25 บทเรียนแรกของนินจาแพทย์

“ฮาเนคาวะ”

ยาคุชิ โนโนะ เตือนเสียงเรียบ

“เธอต้องอยู่เฉย ๆ ระหว่างการผ่าตัด ห้ามวิ่งเล่นหรือขยับตัวมั่ว ๆ”

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว”

ฮาเนคาวะพยักหน้า

“เริ่มได้”

ซึนาเดะเดินตรงไปยังโต๊ะผ่าตัด สวมถุงมืออย่างคล่องแคล่ว

ฮาเนคาวะยืนดูอยู่ข้าง ๆ

แม้จะมีจิตวิญญาณของผู้ใหญ่ แต่ภาพที่เห็นตอนเปิดหน้าอกผ่าตัดก็ยังทำให้รู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

โชคดีที่พอดูไปสักพักก็เริ่มชิน

อย่างน้อยก็ไม่ได้อาเจียนออกมาตรงนั้น

สามชั่วโมงต่อมา การผ่าตัดจึงสิ้นสุดลง

สำหรับ ฮาเนคาวะแล้ว

การผ่าตัดในโลกนินจาให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการผสมผสานระหว่างวิทยาศาสตร์กับคาถานินจา

พูดง่าย ๆ ก็คือ เป็นการเพิ่ม คาถาแพทย์ เข้ากับกระบวนการผ่าตัดทางวิทยาศาสตร์ในชีวิตก่อน

ทั้งเพื่อย่นเวลาและเพิ่มประสิทธิภาพ

“ฮาเนคาวะ รู้สึกยังไงบ้าง?”

ซึนาเดะถอดหน้ากากออก เผยใบหน้าอันงดงาม

“สมกับเป็นท่าน ซึนาเดะ จริง ๆ ครับ เรื่องที่คนอื่นทำไม่ได้ ท่านกลับทำได้อย่างง่ายดาย”

ฮาเนคาวะกล่าวชม

“ปากหวานจริงนะ เจ้าเด็กคนนี้”

ซึนาเดะอดยิ้มไม่ได้ แต่ก็พูดว่า

“ฉันไม่ได้ถามแบบนั้นสักหน่อย”

“ผมได้เรียนรู้อะไรเยอะเลยครับ”

ฮาเนคาวะตอบตามตรง

“จิตใจเข้มแข็งดีนี่”

ซึนาเดะเดินออกไป พร้อมพูดว่า

“ในแง่นี้ เธอเหมาะจะเป็นนินจาแพทย์นะ”

“ท่านซึนาเดะ”

ยามานากะ อิโนะอิจิ ที่รออยู่หน้าห้องรีบเดินเข้ามาทัก

“เขาปลอดภัยแล้ว”

ซึนาเดะพยักหน้านิด ๆ ก่อนกล่าวว่า

“แต่ถ้าอยากอ่านความทรงจำของเขา รอพรุ่งนี้ก่อนจะดีกว่า”

“ขอบคุณมากครับ ท่านซึนาเดะ”

อิโนะอิจิถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เอาล่ะ จบเรื่องของฉันแล้ว ฉันก็จะไปจัดการธุระของตัวเองต่อ”

ซึนาเดะโบกมือแล้วกล่าวว่า

“ไว้เจอกัน”

ไม่นานเธอก็จากไปอย่างรวดเร็ว

ฮาเนคาวะอดถอนใจไม่ได้

สมแล้วที่เป็น ซึนาเดะ — เด็ดขาดและสง่างาม

แต่... ‘ธุระ’ ที่เธอพูดถึง จะใช่การพนันรึเปล่านะ?

ก็เป็นไปได้มากอยู่...

ทันใดนั้น ฮาเนคาวะก็นึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมา

แม้จะสู้ จะดื่ม และจะเล่นพนัน...

แต่เธอก็ยังคงเป็นนินจาที่ดี

ฮาเนคาวะ เหลือบตามอง อิโนะอิจิ แล้วจึงเดินตาม ยาคุชิ โนโนะ กลับไปที่ห้องทำงาน

“ฮาเนคาวะ”

ยาคุชิ โนโนะ ถามขึ้นว่า

“เธออ่านหนังสือแพทย์ไปถึงไหนแล้ว?”

“หนังสือพื้นฐานน่าจะอ่านจบหมดแล้วครับ”

ฮาเนคาวะคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ดีแล้วล่ะ”

โนโนะหยิบกระดาษแบบทดสอบจากลิ้นชักออกมา

“ทำข้อนี้ให้เสร็จภายในสองชั่วโมงนะ”

ดวงตาของ ฮาเนคาวะเป็นประกายทันที

นี่เธอกำลังจะสอน คาถาแพทย์ แล้วใช่ไหม!?

“ครับ!”

ฮาเนคาวะนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องทำงานแล้วเริ่มทำข้อสอบ

ยังไม่ถึงสองชั่วโมงดี เขาก็ทำเสร็จเรียบร้อย

หนังสือแพทย์พื้นฐานไม่ได้ต้องเข้าใจลึก

แค่ท่องจำให้แม่นก็พอ

“ไม่เลวเลย”

โนโนะพยักหน้าอย่างพอใจ

ผิดแค่สองข้อจากทั้งชุด

สำหรับเด็กอายุหกขวบก็ถือว่าเกือบเต็มแล้ว

“การเรียน คาถาแพทย์ ต้องอาศัยการควบคุมจักระที่แม่นยำมาก”

โนโนะเก็บกระดาษทดสอบไว้ ก่อนพูดต่อ

“แม้ว่าเธอจะเคยเรียนที่โรงเรียนแล้ว แต่ก็ยังไม่พอหรอก”

“แล้วผมควรทำยังไงดีครับ?”

ฮาเนคาวะถามด้วยท่าทางเหมือนเด็กดีที่ตั้งใจเรียนสุด ๆ

“ใช้ปลาน่ะสิ”

โนโนะตอบเบา ๆ

สีหน้าของ ฮาเนคาวะพลันแปลกไปทันที

นึกถึง ‘แม่ชี’ กับ ‘ปลา’ ขึ้นมาในหัว

แม้แต่ ยาคุชิ โนโนะตรงหน้า

ก็ยังเหมือนร่างทรงที่เดินได้...

“รอสักครู่นะ”

โนโนะหันหลังเดินออกจากห้อง

ไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็กลับเข้ามาอีกครั้ง

คลี่ม้วนคาถาออก

ด้านในคือปลาคาร์พตัวหนึ่ง

“มานี่สิ เดี๋ยวฉันจะสอนให้”

โนโนะโบกมือเรียกเขา

ภายใต้คำแนะนำของเธอ

ฮาเนคาวะยื่นมือออกไป แล้วปล่อยจักระออกมาอย่างแผ่วเบา...

ทันใดนั้นเขาก็ชะงักนิ่งไป

ข้อความหลายบรรทัดปรากฏขึ้นตรงหน้าตา

【รายการความสามารถระดับ D: นินจาแพทย์】

【เงื่อนไขการเปิดใช้งาน: ครอบครองรายการคาถาแพทย์ 3 รายการ】

【ความคืบหน้าปัจจุบัน: 10%】

ฮาเนคาวะอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

ในที่สุด…หลอดพลังชีวิตก็ปรากฏขึ้น

ตราบใดที่มีหลอดเลือด

จะฆ่าเทพยังได้

แล้วนินจาแพทย์ธรรมดานี่จะเหลืออะไร?

คล้ายกับรายการระดับ D อีกอัน

‘เกะนินแห่งคาถาลวงตา’

ที่เงื่อนไขคือเรียนคาถาให้ได้ 3 สาย

แม้จะไม่ได้ระบุระดับไว้

แต่ดูจากระบบแล้ว แค่คาถาระดับ D หรือ C ก็พอแล้ว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จนถึงเวลาเที่ยง

“พักก่อนเถอะ มากินข้าวกัน”

ยาคุชิ โนโนะหยิบเบนโตะออกมาสองกล่อง

“ครับ”

ฮาเนคาวะชักมือกลับ

ใช้หลังมือปาดเหงื่อจากหน้าผาก

ถึงแม้จะไม่ได้ใช้จักระมากนัก

แต่การคงพลังไว้ต่อเนื่องก็ยังทำให้เหนื่อยไม่น้อย

ไม่แปลกใจเลยที่ฝึก คาถาแพทย์ ต้องเริ่มจากปลา

“ไอ้พวกสารเลว! ไล่ฉันมาเป็นหลายบล็อกเพราะเงินแค่นี้! ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่จ่ายสักหน่อย!”

ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยและหงุดหงิดก็ดังมาจากนอกห้อง

เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

แล้ว ซึนาเดะ ก็เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบ่นพึมพำ

“ท่านซึนาเดะ”

ยาคุชิ โนโนะเตือนเบา ๆ

“ที่นี่โรงพยาบาลนะคะ อย่าส่งเสียงดัง”

ซึนาเดะทิ้งตัวลงบนโซฟา

สะโพกกระเพื่อมเล็กน้อยเมื่อเธอไขว่ห้าง

เธอสวมรองเท้าแตะส้นสูง

ปลายเท้าขาวสวยลอยอยู่กลางอากาศ

เผยนิ้วเท้าทาเล็บสีแดงเรียงสวยงาม

“แพ้อีกแล้วเหรอคะ?”

โนโนะถามเหมือนไม่แปลกใจเท่าไหร่

“วันนี้มันแค่ดวงไม่ดีเท่านั้นแหละ”

ซึนาเดะเบ้ปาก สีหน้าไม่พอใจ

“…”

โนโนะเงียบกริบ

แค่วันนี้?

เธอดวงซวยทุกวันต่างหาก

ไม่เหมาะกับการพนันเลยสักนิด

“ยังมีเบนโตะอีกไหม?”

ซึนาเดะเหลือบตามองกล่องเบนโตะสองกล่องบนโต๊ะ แล้วถามขึ้น

“นี่ครับ”

ฮาเนคาวะยื่นเบนโตะในมือให้ทันทีอย่างรู้หน้าที่

ซึนาเดะถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง

ภาพนี้...

ชวนให้นึกถึงบางอย่างที่คุ้นเคย

“เดี๋ยวฉันไปเอาเพิ่มให้ค่ะ”

ยาคุชิ โนโนะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

“เธอกินไปเถอะ”

ซึนาเดะยื่นมือมาลูบหัว ฮาเนคาวะ แล้วพูดว่า

“ฉันจะรอ โนโนะ กลับมาก่อน”

ลูบหัวอีกแล้ว!!

ฮาเนคาวะเดือดขึ้นมาในใจ

สักวันหนึ่ง... เขาจะเอาคืนให้ได้แน่นอน!

“ท่านซึนาเดะ”

ไม่ถึงนาที ยาคุชิ โนโนะก็กลับเข้ามาพร้อมเบนโตะอีกกล่อง

“ขอบใจนะ”

ซึนาเดะเปิดเบนโตะขึ้นมาแล้วหยิบตะเกียบ

เบนโตะมาจากโรงอาหารของโรงพยาบาล

รสชาติธรรมดา แต่ในฐานะนินจา

เธอไม่ใช่คนเรื่องมาก

เพราะเวลาออกภารกิจ

อาหารที่กินมันแย่กว่านี้เยอะ

“ฮาเนคาวะเริ่มเรียน คาถาแพทย์ แล้วเหรอ?”

ซึนาเดะเห็นม้วนคาถากับปลาคาร์พใกล้ ๆ แล้วถามขึ้นแบบไม่ใส่ใจนัก

“ใช่ค่ะ”

โนโนะอธิบายว่า

“พื้นฐานเขาพร้อมแล้ว”

“เด็กคนนี้อัจฉริยะไม่เบาเลยนะ?”

ดวงตาของ ซึนาเดะเปล่งประกายเจ้าเล่ห์

“ฮาเนคาวะ ถ้าเธอไม่เข้าใจอะไร ถามฉันได้นะ”

“ท่านซึนาเดะ คิดจะยืมเงินจากเขาเหรอคะ?”

โนโนะแทงใจดำตรงเป๊ะ

“เดี๋ยวฉันชนะเมื่อไหร่จะจ่ายคืน!”

ซึนาเดะไม่แม้แต่จะเขิน

พูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย

“…”

แม้แต่คนอารมณ์เย็นอย่าง โนโนะ

ยังอดถอนใจไม่ได้ในตอนนี้

เคยชนะมั้ยล่ะ?

เธอสงสัยอย่างหนัก

“ผมไปด้วยได้ไหมครับ?”

ฮาเนคาวะเงยหน้าถาม

“เด็กหน่ะยังไปบ่อนพนันไม่ได้นะ!”

โนโนะรีบห้ามทันที

ถ้า ฮาเนคาวะถูกชักจูงไปทางนั้นละก็ แย่แน่

ซึนาเดะหันมามองเขา แล้วจู่ ๆ ก็นึกถึงภาพของ เซนจู ฮาชิรามะ

ต้นเหตุของการพนัน...

ก็แหงล่ะ

เธอโดนพาเข้าบ่อนตั้งแต่เด็กโดย ฮาชิรามะ

“ผมดวงดีมากเลยนะครับ”

ฮาเนคาวะนึกถึงคำพูดหนึ่งจากชาติที่แล้ว

‘แทงสวน ซึนาเดะ แล้วจะได้บ้านริมทะเล’

เขาอยากลองดูสักครั้งจริง ๆ

“ไม่ได้!”

โนโนะคัดค้านเสียงแข็ง

ใต้โต๊ะ ซึนาเดะใช้เท้าสะกิด ฮาเนคาวะเบา ๆ พร้อมส่งสายตาให้

เธอไม่ได้อยากให้เขาไปเล่นพนัน

แค่คิดว่าเขาเป็น ‘เครื่องรางนำโชค’ เท่านั้น

เด็กผู้ชายคนนี้มันอะไรกัน...

ฮาเนคาวะนิ่งไปครู่หนึ่ง

แล้วก็เข้าใจในทันที

เธอ... กะจะพาเขาไปจริง ๆ!?

จบตอน