27 ซึนาเดะเมา

“อ้า~ ชื่นใจจริง!”

ซึนาเดะยกไหสาเกขึ้นซดหมดในรวดเดียว

ก่อนจะวางลงบนโต๊ะด้วยเสียง ตึ้ง!

ฮาเนคาวะนั่งอยู่ข้าง ๆ

กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับน้ำหอมทำเอาเขาเริ่มมึนหัวเล็กน้อย

วินาทีต่อมา

สิ่งที่กดลงบนหัวเขาคือความนุ่มหนาเหมือนหมอนใบใหญ่…

ซึนาเดะโอบแขนรอบตัวเขา

แล้วพูดด้วยเสียงอารมณ์ดีว่า

“อยากกินอะไรก็สั่งเลย! วันนี้ฉันเลี้ยง!”

ฮาเนคาวะเข้าใจทันทีว่าทำไมเธอถึงอารมณ์ดีขนาดนี้

ช่วงแรก เขาช่วยพลิกดวงซวยของ ซึนาเดะ ได้จริง

แต่หลัง ๆ ก็ไม่แม่นตลอด

ถ้าเขาช่วยให้เธอแทงถูกทุกรอบ

วันหนึ่ง ซึนาเดะก็จะต้องเริ่มสงสัยแน่ ๆ ว่าถูกหลอก

และเหตุผลของทั้งหมดนี้

ก็มาจาก ‘รายการความสามารถใหม่’ ที่เขาเพิ่งปลดล็อกได้

【รายการความสามารถระดับ E: เทพพนัน】

【เงื่อนไขการเปิดใช้งาน: ช่วยให้ ซึนาเดะชนะเดิมพัน 9 ครั้ง】

【ผลลัพธ์: เพิ่มโชคในการพนัน 100% จากฐานเดิม】

【หมายเหตุ: ไม่สามารถสังเคราะห์ร่วมได้】

ต้องยอมรับว่า ‘ดวงพนัน’ ของ ซึนาเดะนั้นเลวร้ายสุด ๆ

แม้โชคของ ฮาเนคาวะจะเพิ่มขึ้น 100% แล้ว

ก็แค่พอจะหักล้างเธอได้เท่านั้น…

“เหม่ออะไรอยู่หน่ะ?”

ซึนาเดะหยิบไก่ย่างขึ้นมา แล้วจ่อเข้าปากเขา

“ลองชิมไก่ย่างนี่สิ”

“ขอบคุณครับ ท่านซึนาเดะ”

ฮาเนคาวะงับเข้าไปคำใหญ่

“ครั้งหน้าว่างเมื่อไหร่?”

ซึนาเดะยิ้มกว้างถามต่อ

จากที่เล่นพนันด้วยกันมาตลอดช่วงบ่าย

เธอเริ่มมองเขาเป็น ‘เครื่องรางนำโชคของจริง’ ไปแล้ว

“ผมยังต้องเรียน คาถาแพทย์ ต่อนะครับ”

ฮาเนคาวะตอบจริงจัง

“ง่ายจะตาย เดี๋ยวฉันสอนให้เอง!”

ซึนาเดะยกสาเกซดอีกรอบ

ถอนหายใจอย่างสบายอกสบายใจ แล้วพูดต่อ

เธอไม่ได้หมายถึงรับเป็นศิษย์

แค่จะช่วย ‘ติว’ ให้เท่านั้น

ฮาเนคาวะเองก็เข้าใจดี

เขายังเรียนวิชาไม้ตายของเธอไม่ได้

ไม่ว่าจะเป็น ผนึกหยิน หรือ พลังมหาประลัย

แต่แค่ คาถาแพทย์ ธรรมดา

ก็เพียงพอแล้ว

ยิ่งกว่านั้น…

มันยังช่วยให้เข้าใกล้ ซึนาเดะได้มากขึ้น

บางที… วันหนึ่งเธออาจจะตัดสินใจรับเขาเป็นศิษย์จริง ๆ ก็ได้

เพราะตอนนี้ เธอไม่มี ชิซึเนะ อยู่เคียงข้าง

อยู่ตัวคนเดียว

ถ้าเขาทำได้ดีเยี่ยมพอ

ก็อาจมีโอกาสจริง ๆ

“ขอบคุณครับ ท่านซึนาเดะ”

ฮาเนคาวะตอบแบบรู้จังหวะ

“หลังเรียน คาถาแพทย์ เสร็จทุกครั้ง ผมจะไปบ่อนกับคุณเลยครับ”

“ไม่เลวนะ ข้อตกลงแฟร์ดี”

ซึนาเดะหัวเราะ แล้วลูบหัวเขาอีกครั้ง

“…”

ฮาเนคาวะถอนหายใจอย่างปลง ๆ

ลูบหัวอีกแล้ว…

“ฮ่าฮ่า~ เจ้านี่ตลกดีจริง ๆ”

พอเห็นท่าทางของเขา

ซึนาเดะก็หัวเราะหนักยิ่งกว่าเดิม

ร่างขาวเนียนส่ายไปมา

ผิวขาวเปล่งประกาย… ทำเอา ฮาเนคาวะถึงกับตาพร่า

“กินสิ!”

ซึนาเดะหันไปสนใจอาหารบนโต๊ะอีกครั้ง

ฮาเนคาวะหยิบตะเกียบขึ้นมากินตาม

กลิ่นแอลกอฮอล์กับน้ำหอมรอบตัวเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“ท่านซึนาเดะ”

ฮาเนคาวะลังเลอยู่สองสามวินาที

แล้วรีบคว้าไหสาเกจากมือเธอมา

“คุณดื่มพอแล้วครับ เราควรกลับได้แล้ว”

ในฐานะคนที่มีชีวิตมาแล้วถึงสองชาติ

เขารู้ดีว่าคนเมานั้นรับมือยากแค่ไหน

เขายังเป็นแค่เด็กนะ…

จะให้แบก ซึนาเดะ กลับยังไง!?

“เธอ… เธอ… ว่าไงนะ?”

ซึนาเดะส่ายหัวเบา ๆ

ใบหน้าแดงระเรื่อเหมือนลูกพีชสุก

อบอวลไปด้วยไออุ่นจากเหล้า

“ได้เวลากลับแล้วครับ!”

ฮาเนคาวะเผลอขึ้นเสียงใส่ไป

“กลับไหน?”

ซึนาเดะก้มมองเขา ดวงตาฉ่ำมัวด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

“กลับบ้าน”

ฮาเนคาวะหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนถามต่อ

“บ้านคุณอยู่ไหนเหรอครับ?”

“บ้านเหรอ…”

หัวใจของ ซึนาเดะสั่นไหว

เธอยกมือขึ้นเช็ดตาโดยไม่รู้ตัว

ภาพนี้… ทำให้นึกถึง นาวากิ

เธอเริ่มสร่างเมาไปบ้าง

“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก เธอกลับไปก่อนก็ได้”

ซึนาเดะเอื้อมมือมาเหมือนจะขอไหสาเกคืน

“ไม่ให้ครับ”

ฮาเนคาวะเบี่ยงมันออกห่างทันที

“คืนมา!”

แววตา ซึนาเดะเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที

แรงกดดันแผ่ซ่านออกมา

“ไม่ครับ”

ฮาเนคาวะรู้จักนิสัยเธอดี

เลยไม่กลัวเลยสักนิด

“ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย…”

ซึนาเดะจ้องเขา

แล้วอยู่ดี ๆ ก็หัวเราะออกมา

“ไปนอนกันเถอะ!”

เธอลุกขึ้น จ่ายเงิน

แล้วพา ฮาเนคาวะออกจากร้านอิซากายะ

ตอนนั้นฟ้ายังไม่มืดสนิท

ตามท้องถนนมีผู้คนเดินผ่านไปมาจำนวนมาก

และทันทีที่เห็น ซึนาเดะ

ทุกคนก็พากันทักทายอย่างกระตือรือร้น

เหมือนงานมีตติ้งแฟนคลับขนาดใหญ่

ในโลกนินจา

นินจาที่มีชื่อเสียง…

ก็ไม่ต่างจาก ‘ดารา’ เท่าไหร่นัก

เดินมาได้สักระยะ

ซึนาเดะก็เลี้ยวเข้าซอยลึกแห่งหนึ่ง

บรรยากาศพลันเงียบสงบลงในทันที

ฮาเนคาวะมองซ้ายมองขวา

แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ

ไม่มีพูดถึง ‘บ้าน’ ของ ซึนาเดะใน โคโนฮะ เลย

เขาเองก็ไม่รู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน

“ทำไมเธอถึงอยากเรียน วิชาแพทย์ ล่ะ?”

ซึนาเดะถามขึ้นแบบสบาย ๆ

“ผมเป็นแฟนคลับคุณไงครับ”

ฮาเนคาวะตอบอย่างจริงใจ

“ไม่ใช่แน่นอน”

ซึนาเดะส่ายหัว แล้วพูดต่อว่า

“ท่าทางของเธอไม่ใช่แฟนคลับเลยสักนิด”

“ผมแค่เก็บอาการเก่งครับ…”

ฮาเนคาวะกระแอมเบา ๆ พลางแก้ตัว

“คิดว่าหลอกใครอยู่น่ะ?”

ซึนาเดะหันกลับมา

โน้มตัวลง แล้วจ้องหน้าเขาตรง ๆ

ฮาเนคาวะถึงกับตาค้าง

ใบหน้าเธอแดงเรื่อ

ผิวเนียนใสดั่งเด็กสาว

เอวคอดเป็นเส้นโค้ง

เสื้อด้านบนตึงเปรี๊ยะ

ทั้งร่างส่งกลิ่นอายเซ็กซี่แบบพี่สาวเต็มเปี่ยม

“ผม…”

ฮาเนคาวะคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนแนวตอบว่า

“ผมอยากเป็นโฮคาเงะครับ”

อยาก ‘อัปเกรด’ ตัวเองเร็วเกินไปเลยหลุดคำตอบมาตรฐานเกินพอดี

ซึนาเดะถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ

ก่อนจะยื่นมือมาขยี้หัวเขาแรง ๆ

“น่าเบื่อจริงๆ”

น่าเบื่อ… แต่ก็ยังลูบหัวอีกแล้ว!?

ฮาเนคาวะโมโหในใจ

แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไป

พูดความจริงก็ไม่เชื่อ

โกหกก็ไม่เชื่อ

นี่ผมลำบากขนาดไหนรู้ไหม…

ซึนาเดะชักมือกลับ

แล้วเดินต่อไปด้วยจังหวะโยกไหวตามความมึนเมา

เดินผ่านป่าหญ้าไผ่เล็ก ๆ ไป

บ้านเรือนแถวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“ถึงแล้วล่ะ”

เสียงของ ซึนาเดะยังแฝงด้วยอาการเมา

เธอถามขึ้นอย่างไม่จริงจังนักว่า

“จะค้างคืนมั้ย?”

“ไม่ดีกว่าครับ ผมต้องกลับบ้าน”

ฮาเนคาวะปฏิเสธทันที

เขาไม่ได้บอกล่วงหน้ากับ ยูฮิ ชินคุ และ ยูฮิ คุเรไน

ถ้าไม่กลับไป พวกเธอคงต้องเป็นห่วงแน่นอน

“เจอกันพรุ่งนี้นะ”

ซึนาเดะโบกมือลาขึ้นมาแบบไม่ใส่ใจนัก

คำชวนให้ค้างคืนนั้น

เธอแค่พูดเพราะนึกถึง ยาคุชิ โนโนะ

และ ‘ดวงดี’ ที่ได้รับในวันนี้เท่านั้น

ในความเป็นจริง

ฮาเนคาวะยังไม่ได้ถึงขั้นที่เธอจะ ‘ใส่ใจเป็นพิเศษ’

“ลาก่อนครับ ท่านซึนาเดะ”

ฮาเนคาวะรู้สึกว่าความก้าวหน้าในวันนี้เกินกว่าที่เขาคาดไว้

ถ้าระบบของเขาเป็นเกมจีบสาว

ก็คงเข้าสู่ ‘เฟสแรก’ แล้วแน่ ๆ

ฮาเนคาวะเดินกลับบ้าน

และตามคาด—

ทันทีที่เปิดประตู เขาก็เห็น ยูฮิ คุเรไน

“วันนี้ฉันไปโรงพยาบาลโคโนฮะมา แล้วก็เจอ ท่านซึนาเดะ ด้วย”

ฮาเนคาวะพูดพร้อมรอยยิ้ม

“ท่านซึนาเดะ เหรอ!?”

ยูฮิ คุเรไนเปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นเต้นทันที แล้วถามว่า

“แล้วเกิดอะไรขึ้นบ้าง?”

เธอเป็นแฟนคลับของ ซึนาเดะตัวจริงเสียงจริง

พูดให้ชัดก็คือ

ซึนาเดะมีชื่อเสียงมากในหมู่นินจาหญิง

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ

ทั้ง ฮารุโนะ ซากุระ และ ยามานากะ อิโนะ ต่างก็ยกให้ ซึนาเดะเป็นแบบอย่างที่ต้องการไล่ตาม

ยูฮิ ชินคุที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

ก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้

เด็กคนนี้เจอแต่คนใหญ่คนโตไม่หยุด…

คนแรกคือ นามิคาเสะ มินาโตะ

ตามด้วย ซึนาเดะ

แล้ววันพรุ่งนี้จะเป็นใคร? ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เหรอ?

แต่ทั้งหมดนี้… ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี

ฮาเนคาวะเริ่มเข้าสู่สายตาของผู้นำระดับสูงแห่ง โคโนฮะ แล้ว

ตราบใดที่เขา ‘เก่ง’ มากพอ

โอกาสจะมีให้เลือกไม่สิ้นสุดแน่นอน

จบตอน