Chapter 7

"รอน! เมื่อกี้ฉันมองเห็นเฮอร์ไมโอนี่และเฮอร์ม่าอยู่ด้านล่าง!" แฮร์รี่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับรอนหันหน้าออกไปมองทางด้านนอกของหน้าต่าง พร้อมกับมองไปยังทิศทางของสถานีรถไฟ

"จริงเหรอ ? บางทีนายอาจจะตาฝาดก็ได้ เพราะว่ารถคันนี้กำลังใช้คาถาล่องหนเอาไว้อยู่ และถ้าเกิดว่า ... "

ใบหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของรอนค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงและซีดเซียว เพราะเขาต้องพยายามอย่างมากที่จะให้รถขับไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องโดยไม่หลุดเส้นทาง

"งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ สองคนนั้นน่าจะไม่เป็นอะไร"

เมื่อแฮร์รี่นึกถึงเฮอร์ไมโอนี่ที่ฉลาดและมีความสามารถกับเฮอร์ม่าผู้กล้าหาญและฉลาดไม่แพ้กับเฮอร์ไมโอนี่ และเมื่อนำพวกเขาทั้งสองคนมารวมกันนั้น มันดูดียิ่งกว่าทางเขากับรอนซะอีก

ในขณะเดียวกันทางด้านของเฮอร์ม่าและเฮอร์ไมโอนี่นั้นก็ไม่ได้สะดวกสบายอย่างที่พวกแฮร์รี่คิด เพราะว่าพวกเขาเพิ่งจะวางกระเป๋าเดินทางเอาไว้ที่รถไฟ ทำให้พวกเขาในตอนนี้ไม่มีเงินสักบาทเดียว ไม่ว่าจะเป็นเงินเกลเลียน หรือเงินปอนด์สเตอร์ลิง

"สงสัยพวกเราคงจะต้องเดินไปที่ฮอกวอตส์" เฮอร์ม่าเหม่อมองไปยังท้องฟ้าอันแสนไกลด้วยความรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

"เฮ้อ! ... เราต้องบินไปหรือไม่ก็กลับไปที่บ้านกันก่อน และหลังจากนั้นเราค่อยแจ้งให้ศาสตราจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์รู้"

แน่นอนว่าความรู้ในตอนนี้ของเฮอร์ไมโอนี่ยังมีไม่เพียงพอที่จะเรียนเกี่ยวกับคาถาพวกนั้น ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนฉลาด แต่ตอนนี้เธอก็เพิ่งจะอายุเพียงแค่ 12 ปีเท่านั้นเอง

แต่เมื่อเฮอร์ม่าได้ยินคำพูดของเฮอร์ไมโอนี่ที่บอกว่าบินไปนั้น เขาก็คิดอะไรบางอย่างออก ทำให้เขายิ้มขึ้นมาด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ พร้อมกับใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเขา

"มีอะไรอย่างงั้นหรอ ? ทำไมนายยิ้มแปลก ๆ แบบนั้น ไม่ใครเคยบอกเหรอว่า ... " เฮอร์ไมโอนี่เอานิ้วของเธอจิ้มไปที่แก้มของเฮอร์ม่าเบา ๆ ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ เงียบลง

"อย่าเพิ่งกระวนกระวายไปเฮอร์ไมโอนี่ เมื่อกี้เธอบอกว่าบินไปใช่ไหม ? ... งั้นพวกเราก็บินไปที่ฮอกวอตส์กันเถอะ!"

"ฮืม!?"

เมื่อมองไปที่สายตาที่ไม่น่าเชื่อถือบนหน้าของเฮอร์ไมโอนี่ เฮอร์ม่าก็พยักหน้าขึ้นมาเบา ๆ

"พี่สาวเสี่ยว ได้เวลาทำงานของพี่แล้ว!"

ในขณะเดียวกันทางด้านของแฮร์รี่และรอนที่พยายามมาเกือบหนึ่งชั่วโมงในที่สุดพวกเขาก็มองเห็นรถไฟของฮอกวอตส์ที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงอยู่เบื้องหน้า

"รอน! ฉันเห็นรถไฟของฮอกวอตส์อยู่ข้างหน้า!"

"ใช่! นี่มันยอดเยี่ยมไปเลย เอาล่ะ! เตรียมตัวให้พร้อม อย่าให้พลาดล่ะ!"

"รับทราบ!" รอนพูดขึ้นมาเบา ๆ ก่อนที่จะเหยียบคันเร่งด้วยความตื่นเต้น แต่ทันใดนั้นจู่ ๆ เครื่องยนต์ก็ส่งเสียงดังคำรามออกมาพร้อมกับตัวรถที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

ทันใดนั้นรอนก็สัมผัสได้ถึงความโชคร้ายเล็กน้อย เพราะว่าตอนนี้เขาเริ่มที่จะควบคุมรถไม่ได้อีกต่อไป ทำให้ตัวรถเริ่มโคลงเคลงไปมาบนอากาศ!

"แฮร์รี่ระวัง!!"

ประตูรถทางฝั่งของแฮร์รี่ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน! บวกกับแรงดันอากาศที่อยู่ด้านนอก ทำให้ร่างของแฮร์รี่ถูกดูดออกมาด้านนอกทันที!

"แฮร์รี่!!!!"

รอนมองไปที่นั่งตรงข้ามกับเขาที่ว่างเปล่าด้วยความตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและช็อคกับเหตุการณ์ตรงหน้า

ก่อนที่มือที่จับอยู่บนพวงมาลัยจะค่อย ๆ ตกลงมาข้าง ๆ ตัว พร้อมกับดวงตาที่ค่อย ๆ มืดบอด ... มันสายเกินไป!

ในขณะเดียวกันก่อนที่จิตใจของรอนจะพังทลายลง ทันใดนั้นก็มีแสงสว่างสีทองที่กำลังบินผ่านก้อนเมฆมาเหนือหัวของรอนด้วยความเร็วสูงพุ่งตรงไปยังทิศทางของแฮร์รี่อย่างรวดเร็ว

ส่วนทางด้านของแฮรรี่นั้นในขณะที่ดวงตาของเขากำลังพร่ามัว ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นแสงสว่างสีทองที่กำลังเข้ามาใกล้เขาเรื่อย ๆ ราวกับว่าสวรรค์กำลังเรียกหาเขาอยู่

แต่เมื่อแสงสีทองนั้นเขามาใกล้ ๆ เขาก็พบกับใบหน้าที่คุ้นเคยสองใบหน้าปรากฏขึ้นมาต่อหน้าต่อตาของเขาพร้อมกับเสียงของเฮอร์ไมโอนี่ที่ดังขึ้นมาในหูของเขา

"แฮร์รี่จับมือฉันเอาไว้!"

"นายอยากไปอยู่กับพระเจ้าจริง ๆ อย่างงั้นหรอ ? งั้นฉันก็จะเป็นพระเจ้าที่ช่วยชีวิตนายเอาไว้ให้เอง!"

เฮอร์ไมโอนี่กับเฮอร์ม่า!

ดวงตาของแฮร์รี่เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนที่จะเขาจะยื่นมือออกมาและจับมือของเฮอร์ไมโอนี่เอาไว้อย่างแน่นหนา!

"แฮร์รี่รอดแล้ว!! พระเจ้าช่วย! ใช่แล้ว ... รถ!!"

รอนรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าแสงสีทองอันนั้นได้ช่วยชีวิตของแฮร์รี่เอาไว้ ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ รวบรวมสติและหันกลับมาบังคับพวกมาลัยด้วยความตั้งใจอีกครั้ง

แฮร์รี่ค่อย ๆ ปรับการหายใจของเขาอย่างต่อเนื่อง ก่อนที่จะสังเกตไปรอบ ๆ และเขาก็พบว่าตอนนี้เขากำลังลอยอยู่บนอากาศจริง ๆ และเฮอร์ไมโอนี่ก็กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ เขา

และเมื่อลองมองย้อนกลับไปแฮร์รี่ก็ตกตะลึงและประหลาดใจในเวลาเดียวกัน เพราะเขาเห็นว่าที่ด้านหลังของเฮอร่มานั้นมีปีกสีทองขาวอยู่คู่หนึ่ง ที่กำลังส่องแสงสีทองและกระพือไปกับสายลมราวกับทูตสวรรค์!

และเขาก็คิดว่าเขาและเฮอร์ไมโอนี่ก็คงจะไม่สามารถร่ายคาถาแบบนี้ออกมาได้อย่างแน่นอน

ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมเฮอร์ม่าถึงใช้วิธีแบบนี้ นั่นก็เพราะเขาต้องการที่จะสัมผัสถึงความรู้สึกของการบินอยู่บนท้องฟ้าอย่างอิสระด้วยปีกสีทองขาวอันเปล่งประกาย

ซึ่งในความเป็นจริงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ถือว่าเป็นนาทีชีวิตของแฮร์รี่ และเขาก็เกือบที่จะตายไปแล้วถ้าเกิดว่าเฮอร์ม่ามาช่วยไม่ทัน!

และไม่ว่าเหตุการณ์นี้มันจะเกิดขึ้นด้วยตัวของแฮร์รี่เองหรือไม่นั้น ? แต่ผลลัพธ์ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็สามารถบอกเขาได้ว่านี่คือเหตุการณ์ของ บัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์หรือผีเสื้อขยับปีกอย่างแน่นอน

"นายทำได้ยังไง!?"

เมื่อมองไปยังเฮอร์ม่าที่บินอยู่ด้านนอกพร้อมกับแฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่ ดวงตาของรอนก็กะพริบไปมาด้วยความอัศจรรย์ใจ ปีกคู่ด้านหลังของเฮอร์ม่ามันดูดียิ่งกว่าไม้กวาดบินซะอีก!

"มันเป็นอุปกรณ์เวทย์มนตร์ที่ค่อนข้างพิเศษนิดหน่อย แต่มันจะใช้ได้เพียงครั้งเดียว และกว่าจะนำมาใช้ใหม่ได้ก็ใช้เวลานานพอควร เพราะมันจะต้องชาร์จไฟโดยใช้พลังงานจากดวงอาทิตย์"

"โอ้! ไหงเป็นงั้นล่ะ ? ฉันก็คิดว่ามันจะเป็นคาถาเวทย์มนตร์ ฉันจะได้ขอให้นายสอนฉันในภายหลังได้ซะอีก ... " รอนเอามือจับพวกมาลัยเอาไว้พร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยความขมขื่น

แน่นอนว่าเฮอร์ม่าโกหกเกี่ยวกับปีกอันนี้ แต่ไม่ใช่ว่าเพราะเขาตระหนี่ขี้เหนียวอะไร แต่มันเป็นว่าปีกนี้มันไม่สามารถให้คนอื่นยืมไปใช้ได้

โดยเรื่องทั้งหมดคงจะต้องขอบคุณความช่วยเหลือจากพี่สาวเสี่ยว ถึงแม้ว่าเธอจะไม่สามารถควบคุมระบบได้อย่างสมบูรณ์ แต่ฟังก์ชั่นบางอย่างก็ยังคงสามารถใช้งานได้อยู่

ดังนั้นเธอจึงส่งภารกิจชั่วคราวมาให้กับเขา เพื่อที่เขาจะได้รับพลังฮีโร่ โดยเธอจะส่งไปให้เฮอร์ม่าในรูปแบบของรางวัลจากภารกิจ

ซึ่งปีกที่เห็นอยู่ด้านหลังของเขานั้นเป็นปีกของ ‘Kayle’ นักรบเทวทูตที่คอยชำละล้างผู้ที่ไม่สามารถไถ่บาปของตัวเองได้ จากเกม League of Legends แต่ในขณะเดียวกับอัตราความสำเร็จของภารกิจก็ไม่ได้สูงมากนัก เขาจึงสามารถใช้ความสามารถนี้ได้เพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น

โดยสกิลจะถูกจำกัดระยะเวลาในการใช้ โดยแต่ละครั้งเขาจะสามารถบินได้เพียงแค่ 40 นาที และระยะเวลาคูลดาวน์ของสกิลก็คือ 24 ชั่วโมง

ซึ่งตอนนี้เขาก็บินมาเกือบจะ 40 นาทีแล้ว! ทำให้หน้าผากของเฮอร์ม่าในตอนนี้เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่ออันเย็นเฉียบ

"แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ ฉันว่าพวกเรารีบกลับเข้าไปในรถกันดีกว่า! เพราะพลังงานของอุปกรณ์เวทย์มนตร์มันใกล้จะหมดลงแล้ว!"

"ฮะ!?"

พวกเขาทั้งสามคนอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ ทำให้รอนรีบเปิดประตูให้พวกเขาเข้ามาในรถอย่างรวดเร็ว และเมื่อเฮอร์ม่าเข้ามาในรถเรียบร้อยแล้ว ทันใดนั้นปีกสีทองที่อยู่ด้านหลังของเขาก็ระเบิดออกมาพร้อมกับเสื้อคลุมสีทองที่กระจายกลายเป็นละอองแสงสีทองไปกลางอากาศอย่างสมบูรณ์

ในขณะเดียวพวกพ่อมดแม่มดตัวน้อยที่อยู่บนรถไฟก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวบางอย่างที่บริเวณภายนอกเช่นกัน แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนอะไรมากมายนักหลังจากเห็นว่าแสงสีทองมันได้หายไปแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีชายหนุ่มผลบลอนด์รูปหล่อคนหนึ่งที่กำลังมองไปยังนอกหน้าต่างของรถไฟด้วยดวงตาที่หดแคบลงไปยังจุดที่เฮอร์ม่าเพิ่งจะบินผ่านไป

"ฉันไม่ได้ตาฝาดไปอย่างแน่นอน ผู้ชายคนนั้นคือคนที่ฉันพบเขาในตรอกน็อกเทิร์น ... และก็แฮร์รี่ พอร์ตเตอร์ ... คลื่นสีทอง! วิเศษมาก!"

"มัลฟอย ? นายเมารถอย่างงั้นหรอ ?

"ฉันไม่เป็นไร" เดรโกตอบขึ้นมาอย่างเย็นชาพร้อมกับกำหมัดของเขาแน่น

พ่อของเขาบอกว่าให้เขาพยายามที่จะเป็นเพื่อนกับผู้ชายคนนั้นให้ได้ แต่เขายังไม่รู้จักชื่อของผู้ชายคนนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นสลีธีรินก็ยังต้องการคนที่แข็งแกร่งแบบนั้นมาเข้าร่วมจริง ๆ!

มัลฟอยนั่งคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ภายในใจอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่จะมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมา ... รอยยิ้มที่แม้แต่จะมีพ่อมดที่ยิ่งใหญ่มายืนตรงหน้าของเขา เขาก็ยังคงยืนยิ้มอยู่เช่นเดิม!

โดยเขาต้องขอพูดเอาไว้ตรงนี้ก่อนเลยว่า พ่อมดที่สามารถเปล่งแสงสีทองแบบนั้นออกมาได้นั้นจะต้องมาที่สลิธีรินอย่างแน่นอน และการตัดสินใจของพ่อเขามักจะไม่ผิด!