Chapter 6

"เฮ้อ!"

เฮอร์ม่ายืนสบสนอยู่บนชานชาลาโดยมีกำแพงหมายเลข 9 และ 10 อยู่ตรงหน้าของเขา โดยทางด้านซ้ายเป็นเลข 9 ส่วนทางด้านขวาเป็น 10 และมีกำแพงตรงกลางที่คั่นระหว่างเลข 9 และ 10 อยู่ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกปวดหัวมาก ๆ

ใช่เขาไม่สบาย! และนี่ก็เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาที่เป็นไข้หวัดในรอบ 11 ปีตั้งแต่เด็กจนโต

ความรู้สึกนี้มันค่อนข้างจะแปลกใหม่ เพราะหลังจากที่เขากลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้นั้น จู่ ๆ เขาก็มีไข้สูงและไม่มีใครอยู่ที่บ้านเลยสักคน แม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่สามารถใช้งานได้

ราบกับว่าเหตุการณ์พวกนี้มันถูกวางแผนเอาไว้ และอาจจะเป็นฝีมือของพ่อมดบางคนที่สาปแช่งเขาก็เป็นไปได้ แต่หลังจากที่เขาได้กินยาไปไข้มันก็บรรเทาลงไปมากกว่าครึ่ง

โดยเรื่องราวก่อนหน้านี้หลังจากที่เขาและเฮอร์ไมโอนี่แยกกันไปคนละทางหลังจากที่ซื้อไม้กายสิทธิ์จากตรอกไดแอกอนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็มุ่งหน้าไปหาแฮนนาห์และคุณนายอับบอต

และเมื่อเขาเดินทางมาถึงร้านหนังสือพวกเขาก็ได้หายตัวไปแล้ว แต่แน่นอนเขายังพบกับคุณล็อกฮาร์ตที่ยืนอยู่ภายในร้านอยู่ ซึ่งเขาก็ต้องยอมรับเลยว่าถึงแม้ว่าคุณล็อกฮาร์ตจะดูเป็นคนตลกแต่จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนที่หล่อมาก

ต่อมาเขาก็เดินทางกลับมาที่บ้านและเริ่มเรียนเกี่ยวกับคาถาเวทย์มนตร์ทันที และแน่นอนมันจะต้องมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาไม่เข้าใจ แต่ก็มีคุณนายอับบอตและแฮนนาห์ที่คอยให้ความช่วยเหลือเขาอยู่ตลอด

นอกจากนี้เขาและเฮอร์ไมโอนี่ก็ได้แลกเปลี่ยนที่อยู่กัน ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่พวกเขาได้ส่งจดหมายคุยกันจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับเวทย์มนตร์ก็ตาม

และแน่นอนว่าความสามารถในการเรียนรู้ของเฮอร์ไมโอนี่นั้นยอดเยี่ยมมาก ถือได้ว่าตอนนี้เขามีต้นขาอวบ ๆ ให้เกาะเอาไว้แล้ว ซึ่งพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันที่โรงเรียนจะเริ่มเปิดภาคเรียนอย่างเป็นทางการ และเขาก็เพิ่งจะเริ่มเรียนคาถาภายในหนังสือไปได้แค่ 1 ใน 5 เท่านั้นเอง ซึ่งมันเลวร้ายยิ่งกว่าเฮอร์ไมโอนี่ซะอีก

และถ้าเกิดว่าต้องการที่จะถามว่าเขาได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวระหว่างชายหญิงกับเฮอร์ไมโอนี่หรือเปล่านั้น ? อันที่จริงแล้วสำหรับเฮอร์ม่าแล้วนั้นเรื่องพวกนี้มันค่อนข้างจะเร็วเกินไป ถึงแม้ว่าทุกคนจะหลงรักเอ็มม่า วัตสัน แต่เธอในตอนนี้ก็คือเฮอร์ไมโอนี่ ... ไม่ใช่เอ็มม่า วัตสัน

บวกกับการที่ตอนนี้เขายังเป็นเพียงแค่เด็กตัวน้อย ดังนั้นแล้วสำหรับเขาอนาคตมันยังอีกยาวไกล บางที่เขาอาจจะตกหลุมรัก ลูน่า , โชแชง หรือแม้แต่น้องสาวของเฟลอร์ก็ได้ ~

"เจ้าตัวเหม็นนายกำลังคิดเรื่องอะไรไม่ดีอยู่ใช่ไหม ? สงสัยว่าในชีวิตก่อนนายจะเป็นโอตาคุสินะ และนายก็คงจะไม่เคย xx มาก่อนเลยใช่ไหม ~"

"พี่สาวเสี่ยวคำพูดของคุณมันไม่ถูกต้อง ผมเคย xx มาตั้งสองครั้ง! อย่าบอกนะว่าก่อนที่พี่สาวเสี่ยวจะข้ามมาโลกนี้จะไม่เคย xx หรืออะไรทำนองนั้นมาก่อนเลยอย่างงั้นหรอ!"

ในขณะที่พี่สาวเสี่ยวกำลังหัวเราะเยาะเย้ยเฮอร์ม่าอยู่นั้น เมื่อเธอก็ได้ยินคำพูดของเฮอร์ม่าเธอก็รีบหุบปากของเธอลงทันที แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ชอบใบหน้าก่อนหน้าของเฮอร์ม่าเป็นอย่างมาก

ซึ่งก่อนที่พี่สาวเสี่ยวจะข้ามมายังโลกนี้เธอก็เคยมีผู้ชายที่ชอบอยู่เหมือนกัน นั่นก็คือ เซดริก ดิกกอรี่ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ดันข้ามมาโลกนี้เร็วเกินไป และเมื่อเธอตายลง เซดริก ก็ยังคงอยู่ในท้องของแม่เขาอยู่เลย ซึ่งมันเป็นสิ่งหนึ่งที่เธอรู้สึกเสียใจมากที่สุดในชีวิตของเธอเลย

"ว่าแต่เฮอร์ม่า ... การวิจัยเวทย์มนตร์ของเธอมันประสบความสำเร็จไหม ? เพราะเมื่อวันก่อนฉันเผลอหลับไป"

"ตอนแรกคุณคิดว่าผมเป็นหวัด แต่มันกลับกลายเป็นเรื่องดีเฉยเลย ... และผมก็หวังว่าคาถานี้มันจะทำให้คุณประหลาดใจได้นะ"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เฮอร์ม่าก็แสดงร้อยยิ้มขึ้นมาพร้อมกับจามออกมาเบา ๆ ทำให้หลายคนที่อยู่รอบตัวของเขานั้นเริ่มที่จะตีตัวออกห่างอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่นานบริเวณโดยรอบของเขาก็ไม่มีพวกมักเกิ้ลอยู่รอบ ๆ ตัวเขาอีกต่อไป ทันใดนั้นจู่ ๆ ก็มีเด็กชายตัวอ้วนสูงผลักรถเข็นที่ใส่อุปกรณ์ข้าวของเครื่องใช้มาตรงหน้าของเขาและก็ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าก็จะเป็นนักเรียนของฮอกวอตส์เช่นเดียวกันกับเขา

"สวัสดีเพื่อนร่วมชั้น"

เฮอร์ม่าหันหน้าไปทักทายชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างสุภาพ ก่อนที่เขาจะตกตะลึงและรีบหันหน้ากลับมาด้วยความตื่นตระหนก

"สวัสดีเพื่อนร่วมชั้น คุณมาจากบ้านไหนอย่างงั้นหรอ ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อนเลย"

"เอ่อ ... รุ่นพี่ พอดีผมเป็นน้องใหม่ ชื่อว่า เฮอร์ม่า อับบอต ส่วนบ้านอาจจะเป็นกริฟฟินดอร์ ? นี่มีป้ายชื่อผมอยู่บนกล่อง"

"ส่วนฉันชื่อ เนนิลล์ ลองบัตท่อม เรียกฉันว่า เนวิลล์ ก็ได้ไม่ต้องเรียกรุ่นพงรุ่นพี่อะไรหรอก ... โอ้! พวกเรารีบไปกันเถอะก่อนที่จะขึ้นรถไฟไม่ทัน"

เมื่อได้ยินเชื่อของอีกฝ่าย เฮอร์ม่าก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่คนตัวอ้วนตัวเล็ก ๆ คนนี้จะเป็นนักบุญแห่งดาบคนแรกของฮอกวอตส์ ?

ถึงแม้ว่านักแสดงในหนังจะดูไม่เหมือนกับตอนนี้ เพราะว่าในหนังนั้น เขาดูผอมและค่อนข้างหล่อ แต่ก็ยังคงดูแย่กว่าเขา ที่ดูหล่อเหลาตามธรรมชาติ ~

"ขาก ~ ถุย!!"

ก่อนที่เฮอร์ม่าจะคิดเรื่อยเปื่อยมากไปกว่านี้ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงถ่มน้ำลายของพี่สาวเสี่ยวดังขึ้นมาในหัวของเขา

หลังจากที่เนวิลล์วิ่งเข้าไปในกำแพงเรียบร้อยแล้ว เฮอร์ม่าก็วิ่งตามไปติด ๆ ก่อนที่ฉากตรงหน้าของเขาจะเปลี่ยนไป ที่มาพร้อมกับป้ายขอบสีทองของสถานีหมายเลข 9 ที่สะท้อนเสียงแดดเล็กน้อย

"สวัสดีเพื่อนร่วมชั้นเฮอร์ม่า! ไง ... เนวิลล์!"

"สวัสดี ... คุณเกรนเจอร์ และฉันก็เพิ่งจะเจอกับคุณอับบอตข้างนอกเมื่อกี้นี้เอง"

"ว่าแต่เฮอร์ม่า ... หน้านายดูไม่ค่อยดีนะ ? ไม่สบายหรือเปล่า ?"

เฮอร์ไมโอนี่เอามือเล็ก ๆ ของเธอทาบลงบนหน้าผากของเฮอร์ ก่อนที่จะเอามืออีกข้างทาบลงบนหน้าผากของเธอ ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็ค่อย ๆ หดแคบลง

"เฮอร์ม่า อับบอต! นายเป็นคนโง่รึไง! ... นายแช่น้ำนั่นจริง ๆ ใช่ไหม ฉันก็คิดว่านายจะแค่แลกเปลี่ยนความรู้กันเท่านั้น!"

"เอ่อ ... เฮอร์ไมโอนี่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด! และฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าว่าเธอจะกังวลเกี่ยวกับเรื่องของฉันแบบนี้ ~ ขอบคุณนะ"

เฮอร์ม่ายิ้มขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับหยิบหนังสือที่อยู่ด้านหลังของเขาออกมาและยื่นให้กับเฮอร์ไมโอนี่

"นี่มัน ‘คาเรนและอ็อตโต้’ นายรู้ได้ยังไงว่าฉันต้องการหนังสือเล่มนี้"

"ตอนที่คุณได้พูดคุยกับฉัน คุณจะคอยแต่พูดถึงหนังสือเล่มนี้ตลอด บวกกับการที่เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันออกไปเดินเล่น และบังเอิญผ่านห้องสมุดพอดีก็เลยซื้อมันมาให้"

ถึงแม้ว่าเฮอร์ม่าจะพูดขึ้นมาอย่างสบาย ๆ แต่อันที่จริงแล้วหนังสือเล่มนี้มันไม่ได้ตีพิมพ์ออกมาจำนวนมากมาย และมันก็เป็นเรื่องยากที่จะหามันมาได้ ทำให้เฮอร์ไมโอนี่ในตอนนี้ได้แต่เหลือบมองไปยังเฮอร์ม่าที่ในตอนนี้ก็ยังคงใบหน้าที่ยิ้มแย้มเอาไว้อยู่ ... เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่!

ในขณะเดียวกันเพื่อนร่วมเนวิลล์ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็กำลังมองไปยังเฮอร์ไมโอนี่และเฮอร์ม่าที่กำลังพูดคุยกันราวกับโลกนี้มีเพียงแค่พวกเขาสองคนด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ผลักรถเข็นไปทางรถไฟด้วยความกระะอักกระอวน

"ไปขึ้นรถไฟกันเถอะ ... "

"อืม!"

พวกเขาทั้งสองคนยืนคุยกันอยู่เป็นเวลานานก่อนที่จะพบว่านักเรียนส่วนใหญ่นั้นขึ้นรถไฟไปกันหมดแล้ว หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาทั้งสองคนก็ค่อย ๆ วางสัมภาระลงบนชั้นเก็บของบนรถไฟ โดยพวกเขาทั้งสองคนใช้คาถาแทนการใช้มือเปล่า

และเมื่อเฮอร์ม่าลองมองไปรอบ ๆ เขาก็พบเข้ากับคนจำนวนมากที่ใช้คาถาในการเอากล่องสัมภาระขนาดใหญ่ขึ้นไปวางบนชั้นวางของจำนวนมากมาย ทำให้เขาสามารถรู้สึกได้ถึงความสะดวกสบายของเวทย์มนตร์ได้เป็นอย่างดี และก็ลางสังหรณ์บางอย่างที่ผุดขึ้นมาในใจ

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือปีนี้ไม่ใช่ภาคแรกของแฮร์รี่พอตเตอร์ ที่แฮร์รี่และรอนถูกขังเอาไว้ด้านนอกจากผีของด็อบบี้ อย่างไรก็ตามโดยทั่วไปแล้วเนื้อเรื่องมันควรจะเป็นไปตามต้นฉบับ เพราะว่าเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวกับกับเหตุการณ์นี้เลย ดังนั้นเนื้อเรื่องมันก็ไม่ควรที่จะเปลี่ยนไปแบบนี้

"เฮอร์ม่า เดี๋ยวฉันขอตัวออกไปข้างนอกแป๊ปหนึ่ง แล้วจะรีบกลับมา!"

"ฮืม ? ไปไหน ? รถจะออกแล้วนะ"

"เมื่อกี้ฉันเห็นรอนกับแฮร์รี่"

"เดี๋ยวฉันไปด้วย"

เฮอร์ม่าพยักหน้าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เพราะว่าเธอไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เพราะว่าก่อนหน้าเฮอร์ม่าก็ได้พบกับแฮร์รี่และรอนที่ร้านหนังสือมาก่อนแล้ว การจะเจอกันอีกครั้งจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

พวกเขาทั้งสองคนรีบเดินลงจากรถไฟอย่างรวดเร็ว โดยด้านหลังของเฮอร์ม่านั้นได้สะพายไม้กายสิทธิ์หรือคทาสีดำอันนั้นเอาไว้ด้านหลังของเขา

และเมื่อพวกเขาเดินมาถึงตรงทางเข้าของสถานี พวกเขาทั้งสองคนก็ค่อย ๆ เอื้อมมือออกไปแตะตรงกำแพงเบา ๆ ทันใดนั้นพวกเขาก็พบว่ากำแพงตรงหน้าของพวกเขานั้นกลายเป็นหินอย่างสมบูรณ์!

"เฮอร์ม่า ... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?" เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นมาด้วยใบหน้าคิ้วขมวดก่อนที่เธอจะดึงไม้กายสิทธิ์ของเธอออกมา แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามเท่าไหร่มันก็ไม่ได้ผล

ในขณะเดียวกันทันใดนั้นจู่ ๆ กำแพงตรงหน้าก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับมีแรงดึงดูดบางอย่างดูดร่างของพวกเขาทั้งสองคนเข้าไปในกำแพงตรงหน้าอย่างกะทันหัน พร้อมกับฉากเบื้องหน้าที่เปลี่ยนไป!

"อ๊า!!"

"เฮอร์ไมโอนี่ เธอตีเอวฉัน ... โอ๊ย! ไอ้บ้าเอ้ย!"

ทุกคนที่อยู่บริเวณโดยรอบหันหน้ามามองยังพวกเขาทั้งสองคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฮอร์ม่าที่แต่งตัวด้วยผ้าคลุมสีดำและคทาที่ยาวเกือบหนึ่งเมตรที่อยู่บนด้านหลังของเขา

"เป็นอะไรมากไหม ... เฮอร์ม่า ดูนั่นสิ! นั่นมันขนของเฮ็ดวิก!"  **[เฮ็ดวิก = นกฮูกหิมะของ แฮร์รี่ พอร์เตอร์]**

เมื่อเฮอร์ม่ามองไปยังขนนกสีขาวที่อยู่บนมือของเฮอร์ไมโอนี่ พวกเขาทั้งสองคนก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนกำลังจะมีปัญหาแล้ว

"แล้วเราจะทำยังไงกันดี"

เฮอร์ไมโอนี่มองไปยังขนนกพร้อมกับค่อย ๆ เอามืออีกข้างของเธอแตะไปยังกำแพง เธอก็พบว่ากำแพงได้กลายเป็นของแข็งไปแล้ว

"กำแพงถูกปิดผนึกไปเรียบร้อยแล้ว ทำให้เราไม่สามารถติดต่อใครได้เลยในตอนนี้ ดังนั้นเราควรที่จะรีบไปหารอนและแฮร์รี่กันก่อน ... หวังว่าพวกเราจะไม่ถูกไล่ออกจากโรงเรียนนะ!"

"พวกเราไม่ได้เป็นตัวต้นเหตุของปัญญา ฉันเชื่อว่าอาจารย์ใหญ่จะต้องเข้าใจอย่างแน่นอน"

"แต่กระทรวงเวทย์มนตร์จะไม่เข้าใจนะสิ!"

เฮอร์ม่าเดินตามหลังเฮอร์ไมโอนี่ไปติด ๆ หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็สังเกตุเห็นรถยนต์คันสีฟ้าคันเล็ก ๆ กำลังขับผ่านสถานีและมุ่งตรงไปข้างหน้าจากระยะไกล!