Chapter 10

"สลิธีริน!"

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของหมวกคัดสรร เฮอร์ม่าก็พยักหน้าขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับถอดหมวกคัดสรรออกจากหัวของเขา ในขณะเดียวกันทันใดนั้นประตูห้องโถงก็ค่อย ๆ เปิดออกและมีศาสตราจารย์สเนปเดินนำเข้ามากับคนอีกสามคนที่กำลังเดินตามหลังมาติด ๆ

แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ มองไปยังเฮอร์ม่าที่ถอดหมวกออกและค่อย ๆ เดินลงมาอย่างช้า ๆ บวกกับเสียงเชียร์ของบ้านสลิธีรินที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้คนหลายคนมองไปที่เฮอร์ม่าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เฮอร์ม่าอยู่สลิธีรินอย่างงั้นเหรอเนี้ย !?" แน่นอนว่าสำหรับรอนแล้วเขายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับเฮอร์ม่าสักเท่าไหร่ แต่สำหรับแฮร์รี่ที่ถูกเฮอร์ม่าช่วยเอาไว้อย่างกล้าหาญแล้วนั้น เขาเหมาะที่จะอยู่บ้านกริฟฟินดอร์มากกว่า

อย่างน้อยก็ขอให้เขาไปบ้านเรเวนคลอหรือฮัฟเฟิลพัฟเหมือนกับน้องสาวของเขาก็ได้ แต่ทำไมเขาถึงได้ไปบ้านสลิธีริน นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหมเนี้ย ?

เฮอร์ไมโอนี่สังเกตเห็นการแสดงของแฮร์รี่ เธอก็เอามือตบไปที่ไหล่ของแฮร์รี่เบา ๆ พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า "ตัวเลือกที่หมวกคัดสรรได้เลือก โดยทั่วไปแล้วมันไม่เคยผิดพลาด และคนของบ้านสลิธีรินก็ไม่ได้เลวร้ายไปซะหมด"

"..."

"พวกเธอสามคนกำลังยืนดูละครกันอยู่รึไง ? กลับไปนั่งที่ซะ!"

สเนปเหลือบมองไปที่แฮร์รี่เล็กน้อยก่อนที่เขาจะสะบัดเสื้อคลุมเดินกลับไปนั่งที่นั่งของเขา

ส่วนแฮร์รี่และคนอื่น ๆ ก็กลับไปนั่งที่นั่งของพวกเขาในแถวของบ้านกริฟฟินดอร์ด้วยใบหน้าขมขื่นเล็กน้อย

"นี่พวกนายหายไปไหนกันมา ?" เฟร็ดเอามือวางลงบนไหล่ของรอนพร้อมกับถามขึ้น

"นี่ .... " รอนเหลือบมองไปยังเฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังทำใบหน้าเย็นชาอยู่

"พวกเราขึ้นรถไฟไม่ทัน ทำให้พวกเขาขับรถบินมายังที่นี่ แต่สุดท้ายก็ถูกจับได้โดนศาสตราจารย์สเนป และถูกหักคะแนนคนละ 30 คะแนน!"

"รถบินได้ ? รอน! ถ้าพ่อรู้พ่อฆ่านายแน่!" จอร์จมองไปที่รอนพร้อมกับพูดเยาะเย้ยออกมา

ซึ่งแฮร์รี่ที่นั่งอยู่ไม่ได้ฟังที่พวกเฮอร์ไมโอนี่กำลังพูดคุยกันอยู่เลยสักนิด เพราะเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกหดหู่ที่เขาไม่สามารถเขาไปยังสถานีได้ทันเวลาและโดนหักคะแนนจากศาสตราจารย์สเนปในที่สุด

แม้แต่เฮอร์ม่าก็ยังได้รับการคัดสรรให้ไปอยู่บ้านสลิธีริน ซึ่งมันดูเหมือนโชคของเขาในช่วงนี้มันจะไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

ในขณะเดียวกันพิธีคัดสรรก็ดำเนินการไปอย่างรวดเร็ว และมันก็จบลงในเวลาไม่นาน ซึ่งทางด้านของเฮอร์ม่าในตอนนี้ก็เต็มไปด้วยความอึดอัดเป็นอย่างมาก เพราะเขากำลังถูกรัวคำถามจากทุกสารทิศรอบตัวของเขา

แม้แต่ เดรโกร มัลฟอย ที่หยิ่งยโสและเย็นชาอยู่ตลอดเวลา ยังหันมายิ้มให้กับเขาเล็กน้อย ทำให้เขาได้แต่เกาหัวด้วยความมึนงง

"สิ่งนี้มันคืออะไร ? ไม้กวาดบินได้รุ่นใหม่อย่างงั้นหรอ ?" นักเรียนตัวอ้วนที่นั่งอยู่ถัดไปจากเขามองไปที่ไม้กายสิทธิ์ของเขาที่แขวนอยู่ไม่ไกลด้วยความสงสัย ก่อนที่จะนักเรียนอ้วนคนนั้นจะเอามือไปสัมผัสมันเข้า

"ระวัง!"

"อ๊า!!"

เฮอร์ม่าที่กำลังจะพูดเตือนแต่มันก็สายไปเรียบร้อยแล้ว เพราะมือของเด็กคนนั้นมันเร็วยิ่งกว่าคำพูดของเขาซะอีก ทันใดนั้นมันก็มีกลิ่นไหม้ลอยขึ้นมา

"นี่คือไม้กายสิทธิ์ของฉัน และมันจะดีมากถ้าเกิดว่าพวกนายไม่แตะต้องมัน" เฮอร์ม่าเอามือคว้าไปหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาสะพายเอาไว้บนหลังตามเดิม ก่อนที่เขาจะมองไปที่มือของเด็กชายคนนั้นเล็กน้อย

ส่วนเด็กชายคนนั้นในตอนนี้ก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงพร้อมกับมองไปที่เฮอร์ม่าด้วยความกลัวเล็กน้อย ส่วนนักเรียนที่อยู่รอบ ๆ นั้นก็มองไปยังเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"สตาร์ฟอล เกรซ"

ทันทีที่เฮอร์ม่าโบกมือของเขา ทันใดนั้นมันก็มีแสงสีทองระยิบระยับจาง ๆ พุ่งออกมาจากแขนของเขาก่อนที่มันจะค่อย ๆ กลายเป็นขนนกสีทองที่ค่อย ๆ ล่วงหล่นไปยังแขนของเด็กชายคนนั้น ทันใดนั้นขนนกอันนั้นมันก็แตกกระจายกลายเป็นแสงสีทองและแพร่กระจายไปยังแขนของเด็กชายอย่างรวดเร็ว

ภายใต้สายตาตื่นตกใจของทุกคน รอยแผลไฟไหม้ที่อยู่บนแขนของเด็กชายมันก็ค่อย ๆ จางหายไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างกายของเด็กชายคนนั้นรู้สึกเบาและไม่มีอาการเจ็บปวดใด ๆ อีกต่อไป!

"นี่มัน ... คาถารักษาอย่างงั้นหรอ ?"

"แต่ฉันไม่เคยเห็นคาถารักษาอันไหนที่มีรูปร่างเป็นขนนกแบบนั้นเลยนะ!"

นักเรียนสลิธีรินที่อยู่รอบ ๆ มองไปยังเฮอร์ม่าด้วยสายตาเบิกกว้าง แต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าของเฮอร์ม่าก็ยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม

"พวกเรายังมีเวลาในการทำความรู้จักกันอีกนาน"

เฮอร์ม่ายิ้มให้กับนักเรียนรอบ ๆ ตัวของเขาด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย ทำให้คนอื่น ๆ ถึงกับเริ่มหายใจติดขัด

และหันหน้ากลับไปด้วยความไม่เต็มใจและเชื่อฟังคำสั่งของเฮอร์ม่าแต่โดยดี แต่ถึงอย่างนั้นเหตุการณ์ตรงหน้าเมื่อกี้นี้มันก็ยังหน้าเหลือเชื่ออยู่ดีมันคือภาษารูนอย่างงั้นหรอ ?

ถึงแม้ว่าเฮอร์ม่าจะทำตัวหยิ่งยโสเล็กน้อย แต่คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้รังเกียจเขาเป็นพิเศษ เพราะสำหรับพวกเขาแล้วบุคลิกเช่นนี้เป็นสัญลักษณ์ของบ้านสลีธีริน!

แน่นอนหลังจากที่เฮอร์ม่ากลับไปนั่งที่โต๊ะของเขา เขาก็นั่งกินเนื้อวัวชิ้นหนึ่งอย่างเงียบ ๆ เพราะการแสดงก่อนหน้านี้มันกินพลังงานของเขามากเกินไป!

"พี่สาวเสี่ยว พี่ยังอยู่รึเปล่า ?"

.......

แอบไปนอนอีกแล้ว ? ซึ่งในความเป็นใจแล้วการนอนของพี่สาวเสี่ยวถือได้ว่าเป็นผลดีสำหรับเขาเป็นอย่างมากเลยล่ะ

เพราะพี่สาวเสี่ยวเคยบอกกับเขาเอาไว้ว่าหลังจากที่เขาเริ่มสามารถควบคุมพลังเวทย์มนตร์ได้อย่างมีประสิทธิภาพมันก็ทำให้การฟิวชั่วกับระบบของพี่สาวเสี่ยวมีความรวดเร็วมากยิ่งขึ้น

ดังนั้นแล้วในอนาคตพี่สาวเสี่ยวจะกลายเป็นระบบอย่างสมบูรณ์ และเมื่อพูดถึงเวทย์มนตร์รักษาก่อนหน้านี้มันก็เป็นหนึ่งในทักษะของ Kayle

ซึ่งมันเป็นทักษะของปุ่ม W แต่ถึงอย่างนั้นพี่สาวเสี่ยวก็ขี้งกเป็นอย่างมาก เพราะเขาจะต้องทำความสำเร็จของภารกิจให้ถึง 70% ถึงจะได้ความสามารถของทักษะ W อย่างสมบูรณ์แบบ

แน่นอนว่าความสามารถเต็มรูปแบบของทักษะนี้มันสามารถช่วยคนที่เกือบตายให้กลับมาสมบูรณ์แบบได้ แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้เขาก็ทำภารกิจสำเร็จไปแค่ 41% เพียงเท่านั้นทำให้เขาในตอนนี้สามารถใช้ทักษะนี้ในการรักษาแผลได้บางส่วนเท่านั้น

ถึงแม้ว่าเฮอร์ม่าจะบ่นอยู่ในใจเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังต้องขอบคุณอีกฝ่ายที่ช่วยเหลือเขาในครั้งนี้และปล่อยภารกิจเล็ก ๆ น้อยมากก่อนล่วงหน้าจนเขาได้รับพลังของ Kayle มา

[ปลาเค็มโจมตี]

[หมุนเป็นวงกลม 10 ครั้งติดต่อกันและเดินไปข้างหน้า 5 เมตรหลังจากหมุนครบ 10 ครั้ง]

แน่นอนว่ามันจะไม่มีภารกิจแบบนี้อีกแล้วในอนาคต เพราะหลังจากที่พี่สาวเสี่ยวสามารถหลอมรวมเข้ากับระบบได้อย่างสมบูรณ์ มันจะกลายเป็นสวนหลังบ้านสำหรับเขาทันที

"อะแฮ่ม ~ ในเมื่อทุกคนกินอิ่มกันหมดแล้ว งั้นขอฉันพูดกับนักเรียนใหม่สักสองสามคำ"

ดัมเบิลดอร์ยืนขึ้นพร้อมกับพูดเรื่องเกี่ยวกับกฎและข้อบังคับต่าง ๆ ภายในฮอกวอตส์ให้กับนักเรียนทุกคนฟัง

"ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขอให้พวกเธอทุกคนมีความสุขและชีวิตที่ดีในฮอกวอตส์ และไม่เพียงแค่ที่โรงเรียนเท่านั้น ยังรวมถึงบ้านของพวกเธออีกด้วย!"

หลังจากศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์พูดจบ นักเรียนของแต่ละบ้านก็ปรบมือขึ้นมากันอย่างพร้อมเพียง ก่อนที่พวกเขาจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนและแยกกันไปตามบ้านของแต่ละคน มุ่งหน้าไปยังห้องส่วนกลาง

ซึ่งห้องบ้านสลิธีรินนั้นอยู่ใต้ดิน เช่นเดียวกันฮัฟเฟิลพัฟ ในขณะที่เรเวนคลอนั้นอยู่ด้านนอกปราสาท ส่วนกริฟฟินดอร์นั้นอยู่ด้านบน

ดังนั้นแล้วเมื่อเทียบกับห้องของสลิธีรินที่มีวิวทะเลสาบอยู่ด้านนอกแล้วนั้น จริง ๆ แล้วเขาชอบห้องนอนของบ้านเรเวนคลอที่ว่างเปล่าซะมากกว่า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้มีทางเลือกมากนักและไม่โทษการตัดสินใจของหมวกคัดสรร

ในความเป็นจริงแล้วสลิธีรินก็ไม่เลวตราบใดที่คนอื่นไม่เข้ามาวุ่นวายกับเขา มันก็ถือได้ว่าเป็นสภาพแวดล้อมที่สะดวกสบายในการจะศึกษาเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างง่ายดายมากยิ่งขึ้น

และเมื่อเขาเรียนจนถึงปีที่ 4 เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะมีความสามารถเพียงพอที่จะกันไม่ให้โวลเดอร์มอร์ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้หรือเปล่า และถ้าเกิดว่าเขาไม่สามารถกันมันได้จริง ๆ เขาก็สามารถลาออกจากฮอกวอตส์ได้ในตอนปีที่ 5 หรือ ปีที่ 6

พร้อมกับพาแฮนนาห์และคุณแม่อับบอตหนีออกจากอังกฤษ และไปหลบซ่อนตัวพักและเมื่อแฮร์รี่สามารถเอาชนะโวลเดอร์มอร์ได้แล้วนั้นเขาก็ค่อยกลับมา

และถ้าเกิดจะถามว่าเขาสามารถเอาชนะได้ไหม ? ... จริง ๆ แล้วเขาก็ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้สักเท่าไหร่ เพราะถึงอย่างนั้นโวลเดอร์มอร์ก็มีทักษะนั้นอยู่ และมันก็คงจะไม่ดีแน่ที่จะไปสู้กับผู้เสพความตาย

ซึ่งถ้าจะพูดถึงในแง่ของฮอร์ครักซ์แล้วนั้น มันก็มีคนที่ค่อยจัดการให้อยู่แล้ว เพราะถึงอย่างไรแล้วนี่มันก็หน้าที่ของแฮร์รี่อยู่แล้ว

เพราะท้ายที่สุดแล้วเจ้าของไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ก็คือแฮร์รี่ และโวลเดอร์มอร์ก็มีไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์อยู่กับตัวและทำการลอบโจมตีแฮร์รี่โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว

และถ้าเกิดว่าการปรากฏตัวของเขามันทำให้เหตุการณ์ต่าง ๆ มันเปลี่ยนแปลงไปมันจะทำให้เกิดปัญหามากมายอย่างแน่นอน และเขาก็คิดว่าปัญหาพวกนั้นมันก็น่าจะยากที่จะแก้ไขอย่างแน่นอน

ทำให้ตอนนี้เขาจึงคิดอยู่เพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้นก็คือการมีชีวิตรอดโดยการหลบหนี ส่วนอีกวิธีหนึ่งก็คือพี่สาวเสี่ยวหลอมรวมเข้ากับระบบอย่างสมบูรณ์และอาศัยพลังของระบบในการต่อสู้กับโวลเดอร์มอร์

"พวกเรามาถึงแล้ว"

หัวหน้านักเรียนของบ้านสลิธีรินที่มีรูปร่างแข็งแรงและตัวสูงยืนตรงหน้าของกำแพง พร้อมกับวางมือลงบนกำแพงและพูดว่า "เลือดบริสุทธิ์"

ทันใดนั้นมันก็มีเสียงดัง "คลิ๊ก!" ขึ้นมาก่อนที่จะมีประตูหินปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าของพวกเขาทุกคน หลังจากนั้นหัวหน้านักเรียนก็เป็นผู้นำพานักเรียนใหม่เขาไปด้านในทันที

และในขณะที่เฮอร์ม่ากำลังเดินตามหลังกลุ่มนักเรียน และกำลังผ่านประตูเข้าไป ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมาในหูของเขาโดยตรง

"ฆ่า! เลือด ~ ฆ่า ~ บริสุทธิ์!"

ดวงตาของเฮอร์ม่าเบิกกว้างขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นไปมองด้านบน เขาก็ไม่พบอะไร และมันก็ดูเหมือนว่าทุกคนจะไม่ได้ยินเสียงที่เขาได้ยิน เสียงนั่นมันพูดกับเขา ?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี้ย !?

"ฟ่อ ~" มีเสียงดังขึ้นมาในหูของเขาอีกครั้งก่อนที่เขาจะเริ่มรู้สึกคันตรงแขน

ทันใดนั้นเขาก็รีบม้วนแขนเสื้อของเขาขึ้นอย่างรวดเร็ว บวกกับแสงไฟจากตะเกียงไฟที่กำลังส่องแสงสีเขียวอ่อน ๆ อยู่ มันก็ทำให้เขาสังเกตุเห็นเกล็ดปลาที่ปรากฏขึ้นมาบนแขนของเขาได้อย่างชัดเจน