Chapter 2

ครี่งชั่วโมงต่อมาหลังจากที่ดัมเบิลดอร์จากไปหลังจากจัดงานฉลองวันเกิดให้กับเฮอร์ม่าเรียบร้อยแล้ว เขายังมอบเงินให้กับเฮอร์ม่าอีก 100 เกลเลียน

สิ่งนี้ทำให้คุณนายอับบอตรู้สึกหดหู่เล็กน้อย ถึงแม้ว่าสถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวจะไม่ค่อยดีนักในช่วงนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมีเงินพอที่จะส่งเด็ก ๆ ไปโรงเรียนได้

ยิ่งไปกว่านั้นเงินที่เฮอร์ม่าได้มาก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ดี เพราะมันจะคอยเป็นรากฐานให้กับเขาหลังจากเข้าไปเรียนที่ฮอกวอตส์ได้อย่างไม่ต้องกังวล!

และเนื่องจากนี่เป็นความเมตตาของดัมเบิลดอร์ เธอจึงไม่สามารถที่จะพูดอะไรได้มากนัก

ในความเป็นจริงแล้วเมื่อเทียบกับการมาถึงของอาจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์มันก็ทำให้ชีวิตส่วนใหญ่ของเฮอร์ม่าต้องได้รับผลกระทบบางอย่างเช่นกัน

แต่สำหรับเธอแล้วมันไม่ค่อยสำคัญสักเท่าไหร่ ไม่ว่าพ่อแม้แท้ ๆ ของเฮอร์ม่าจะเป็นใคร หรือว่าเขาจะเคยเจออะไรที่เจ็บปวดมาก่อน สำหรับเธอแล้วเขาก็คือลูกชายของเธอ และจะเป็นตลอดไป!

ในขณะเดียวกันแฮนนาห์ในตอนนี้ก็กลายเป็นเด็กตะกละตะกลามอย่างกะทันหัน เธอรีบยัดสตรอเบอร์รี่เข้าไปในปากของเธออย่างรวดเร็ว

ทำให้คุณนายอับบอตที่เห็นเช่นนั้นถึงกับเริ่มกังวลขึ้นมาเล็กน้อย เกี่ยวกับชีวิตของเธอเมื่อเธอโตขึ้น ?

หลังจากที่ทำความสะอาดโต๊ะเรียบร้อยหมดแล้ว คุณนายอับบอตก็ได้พาพ่อมดและแม่มดทั้งสองคนไปขึ้นรถบัสเพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านหมอใหญ่รั่ว

ซึ่งในตอนแรกคุณนายอับบอตกลัวว่าเฮอร์ม่าจะไม่มีพรสวรรค์ในด้านเวทย์มนตร์ เธอจึงย้ายบ้านไปอยู่ในโลกมักเกิ้ลเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา และได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐานที่นี่

โดยระหว่างทางถึงแม้ว่าแฮนนาห์จะคอยบอกเล่าเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับภาคการศึกษาสุดท้ายของปีโดยส่วนใหญ่แล้วจะเป็นวีรกรรมของแฮร์รี่ พอตเตอร์

ทำให้เฮอร์ม่าในตอนนี้กำลังนั่งปวดหัวอยู่ เพราะว่าการลงทะเบียนของเขามันล่าช้ากว่าแฮนนาห์ถึงหนึ่งปี ซึ่งหมายความว่า ภาคศิลานักปราชญ์ได้สิ้นสุดลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และกำลังจะเริ่มภาคที่สอง ห้องแห่งความลับ

ทันใดนั้นมันก็ทำให้เขานึกถึงบางอย่าง ‘บาซิลิสก์’ ที่อยู่ภายในห้องแห่งความลับ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่หลังของเขาขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ถึงแม้ว่าเขาจะจินตนาการถึงความเป็นไปได้ในการเป็นพ่อมดด้วยตัวเองพร้อมกับเรียนรู้คาถาต่าง ๆ มากมายล่วงหน้าก่อนเข้าเรียน แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็เป็นเพียงแค่กระดาษเขายังต้องฝึกฝนพวกมันอีก

นอกจากนี้เขายังไม่ได้รับการสอนเกี่ยวกับเวทย์มนตร์คาถาตั้งแต่เด็กเหมือนคนอื่น ๆ ดังนั้นเขาจะต้องระวังตัวไว้ให้มากเป็นอันจะดีที่สุด!

"เฮอร์ม่าพวกเรามาถึงกันแล้ว"

พวกเขาทั้งสามคนค่อย ๆ เดินเข้าไปในร้านหม้อใหญ่รั่ว และเมื่อพวกเขาเดินเข้ามาภายในร้าน พวกเขาก็พบกับชายชราหัวล้านที่อยู่ดี ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของพวกเขา ทำให้แฮนนาห์ถึงกับก้าวถอยหลังด้วยความตกใจเล็กน้อย แต่ทันใดนั้นเฮอร์ม่าที่ยืนก็หันไปพูดกับชายตรงหน้า

"คุณคือบอสทอมใช่ไหมครับ ?" เฮอร์ม่าถามขึ้นมาด้วยความสงสัย ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีท่าทางที่น่ากลัว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ใช่คนเลว

"ใช่แล้ว! พวกคุณต้องการอะไร ?"

แน่นอนว่าบอสทอมรู้วิธีที่จะทำให้พ่อมดตัวน้อยหวาดหลัว แต่เขาก็ต้องแปลกใจเพราะดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะดูแตกต่างจากเด็กคนอื่น ๆ เพราะเขาดูสงบนิ่งมาก

"บอสทอม! พวกเราต้องการที่จะไปที่ตรอกไดแอกอนกันก่อน และจะกลับมาลองดื่มเครื่องดื่มภายในร้านของคุณ"

"ไม่มีปัญหา!" ใบหน้าของทอมก็ยังคงแสดงให้เห็นถึงรอยยิ้มที่ดูน่ากลัว ซึ่งสามารถเห็นได้ชัดว่าเขากำลังรู้สึกยินดี หลังจากได้ยินว่าพวกเฮอร์ม่าจะกลับมาอุดหนุนร้านของเขาในภายหลัง

ในขณะเดียวกันแฮนนาห์ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็กำลังมองไปที่ด้านหลังของเฮอร์ม่าด้วยความประหลาดใจ และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่าสถานะของเธอในฐานะน้องสาวหรือนักเรียนกำลังถูกคุกคามอย่างรุนแรง!

และนี่ก็ยังเป็นครั้งแรกของเฮอร์ม่าที่มายังร้านหม้อใหญ่รั่ว และยังคงท่าทางที่สงบแบบนี้ได้อยู่!

"เฮอร์ม่า ลูกรู้วิธีไปยังตรอกไดแอกอนไหม ?" คุณนายอับบอตเห็นการแสดงออกที่เปลี่ยนไปของแฮนนาห์พร้อมกับมองไปยังเฮอร์ม่า ทันใดนั้นเธอก็ถามขึ้นมา

"โอ้! ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วแฮนนาห์ละรู้ไหม ?"

"แน่นอน!"

เมื่อมองไปยังแฮนนาห์ที่ตอนแรกกำลังทำท่าทางหดหู่อยู่ และจู่ ๆ เธอก็ตื่นเต้นขึ้นมา มันก็ทำให้มุมปากของเฮอร์ม่ายกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับส่ายหัวเบา ๆ

เพราะก่อนที่เขาจะข้ามมาโลกนี้ ตามเนื้อเรื่องปกติแล้ว แฮนนาห์ เป็นลูกเพียงคนเดียวของคุณนายอับบอต และการที่มีเขาเข้ามาแทรกแซงมันก็อาจจะทำให้บุคลิกของเธอเปลี่ยนไปจากปกติได้เช่นกัน

หลังจากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นไปมองด้านหน้า ทำให้เขาเห็นเด็กหญิงตัวน้อยกำลังโบกไม้กายสิทธิ์ของเธอไปมา ทันใดนั้นประตูของตรอกไดแอกอนก็ถูกเปิดออกมาโดยแฮนนาห์สำเร็จ

ความกว้างของประตูค่อย ๆ ขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และหลังจากนั้นไม่นานประตูขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของพวกเข้าทั้งสามคน และค่อย ๆ เดินเข้าไปในประตูบานนั้นทันที

ทันใดนั้นพวกเขาก็พบเข้ากับถนนที่คดเคี้ยวไปมาราวกับไม่มีที่สิ้นสุดอยู่ต่อหน้าของพวกเขาทั้งสามคน

"ว้าว!!"

แฮนนาห์พูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะเคยไปที่ตรอกไดแอกอนมาหลายครั้งแล้วเมื่อปีก่อน แต่คราวนี้ตรอกไดแอกอนมันมีชีวิตชีวายิ่งกว่าครั้งที่แล้วเสียอีก

นอกจากจะมีร้านค้าที่หลากแล้ว ดูเหมือนว่าจะแผงลอยตั้งอยู่ทางด้านข้างของถนนจำนวนมากมาย และช่วงนี้มันก็เป็นช่วงเวลาสำหรับการช็อบปิ้งที่มีคนพลุ่งพลานเต็มไปหมด

เมื่อมองไปยังความแปลกใหม่ของผู้คนและสิ่งต่าง ๆ จำนวนมากมาย ใบหน้าของเฮอร์ม่าที่ในตอนแรกเป็นเหมือนกับดวงตาของปลาที่ตายไปแล้วก็มีแสงแวววาวสาดขึ้นมาเล็กน้อย

"ไปกันเถอะ วันนี้พวกเราจะซื้อของกันให้เต็มมือไปเลย"

คุณนายอับบอตพาเด็กน้อยทั้งสองคนเดินเข้าสู่ตรอกไดแอกอนอย่างเป็นทางการ ทำให้พวกเขามองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจไม่ว่าจะเป็นทางทิศตะวันออกหรือตะวันตก และสถานที่ที่มีฝูงชนหรือพ่อมดตัวน้อยเข้าไปมุงมากที่สุดก็คือร้าน ‘ควิดดิช’

อย่างไรก็ตามเฮอร์ม่าก็ไม่ได้สนใจเกี่ยวกับควิดดิชมากนัก ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบความรู้สึกของการบิน แต่ว่ากีฬาชนิดนี้มันไม่ค่อยจะมีความหมายสำหรับเขาสักเท่าไหร่

เพราะท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นคนที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับวิถีชีวิตสมัยใหม่ และในชาติก่อนเขาก็ไม่ได้ชอบเล่นกีฬาอีกด้วย

ในขณะเดียวกันตอนนี้คุณนายอับบอตก็กำลังพาพวกเขาทั้งสองคนไปซื้อของจิปาถะต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น เต้าหลอม ขวดยาขนาดเล็ก และสิ่งอื่น ๆ และหลังจากซื้อของจิปาถะเสร็จแล้วพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังร้านเสื้อผ้าของโมคิน

ในขณะเดียวกันเฮอร์ม่าก็จำได้ว่าถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยจะได้ปรากฏตัวมากนักในต้นฉบับ แต่เธอก็ถือเป็นตัวละครอันดับแรก ๆ ที่ปรากฏขึ้นในเนื้อเรื่อง

หลังจากไปส่งแม่และน้องสาวที่ร้านเสือผ้าเรียบร้อยแล้วเขาก็แยกตัวออกมาและหันไปโบกมือเพื่อส่งสัญญาณว่าเขาจะแยกตัวออกไปซื้อไม้กายสิทธิ์ก่อน

"แม่และแฮนนาห์จะรอลูกอยู่ที่นี่" คุณนายอับบอตพยักหน้าขึ้นมาเบา ๆ และพาแฮนนาห์เข้าไปในร้านขายเสื้อผ้า

เฮอร์ม่าทิ้งพวกเขาทั้งสองเอาไว้ที่ร้านพร้อมกับเดินฝ่าฝูงชนออกไป ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าร้านของ โอลลิแวนเดอร์ อยู่ตรงไหนก็ตาม ?

เขาพยายามถามทางคนที่เดินผ่านไปผ่านมา แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หลงทาง

"แกมองมาทางฉันทำไมเป็นขโมยใช่ไหม ? " "เด็กน้อย ... อย่าให้ฉันเจอเธออีกครั้งนะ ... !"

หลังจากที่เขาพยายามที่จะมองไปรอบ ๆ ทันใดนั้นเขาก็โดนชนอย่างรุนแรงเกือบทำให้เขาล้มลงกับพื้น

"ขอโทษ ... เพื่อนร่วมโรงเรียน เฮ้! นายมาจากฮอกวอตส์ใช่ไหม ? นายช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที่ได้ไหม ?"

ทันใดนั้นตาของเฮอร์ม่าก็เหลือบไปมองคนที่อยู่ตรงหน้าของเขา เขาก็เห็นว่าคน ๆ นี้สวมแว่นตาขอบกลมคู่หนึ่งอยู่ โดยมีด้านหนึ่งมีรอยแตกอยู่บนแว่นตา

ถึงแม้ว่าใบหน้าของคน ๆ นี้จะเปรอะเปลื้อนเต็มไปเศษเถ้าถ่าน แต่ก็ไม่สามารถที่จะปกปิดดวงตาที่เหมือนมรกตที่ส่องแสงยามค่ำคืนได้

"แฮร์รี่ พอตเตอร์ ?" เฮอร์ม่ากุมมือของแฮร์รี่เอาไว้ด้วยความเหลือเชื่อ และเขาก็สามารถยืนยันตัวต้นของคนตรงหน้าได้ในทันทีเพราะแผลเป็นที่อยู่บนหน้าผากของเขามันเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงตัวต้นของเขาได้เป็นอย่างดี

"สวัสดีครับ เอ่อ ... คุณชื่อว่าอะไรอย่างงั้นหรอ ?"

"เฮอร์ม่า อับบอต! และฉันก็คิดว่าคุณน่าจะรู้จักน้องสาวของฉันนะเธอชื่อว่า แฮนนาห์ อับบอต"

แฮร์รี่ถูกเฮอร์ม่าดึงให้ลุกขึ้นยืน และแฮร์รี่ได้ยินว่าน้องสาวของชายคนนี้คือ ฮันนาห์ เขาก็ตกตะลึงทันที ราวกับว่าเขาเป็นนกน้อยที่อ่อนแอ

เมื่อมองดูไปรอบ ๆ และพบกับพ่อมดที่สวมเสื้อคลุมสีดำที่อยู่รอบ ๆ กำลังเดินเข้ามาใกล้แฮร์รี่ก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมา เขากลัว ... กลัวการเผชิญกับโวลเดอมอร์!

"เพื่อนร่วมชั้นเฮอร์ม่าพวกเราไปกันเถอะ!"

แฮร์รี่รวบรวมความกล้าพร้อมกับพาเฮอร์ม่าที่เพิ่งเจอกันอย่างกะทันหันเดินไปข้างด้วยกัน แต่ทันใดนั้นก็มีแม่มดและพ่อมดสูงอายุจำนวนมากมายกำลังปิดกั้นทางออกสำหรับพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้

พวกเขาเผยรอยยิ้มที่น่าขนลุก มือของพวกเขาสั่นอย่างกับคนติดยา พร้อมกับค่อย ๆ เอื้อมมือไปทางแฮร์รี่และเฮอร์ม่าอย่างช้า ๆ ทันใดนั้นเฮอร์ม่าก็ค่อย ๆ ขยับมือไปด้านหลังและหยิบมีดปลอกมะม่วงออกมาถือเอาไว้แอบ ๆ!

"ถ้าพวกคุณยังกล้าที่จะเอื้อมมือมาอีกครั้งละก็ ... ฉันจะตัดข้อมือของพวกคุณทิ้งซะ! อะ! วา! ดา! ... "

เมื่อน้ำเสียงอันเย็นชาของเฮอร์ม่าจบลง ทันใดนั้นมันก็มีร่องรอยของเลือดปรากฏขึ้นมาบนข้อมือของหญิงแก่ตรงหน้าของเขาอย่างกะทันหัน ก่อนที่ข้อมือของเธอจะค่อย ๆ เลื่อนออกจากกัน

"อ๊า!!!"

แม่มดที่มองเห็นแสงเขียวกระพริบขึ้นมาตรงข้อมือของเฮอร์ม่า ทันใดนั้นเธอก็กรีดร้องออกมาพร้อมกับรีบถอนมือของเธอออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย!

ทำให้พ่อมดคนอื่น ๆ ที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าเต็มไปด้วยความกลัว มุมปากของเต็มไปด้วยความเหยเก และไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปใกล้พวกเฮอร์ม่าอีก

เพราะถึงยังไงท้ายที่สุดแล้วภายในตรอกแห่งนี้คงมีไม่กี่คนที่จะกล้าตะโกนคาถาขึ้นมาแบบนี้ และยังกลางวันแสก ๆ อีกด้วย ถือได้ว่าคน ๆ นี้เป็นตันประหลาดอย่างแท้จริง!

เมื่อแฮร์รี่เห็นว่าพ่อมดและแม่มดคนอื่น ๆ ค่อยขยับถอยไปด้านหลัง แต่เขากลับยืนอยู่ข้าง ๆ เฮอร์ม่า ทันใดนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองสามก้าว เพื่อเว้นระยะห่างจะเฮอร์ม่าเช่นกัน

เพราะก่อนหน้านี้เฮอร์ม่าตัดข้อมือของแม่มดคนเมื่อกี้อย่างเลือดเย็น พร้อมกับท่องคาถาคำสาปใส่เธอ ทำให้เขารู้สึกกลัวเฮอร์ม่าเล็กน้อย

ในขณะเดียวกันเฮอร์ม่าในตอนนี้ก็เต็มไปด้วยความตื่นตะหนกเช่นกัน แต่เขายังคงเสแสร้งทำหน้าเป็นสงบอยู่

และเมื่อเทียบกับตัวเอกของนวนิยายที่ชอบทำตัวเป็นหมูกินเสือ แต่สำหรับเขาแล้วน่าจะเป็นเสือกินหมู

ซึ่งเขาก็ถือว่าโชคดีเช่นกันที่ตอนแรกเขาได้นำไฟฉายพกพาขนาดเล็กที่สามารถส่องแสงออกมาได้หลายสีติดตัวมาด้วย มิฉะนั้นมันอาจจะยากสักเล็กน้อยที่ทำให้คนเหล่านี้กลัวด้วยมีดผ่าแตงโมเพียงอย่างเดียว

"ไม่เป็นไรแล้วแฮร์รี่ พวกเราไปกันเถอะ"

"หืม ? อ่อ ... โอ ... โอเค!" เฮอร์รี่เห็นว่าเฮอร์ม่าเริ่มกลับมาแสดงสีหน้าไร้อารมณ์อีกครั้ง

แน่นอนว่าเขายังคงสับสนอยู่สักเล็กน้อย เพราะความแตกต่างระหว่างเพื่อนอับบอตคนนี้ กับอับบอตเพื่อนของเขามันแตกต่างกันมากเกินไป!

แต่ถ้าคุณต้องการที่จะบอกว่าเขาเป็นคนที่เหมือนกับสลีธีรินละก็ ... เขาก็ต้องขอบอกเลยว่าคน ๆ นี้ไม่เหมือนกัน เพราะว่าอีกฝ่ายเป็นคนใจดีและปกป้องเขาเอาไว้

ในขณะเดียวกันเฮอร์ม่าก็ค่อย ๆ เอื้อมมือตบไปที่ไหล่ของแฮร์รี่เบา ๆ ทำให้ความกลัวและความไม่สบายใจก่อนหน้านี้ค่อย ๆ หายไปพร้อมกับค่อย ๆ เดินออกไปจากตรอกแห่งนี้

แฮร์รี่ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ... ผู้ชายคนนี้เป็นคนดี!