเซียงชุนเสร็จ เซี่ยชิงกลับเข้าบ้านเปิดหนังสือดูเทคนิคการปลูกขิงและกระเทียม แล้วหักหัวขิงตามตาที่งอกได้เจ็ดชิ้น แกะกระเทียมเป็นกลีบ พยายามหุ้มด้วยดินเดิมให้มากที่สุดแล้วปลูกลงในแปลงผักที่ถางไว้ทางทิศตะวันตก รดน้ำพุจนชุ่ม

ปลูกผักเสร็จ เซี่ยชิงตักยอดเซียงชุนที่แช่น้ำเกลือไว้ออกมา ลวกน้ำร้อน หั่นฝอย ปรุงรสด้วยเกลือและพริกป่นคลุกเคล้าให้เข้ากัน แล้วบรรจุใส่ขวดแก้วที่ลวกน้ำร้อนฆ่าเชื้อแล้ว ปิดฝาให้สนิท

เซียงชุนดองพริกสองขวดนี้ พอให้เธอกินไปได้เป็นเดือน

เช้านี้ได้ของดีมาเพียบ เซี่ยชิงยอมฟุ่มเฟือยสักครั้ง เทน้ำมันลงกระทะผัดยอดเซียงชุนจานใหญ่ กินแกล้มกับเสบียงอัดแท่งจนอิ่มแปล้ แล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดสภาพ

ชีวิตแบบนี้... มันช่างสุขสบายเหลือเกิน

ถ้าอยากสุขสบายแบบนี้ตลอดไป ก็ต้องขยัน หลังจากเก็บล้างห้องครัวและล็อคประตูบ้านแน่นหนา เซี่ยชิงแบกถังน้ำสองใบมุ่งหน้าไปหลังบ้าน วางถังรองน้ำไว้ใต้ตาน้ำแล้วใช้หินอุดปากถ้ำเหมือนเดิม จากนั้นข้ามแนวกันไฟ สวมหน้ากากป้องกัน มุดเข้าป่าวิวัฒนาการอีกครั้ง

เพื่อหลบเลี่ยงเจ้าแกะตะกละที่เฝ้าต้นเซียงชุน เซี่ยชิงเลือกสำรวจป่าวิวัฒนาการทางทิศเหนือของที่ดินหมายเลข 4

คราวนี้เธอระวังตัวยิ่งกว่าเดิม หลังจากข้ามเนินเขาสูงสามร้อยกว่าเมตร เซี่ยชิงก็พบหุบเขาแห่งหนึ่ง ในหุบเขามีต้นไม้หนาทึบ มองเห็นนาขั้นบันไดบนเนินเขา บ่อน้ำในหุบเขา และบ้านเรือนทรุดโทรมได้ลางๆ

หุบเขาที่มีบ่อน้ำและป่าทึบ อันตรายกว่าบนเนินเขาหลายเท่า ขณะที่เซี่ยชิงตัดสินใจจะถอย เธอก็แว่วเสียงลูกหมูป่าร้องอู๊ดๆ มาจากริมบ่อน้ำ

หมูป่า! เนื้อ!

ลูกหมูป่า! เนื้อที่เธอจับไหว!

เซี่ยชิงผู้หิวกระหายเนื้อกัดฟันแน่น กระชับมีดสปาร์ตาย่องลงเขาอย่างเงียบกริบ เสียงหมูป่าดังขึ้นเรื่อยๆ ที่ริมบ่อน้ำปรากฏแม่หมูป่าขนสีน้ำตาลดำ ตัวใหญ่ขนาดสามร้อยกว่าชั่ง ตัวพอกโคลนหนาเตอะ

หมูป่าไซส์นี้ กระสุนปืนลูกซองยังยิงไม่เข้า มีดสปาร์ตาในมือเธออย่าได้หวัง แต่เป้าหมายของเธอไม่ใช่ตัวแม่ สายตาของเซี่ยชิงเบนไปยังลูกหมูป่าตัวน้อยหลายตัวที่กำลังวิ่งเล่นอยู่รอบตัวแม่หมู