Chapter 9

ในระหว่างทางเฮอร์ม่าและศาสตราจารย์มักกอนนากัลป์ก็ไม่ได้สนทนากันเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้ว่าศาสตราจารย์มักกอนนากัลจะดูเป็นคนเย็นชาอยู่ตลอดเวลา แต่จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนที่อบอุ่นอยู่ภายใน แต่ด้วยหน้าตาที่ชอบทำหน้าจริงจังอยู่ตลอด มันก็เลยทำให้เขาดูน่ากลัวเล็กน้อย

"ตอนนี้ก็เกือบจะถึงเวลาที่จะเริ่มพิธีคัดสรรบ้านแล้ว ซึ่งก็ถือว่าโชคดีที่เธอสามารถมาได้ทันเวลานะคุณอับบอต"

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเปิดประตูห้องโถงใหญ่พร้อมกับเดินเข้ามาด้านใน และเธอก็เห็นว่านักเรียนในตอนนี้ได้เข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบเตรียมพร้อมสำหรับวิธีการคัดสรรบ้านเรียบร้อยแล้ว

โดยตรงกลางของห้องโถงนั้นมีศาสตราจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์กำลังนั่งอยู่ตรงกลางพร้อมกับหันมายิ้มให้กับเฮอร์ม่าเล็กน้อย ทำให้เฮอร์ม่าที่เห็นเช่นนั้นเขาก็ก้มหัวให้เล็กน้อย โดยเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะยอมปล่อยให้ศาสตราจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ถูกแผนร้ายของโวลเดอร์มอร์จัดการตามเนื้อเรื่องดีหรือไม่ ?

เพราะอย่างน้อยก็เป็นคนที่ช่วยเหลือเขาเอาไว้ตั้งแต่เด็ก และยังพาเขาไปเจอกับครอบครัวที่อบอุ่น แถมยังมาอวยพรวันเกิดให้กับเขาอีก ซึ่งเรื่องพวกนี้มันดีสำหรับเขามากจริง ๆ

"ได้โปรดไปยืนข้างหน้าคุณอับบอต เพราะคุณอาจจะเป็นคนแรกที่ถูกเรียกชื่อ เพราะเมื่อปีที่แล้วน้องสาวของคุณก็โดนเรียกชื่อเป็นคนแรก"

"เข้าใจแล้วครับ ศาสตราจารย์"

เฮอร์ม่าพยักหน้าขึ้นมาเล็กน้อย พร้อมกับคิดเกี่ยวกับน้องสาวของเขาที่ได้ชื่อว่าเป็นคนที่เก่งกาจไม่ใช่เล่นในเรื่องของแฮร์รี่พอตเตอร์ และแฮนนาห์ก็เป็นคนที่เหมาะสมกับชื่อเสียงของเธอเป็นอย่างมาก!

หลังจากนั้นเฮอร์ม่าก็เดินไปที่ใจกลางของห้องโถงใหญ่ โดยมีพ่อมดและแม่มดคนอื่น ๆ กำลังมองมาที่เฮอร์ม่าอย่างพร้อมเพรียง

"แฮนนาห์ นั่นพี่ชายของเธอนิ!"

"อืม!" แฮนนาห์หันไปมองทางเฮอร์ม่า ก่อนที่จะเธอจะรู้สึกโล่งอกในที่สุด เพราะหลังจากที่เธอไม่เห็นพี่ชายของเธออยู่บนรถไฟ มันก็ทำให้เธอรู้สึกวิตกกังวลเป็นอย่างมาก

"แล้วรอนกับแฮร์รี่ไปไหน ? ทำไมพวกเขายังไม่มาอีก ?" เนวิลล์หันไปมองทางเฮอร์ม่าเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหันไปถามกับเฟร็ดและจอร์จที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา

"นั่นสิ รอนและแฮร์รี่ไปอยู่ที่ไหนกัน ตอนที่พวกเราเดินมาก็ไม่เห็นพวกเขาเลยตลอดทาง!"

"หรือว่าพวกเขาจะโดนผ้าคลุมของสเนปลักพาตัวไป ... "

จอร์จพูดขึ้นมาด้วยความติดตลก โดยไม่ได้คิดอะไรให้มากมายเกี่ยวกับเรื่องนี้ พร้อมกับเห็นไปพูดคุยกับเฟร็ดต่อด้วยความสนุกสนาน

ทำให้เนวิลล์และเชมัสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองไปยังเฟร็ดและจอร์จอย่างไร้คำพูด และเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ พวกเขาก็นึกได้ว่าเฮอร์ไมโอนี่ก็หายไปเช่นกัน ?

ในขณะเดียวกันทางด้านของสลีธีรินมัลฟอยหยิบหนังสือขึ้นมากางและแกล้งทำเป็นว่ากำลังอ่านอยู่ แต่สายตาของเขานั้นกำลังมองไปที่เฮอร์ม่า

"เดรโกร นักเรียนปีนี้ดูธรรมดามาก และโดยพื้นฐานแล้วพวกเขาไม่สามารถเทียบกับพวกเราได้เลย!"

มีน้ำเสียงที่คมชัดดังขึ้นมาจากคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา พร้อมกับค่อย ๆ เอามือมาแตะลงที่ไหล่ของมัลฟอยอย่างช้า ๆ ทำให้มัลฟอยคิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะปัดมือนั้นออกไป

"แพนซี่! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ตอนนี้ฉันกำลังทำอะไรบางอย่างที่สำคัญอยู่"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เย็นชาและหยิ่งยโสของมัลฟอย ความโกรธของแพนซี่ที่เพิ่งจะปะทุขึ้นมาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนกลายเป็นความอบอุ่นพร้อมกับมองไปที่มัลฟอยด้วยความชื่นชมอีกครั้ง

เมื่อมัลฟอยเห็นเช่นนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะค่อย ๆ วางหนังสือลงและจ้องมองไปที่เฮอร์ม่าอีกครั้ง

"เตรียมตัวกันให้พร้อม พิธีคัดสรรกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว และใครก็ตามที่ฉันเรียกชื่อให้ออกมายืนด้านหน้าและนั่งลงบนม้านั่งเพื่อที่จะได้เริ่มพิธีคัดสรร"

เมื่อศาสตราจารย์มักกอนนากัลไปยืนอยู่ตรงกลางของห้องโถงพิธีคัดสรรก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

เดิร์ก เอเวอรี่!

เฮอร์ม่าถึงกับตกตะลึงเมื่อเขาได้ยินชื่อนี้ แน่นอนว่าเขาก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของครอบครัวอับบอต แต่ทำไมเขาถึงได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างกัน !?

ภายใต้เสียงการเดินของนาฬิกา ก่อนที่จะมีเด็กผู้ชายรูปร่างผอมผมสีบรอนซ์เดินออกมาจากแถวก่อนที่จะนั่งลงบนม้านั่ง และค่อย ๆ หยิบหมวกที่ดูสกปรกเป็นอย่างมากขึ้นมาสวมเอาไว้บนหัวของเขา

หลังจากผ่านไปสักครู่หนึ่งหมวกมันก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรงก่อนที่จะตะโกนขึ้นมาว่า "เรเวนคลอ!"

จากนั้นสมากชิกของบ้านเรเวนคลอก็ปรบมือพร้อมกับส่งเสียงเชียร์ออกมาดังลั่น แต่เมื่อลองเอาเรื่องนี้ไปเทียบกับของแฮร์รี่ พอตเตอร์เมื่อปีที่แล้วนั้น เสียงเชียร์ที่กระตือรือร้นแบบนี้คงจะอยู่ได้อีกไม่นาน และในอนาคตมันคงจะไม่มีแบบนี้อีกแล้ว

"ต่อไป เฮอร์ม่า อับบอต"

เมื่อได้ยินชื่อของเขาเฮอร์ม่าก็ค่อย ๆ เดินขึ้นไปและนั่งลงบนม้านั่งก่อนที่เขาจะหยิบหมวกที่สกปรกใบนั้นขึ้นมาสวมบนหัว

"คุณอับบอต เธอสามารถวางไม้กวาดบนหลังของเธอก่อนก็ได้"

เมื่อเฮอร์ม่าได้ยินเสียงของศาสตราจารย์มักกอนนากัลป์ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเขา เฮอร์ม่าก็จำได้ว่าเขายังคงสะพายไม้กายสิทธิ์อันใหญ่ยักษ์ของเขาเอาไว้ด้านหลังอยู่ถึงแม้ว่าเขาจะห่อมันเอาไว้ ทำให้มันดูเหมือนไว้กวาดก็เถอะ

"โอ้! ... ผมขอโทษครับ ศาสตราจารย์มักกอนนากัล" เฮอร์ม่าไม่ได้อธิบายที่ศาสตราจารย์มักกอลนากัลเข้าใจผิดว่าไม้กายสิทธิ์ของเขานั้นเป็นไม้กวาด พร้อมกับค่อย ๆ ถอดสายคล้องหลังออกและวางมันลงข้าง ๆ ตัวของเขา

แน่นอนว่านักเรียนทุกคนสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของเฮอร์ม่าได้ และบางคนก็เกือบที่จะหัวเราะออกมา ผู้ชายคนนี้กำลังจะให้ศาสตราจารย์มักกอนนากัลช่วยถือเอาไว้ให้ ?

และในวินาทีถัดมาในขณะที่ทุกคนกำลังมองไปที่ไม้กวาดที่กำลังจะตกลงบนพื้น ทันใดนั้นนิ้วมือของเฮอร์ม่าก็มีแสงจาง ๆ กระพริบขึ้นมาพร้อมกับไม้กายสิทธิ์หรือคทาของเฮอร์ม่าก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นมาอยู่ข้าง ๆ ตัวของเขา

ทำให้พ่อมดแม่มดตัวน้อยที่เห็นฉากเบื้องหน้า ทันใดนั้นดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ พร้อมกับมองไปที่เฮอร์ม่าด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะค่อย ๆ เปลี่ยนจากใบหน้าที่ยิ้มแย้มกลายเป็นใบหน้าที่ช็อกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ร่ายคาถาโดยไม่ใช้ไม้กายสิทธิ์ หรือก็คือการร่ายคาถาเงียบ!!

การร่ายคาถาเงียบ เป็นสิ่งที่จะไม่เริ่มสอนจนกว่าจะถึงปี 6 และแม้แต่นักเรียนปี 7 บางคนก็ไม่สามารถใช้ได้ถ้าเกิดว่าพวกเขาไม่ได้ฝึกมันบ่อย ๆ

แต่การร่ายคาถาเงียบของเฮอร์ม่าที่เป็นนักเรียนใหม่มันดีกว่าพวกเขาซะอีก ถึงแม้ว่ามันจะเป็นคาถาลอยง่าย ๆ แต่เขาก็ยังสามารถใช้มันออกมาได้โดยไม่ต้องใช้ไม้กายสิทธิ์เลยด้วยซ้ำ!

พระเจ้า! เขาเพิ่งจะมาที่ฮอกวอตส์เองนะ ... เขาจะต้องเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน!

แน่นอนว่าปีที่แล้วก็มีเด็กที่ยอดเยี่ยมอย่างแฮร์รี่ พอตเตอร์! และก็ยังมี เฮอร์ไมโอนี่ ที่เป็นอัจฉริยะอีกคน ถึงแม้ว่าอาจจะมีบางคนที่ไม่ชอบเธอ แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าเธอนั้นเก่งกาจมาก

ทันใดนั้นสายตาของทุก ๆ คนก็จ้องไปที่เฮอร์ม่าราวกับสมบัติล้ำค่า แม้กระทั่งอาจารย์ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือขึ้นมา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งศาสตราจารย์ฟลิตวิกที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น และเขาก็หวังว่าเฮอร์ม่าจะได้มาอยู่บ้าน เรเวนคลอ ของเขา ทันใดนั้นเขาก็ค่อย ๆ ยกแก้วของเขาขึ้นมาชูให้กับเฮอร์ม่า

"เป็นการใช้คาถาเงียบโดยไม่ใช้ไม้กายสิทธิ์ที่งดงามเป็นอย่างมาก เอาล่ะ! นักเรียนทุกคนได้โปรดเงียบ คุณอับบอตจะได้เริ่มพิธีคัดสรร ~"

เมื่อเห็นว่าเสียงภายในห้องโถงเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ  ดัมเบิลดอร์ก็เอาช้อนเคาะไปที่ถ้วยสองสามที ทันใดนั้นห้องโถงก็เงียบลงอย่างกะทันหัน

"เริ่มได้เลยคุณอับบอต" ดัมเบิลดอร์มองไปที่เฮอร์ม่าก่อนที่เขาจะยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้หัวใจที่เต็มเร็วของเฮอร์ม่าค่อย ๆ สงบลง

ตอนนี้เขาไม่ได้ทำตัวเสแสร้งแกล้งทำอีกต่อไป แน่นอนว่าเขาได้เรียนรู้คาถาระดับ 8 และ 9 มาตลอดช่วงฤดูร้อน ซึ่งมันรวมถึงคาถาเงียบด้วย

เพราะถ้าเกิดว่าเขาไม่มีไม้กายสิทธิ์เขาจะไม่สามารถร่ายคาถาได้ ซึ่งอันที่จริงแล้วเขาเผลอใช้คาถานี้ได้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว และเขาก็คอยฝึกใช้มาเรื่อย ๆ จนชำนาญ

และเมื่อพูดถึงเรื่องของการคัดสรรบ้าน อันที่จริงแล้วเขาก็มีบ้านที่อยากไปอยู่แล้วในใจ โดยเขาจะต้องรักษาวิถีชีวิตแห่งปลาเค็มเอาไว้ให้ได้

ซึ่งกริฟฟินดอร์ก็ถือได้ว่าเป็นบ้านที่ดี แต่เขาก็รู้สึกว่าบ้านนี้มันออกจากกระตือรือร้นมากเกินไปหน่อย มันอาจจะทำให้เขาสิ้นเปลืองพลังงานมากเกินไป ส่วนเรเวนคลอ ... มันน่าจะต้องใช้สมองเยอะ ขอผ่านดีกว่า ~

ส่วนฮัฟเฟิลพัฟนั้นเขาคิดว่าตัวเองนั้นไม่เหมาะกับที่นี่สักเท่าไหร่ เพราะที่นี่เต็มไปด้วยคนที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีมากเกินไป และสุดท้ายสลิธีริน เขาไม่ได้มีสายเลือดบริสุทธิ์และบ้าอำนาจขนาดนั้น

"อืม ~ มันยากมาก ยากมาก และดูเหมือนว่าเธอจะดูเหมือนกับนักเรียนปีที่แล้ว ชื่อว่าอะไรนะ ... "

"แฮร์รี่ พอตเตอร์ ?"

"ไม่ ๆ เธอชื่อว่า เฮอร์ไมโอนี่ แกรนเจอร์ และฉันก็คิดว่าเธอเหมาะกับกริฟฟินดอร์ และเรเวนคลอเป็นอย่างมาก แต่ฉันก็คิดว่าเธอนั้นเหมาะกับกริฟฟินดอร์"

"แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็แตกต่างออกไป เธอเป็นคนที่มีความสามารถและกล้าหาญ เธอสามารถใช้สติปัญญาในการก้าวเดินไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเป็นคนที่มีจิตใจดีต่อผู้อื่น สามารถพูดได้ว่าเธอนั้นเหมาะสมกับทุกบ้าน"

"แล้วคุณจะให้ผมไปบ้านไหนดี ?"

"เธอ ... แล้วเธออยากไปบ้านไหนล่ะ ?" หมวกคัดสรรถามขึ้นมาด้วยประหลาดใจ และเขาก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะต้องมาถามพ่อมดตัวน้อยด้วยตัวเองแบบนี้ และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาไม่สามารถยืนยันความคิดของตัวเองได้

"ผมเป็นคนสบาย ๆ" เฮอร์ม่าพูดตอบขึ้นมาอย่างสบาย ๆ และนี่ก็เป็นสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่เช่นกัน

เมื่อได้ยินคำตอบของเฮอร์ม่าหมวกคัดสรรก็ตกอยู่ในความเงียบด้วยความประหลาดใจ

พ่อมดและแม่มดน้อยคนอื่น ๆ จ้องมองไปยังเฮอร์ม่าที่นั่งอยู่บนม้านั่งมาเป็นเวลานานด้วยความประหลาดใจก่อนที่พวกเขาจะกำหมัดแน่น

"บางที่ผู้ชายคนนี้อาจจะได้อยู่สลิธีริน เพราะมีเพียงแค่พวกเราสลิธีรินเท่านั้นที่จะสมควรจะได้รับสิ่งนั้น"

"เด็กคนนี้เป็นอัจฉริยะ และเมื่อเขาได้เขาร่วมกับกริฟฟินดอร์ บางที่อาจจะให้เขาลองเล่นควิดดิชดู"

เมื่อเสียงพูดคุยเริ่มดังขึ้น ทันใดนั้นหมวกคัดสรรก็ตะโกนขึ้นมาจากความเงียบ "สลิธีริน!!"