บทที่ 3 - สังหาร

บทที่ 3 - สังหาร

☆☆☆☆☆

"ก็ไม่ต้องดูถูกตัวเองขนาดนั้นหรอก" เสียงหญิงสาวตอบกลับ "พละกำลังของเจ้าก็พอฟัดพอเหวี่ยงกับนักรบฝึกหัดอยู่นะ แต่เทคนิคนี่ห่วยแตกจริงๆ"

"นักรบฝึกหัดทำอะไรผีดิบที่เป็นเป้านิ่งไม่ได้เลยเนี่ยนะ?" ซูหมิงอดบ่นไม่ได้ น้ำเสียงเริ่มเจือความหงุดหงิด

"ลิชถือเป็นสิ่งมีชีวิตเดนตายระดับสูง ถึงจะไม่ได้เด่นเรื่องความอึดถึกทน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเปราะบาง" เสียงนั้นอธิบายอย่างใจเย็น ก่อนจะเสริมว่า "ขอแก้ข้อมูลนิดนึง แรงของเจ้าพอถูไถเป็นนักรบฝึกหัดได้ ความแข็งของอาวุธก็ใช้ได้ ถ้าลับให้คมกว่านี้หน่อยจะแจ่มมาก ลองคำนวณดูแล้ว อืม... นักรบฝึกหัดน่าจะต้องกระโดดฟันสักห้าสิบครั้ง ก็น่าจะจัดการได้"

"พ่อมึงสิ*****" ซูหมิงเกือบจะหลุดคำหยาบคายออกมา

ห้าสิบที? ขืนทำแบบนั้น คนที่จะร่วงก่อนต้องเป็นเขาแน่ๆ!

เขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก "กาลิโอต้องใช้เวลาอีกนานไหมกว่าจะเปลี่ยนร่างเสร็จ?"

"สองฟารา... ประมาณระยะเวลาตั้งแต่เจ้าข้ามมิติมาจนถึงตอนนี้นั่นแหละ" เสียงหญิงสาวตอบ "ข้าไม่ค่อยรู้ว่าจะเทียบหน่วยเวลายังไง"

"บ้าเอ๊ย!" ซูหมิงเริ่มลนลาน "ต้องรีบหาวิธีฆ่ามันให้ได้ ใช้ชะแลงไม่ได้ผลแน่ ฉันแทงไม่ทันมันฟื้นตัวหรอก... เดี๋ยวนะ เธอช่วยหน่อยได้ไหม?"

ถึงจะมีแค่เสียง แต่ตัวจริงของเธอน่าจะอยู่แถวๆ นี้ และดูยังไงก็ไม่น่าจะอ่อนแอ

"ขออภัย นอกจากให้คำแนะนำทางวาจาแล้ว ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้" เสียงนั้นตอบกลับมาเรียบๆ

"...งั้นบอกมาซิว่ามันกลัวอะไร!"

"มันกลัวหลายอย่าง แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ข้านึกวิธีที่ง่ายกว่าการทุบมันให้เละไม่ออกเลย"

"ไฟล่ะ มันกลัวไฟไหม?"

"แน่นอน เผามันซะก็จบเรื่อง หรือว่าเจ้าถนัดใช้พลังธาตุไฟ?"

"เปล่า ฉันไม่ถนัด"

ซูหมิงเหลือบไปเห็นถังน้ำมันของรถบรรทุก ในนั้นมีน้ำมันดีเซลอยู่อย่างน้อย 200 ลิตร

"แต่เจ้า 'สัตว์ร้ายแปรธาตุ' ตัวนี้ถนัด!"

ซูหมิงคว้ากะละมังใบหนึ่งจากในหัวเก๋ง ใช้ประแจขันน็อตถ่ายน้ำมัน รองน้ำมันจนเต็มแล้วสาดใส่ร่างกาลิโอ

"พื้นจะทะลุไหมเนี่ย?" เขานึกขึ้นได้ว่าพื้นทำจากกระดูก จึงเอ่ยถาม

"ทะลุแน่ แต่ไม่เป็นไรหรอก นี่เป็นชั้นที่หนึ่งของหอคอยกระดูกขาว" เสียงหญิงสาวตอบ "ข้างล่างเป็นชั้นหิน"

หอคอยกระดูกขาว? ท่ามกลางเสียงน้ำมันดีเซลไหลโจก ซูหมิงมองไปรอบๆ ก็เห็นแต่กระดูกจริงๆ สมชื่อที่ตั้งแบบกำปั้นทุบดินชะมัด

หลังจากสาดน้ำมันไปสี่กะละมังติด ซูหมิงก็หยุดมือ เขาถอยออกมาเล็กน้อย จุดไฟแช็กเผาเศษผ้าแล้วโยนลงไป

เปลวไฟลามเลียเศษผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกพรึบเป็นกองเพลิงมหึมา ห่อหุ้มร่างของกาลิโอเอาไว้ทั้งตัว

คลื่นความร้อนบีบให้ซูหมิงต้องถอยร่นไปอีก เสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากกองเพลิง พร้อมกับเสียงทุบตีกระเสือกกระสน ยางรถยนต์เริ่มติดไฟ ควันดำโขมงพวยพุ่งพร้อมกลิ่นเหม็นไหม้

ทันใดนั้นซูหมิงก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงระเบิดดัง "ปัง! ปัง!" สองครั้งซ้อน แรงอัดอากาศมหาศาลเป่าเปลวไฟจนเกือบดับ วงล้อเหลือเพียงกระทะล้อเปลือยเปล่า พอรถเอียงวูบลง กระทะล้อก็กดทับร่างกาลิโออีกครั้ง คราวนี้ถึงกับฝังลงไปในเนื้อ พร้อมเสียงกระดูกหักดังลั่นสะใจ

เปลวไฟที่มอดลงเริ่มลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เพลิงกาฬห่อหุ้มทุกสิ่งทุกอย่างไว้ในม่านควันดำ

**

ผ่านไปเต็มๆ สามนาที เสียงโหยหวนถึงเงียบลง ไฟจากน้ำมันดีเซลเริ่มมอด ตรงจุดที่กาลิโอเคยอยู่เหลือเพียงร่างเงาตะคุ่มดำเมี่ยม

ซูหมิงเอาชะแลงจิ้มๆ ดู ผิวนอกกรอบเกรียม "เผาขนาดนี้ น่าจะตายแล้วมั้ง?" เขาถาม

"ข้าก็ไม่แน่ใจ" เสียงหญิงสาวตอบ "การเผาลิชที่กำลังอยู่ระหว่างเปลี่ยนร่าง ไม่เคยมีกรณีตัวอย่างมาก่อน บางทีอาจต้องทดลองเพิ่มเพื่อเก็บข้อมูล?"

"จัดไป เผาอีกรอบ" ซูหมิงเริ่มชินกับสไตล์การพูดของสาวปริศนาคนนี้แล้ว เขาดับไฟที่ยังคุกรุ่นอยู่ แล้วรองน้ำมันมาสาดใส่ซากตอตะโกนั้นอีกสี่กะละมัง

ซูหมิงกำลังจะจุดไฟอีกรอบ ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นศพไหม้เกรียมตรงหน้าลืมตาโพลง สายตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นรุนแรงราวกับจับต้องได้

ยังไม่ทันจะกรีดร้อง ซูหมิงก็ถูกปกคลุมด้วยออร่าสีดำทมิฬที่พุ่งออกมาจากดวงตาคู่นั้น ร่างกายเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

"ประกาศิตความมืด คาถาประเภทควบคุม" เสียงหญิงสาวอธิบาย "ข้าประเมินความทนทานต่อไฟของลิชต่ำไปหน่อย ต้องจดบันทึกไว้"

"เดี๋ยวดิ แล้วตอนนี้ฉันต้องทำไง!" ซูหมิงตะโกนก้องในใจ "กาลิโอเปลี่ยนร่างเสร็จแล้วเหรอ!"

"เปล่า เขาเปลี่ยนไปได้เกินครึ่งแล้ว แต่ตอนนี้ล้มเลิกไปแล้ว" เสียงนั้นดูเหมือนกำลังหาคำอธิบาย "ลิชกึ่งสุกกึ่งดิบ? ไม่สิ ลิชไม่สมบูรณ์? เกือบจะเป็นลิช?"

"ไม่ใช่โว้ย! เลิกวิเคราะห์คำศัพท์ก่อน บอกมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น! แล้วต้องทำยังไง?"

"กาลิโอถูกเจ้าเผาจนปางตาย ขืนปล่อยให้จุดไฟอีกรอบคงไม่รอดแน่ เขาเลยยอมล้มเลิกการเปลี่ยนร่าง แล้วฝืนใช้คาถาสกดเจ้าไว้" หญิงสาวตอบ "แน่นอนว่าผลกระทบจากการหยุดกลางคันแถมยังฝืนใช้เวทมนตร์นั้นรุนแรงมาก"

ข้อนี้ซูหมิงก็สังเกตเห็น หลังจากร่ายเวทเสร็จ แววตาของกาลิโอก็แทบจะดับวูบ นอนนิ่งไม่ไหวติง

"ฉันต้องทำยังไงถึงจะแก้ไอ้ประกาศิตความมืดนี่ได้?"

"ไม่ต้องแก้หรอก คาถานี้อยู่ได้แค่... ประมาณเจ้าตักน้ำมันสามรอบ" เธอตอบ "แต่เจ้าตายแน่แล้ว ไม่ต้องดิ้นรนหรอก"

"ทำไมวะ" ซูหมิงไม่เข้าใจ "ถ้าฉันเข้าใจไม่ผิด มันก็หมดสภาพแล้วไม่ใช่เหรอ!"

"ก็ใช่ แต่ว่า..."

เบื้องหน้า ร่างดำเมี่ยมของกาลิโอเหมือนจะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ขยับปากพึมพำอะไรบางอย่างกับความว่างเปล่า

มีเสียงลอดออกมา แต่ซูหมิงฟังไม่รู้เรื่อง พอบทสนทนาจบลง ซูหมิงก็เห็นหอกกระดูกที่มีแสงเรืองรองเริ่มก่อตัวขึ้นกลางอากาศตรงหน้า เล่มแล้วเล่มเล่า

มีจอมเวทอีกคนอยู่ที่นี่ กาลิโอเมื่อกี้กำลังออกคำสั่งกับมัน และตอนนี้จอมเวทคนนั้นกำลังจะลงมือฆ่าเขา! ซูหมิงเข้าใจสถานการณ์ทันที

มิน่าล่ะ ผู้หญิงคนนั้นถึงบอกว่าเขาตายแน่

ความกระจ่างวาบเข้ามาในใจซูหมิง

"เธอเป็นคนของมันสินะ?" ซูหมิงถาม "เธอกำลังจะฆ่าฉัน"

"อื้ม" เสียงนั้นยอมรับ "ขอโทษด้วย กาลิโอเป็นนายของข้า แม้ข้าจะแกล้งทำเป็นคุยเล่นกับคนแปลกหน้า แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นผู้บุกรุก หรืออู้งานได้... แต่ข้าทำร้ายกาลิโอไม่ได้ และขัดคำสั่งเขาไม่ได้เด็ดขาด"

ตอนที่คุยกันในหัว เธอไม่เคยบอกให้ซูหมิงลงมือทำอะไรตรงๆ เลยสักครั้ง... ถึงแม้คำใบ้ของเธอจะแทบตะโกนใส่หน้าอยู่แล้วก็ตาม

"พละกำลังธรรมดา ไม่มีพลังเวท และไม่มีความสามารถพิเศษอะไรที่เหนือความคาดหมาย ข้าประเมินเจ้าถูกต้องใช่ไหม ท่านแขกผู้มาเยือน?"

"ถูกเผง"

"งั้นก็หมดหนทางแล้วล่ะ" เสียงนั้นถอนหายใจ "เสียดายจัง นึกว่าข้าจะได้ถือโอกาสนี้หลุดพ้นจากการควบคุมของกาลิโอซะอีก จริงสิ เจ้าชื่ออะไร?"

"ซูหมิง"

"ข้าชื่อไป๋กู่ คุณซูหมิง มีอะไรจะสั่งเสียไหม?"

"..."

"ไม่มีเหรอ? งั้นลาก่อนนะ นึกว่าเจ้าจะทำให้ข้าตื่นเต้นได้มากกว่านี้ซะอีก" เธอกล่าวลา

ตรงหน้า หอกกระดูกสีขาวเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นยี่สิบเล่มแล้ว ความรู้สึกใจสั่นสะท้านเกิดขึ้นในใจของซูหมิงที่ตัวแข็งทื่อ มันคือจิตสังหารที่ล็อกเป้าจากจอมเวท

[จบแล้ว]