บทที่ 3 เล่นใหญ่กันทั้งเผ่า

บทที่ 3 เล่นใหญ่กันทั้งเผ่า

เหล่าอมนุษย์เผ่าแกะทำงานกันอย่างคล่องแคล่วว่องไว ผู้บาดเจ็บถูกลำเลียงเข้าสู่ที่พักทีละคู่ หมอยาฝีมือดีประจำเผ่ารีบพอกสมุนไพรหนาเตอะลงบนบาดแผลของพวกเขา

ภายนอก ภัยพิบัติทางธรรมชาติยังคงไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง สายลมหนาวพัดกรรโชกบาดลึกถึงกระดูก

เซียนทนลูกตื๊อของอานิไม่ไหวจึงยอมเดินตามนางเข้าไปในบ้าน

เมื่อกวาดสายตามองไปรอบห้องก็ไม่พบดอริงเกอร์ คาดว่าคงถูกจัดแจงไปทำหน้าที่หุงหาอาหารเป็นแน่

เป็นดังคาด ไม่นานนักดอริงเกอร์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยกะลามะพร้าวใบเล็กสี่ใบ ดูเหมือนนางจะรู้สึกกระดากอายเล็กน้อยที่จะเผชิญหน้ากับเซียน นางจึงรีบยกอาหารมาวางให้อย่างนอบน้อม ก่อนจะโค้งคำนับและถอยฉากออกไปโดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

อานิผู้มีความหน้าหนาเป็นทุนเดิมไม่ได้สังเกตถึงท่าทีผิดปกติของผู้เป็นแม่ นางทรุดตัวลงนั่งร่วมวงทานอาหารอย่างไม่ทุกข์ร้อน

"อาซี! พวกเรามีเนื้อย่างกินกันด้วยล่ะ!"

ใช่แล้ว... เซียนและอานิแลกเปลี่ยนชื่อแซ่กันเรียบร้อย และเซียนก็ยินดีที่จะใช้ชื่อเล่นว่า 'อาซี' มากกว่าชื่อแปลกๆ อย่าง 'เอินเอิน' หรือ 'อาเอิน'

หลังจากไม่ได้ตกถึงท้องมาเนิ่นนานประกอบกับร่างกายที่ตรากตรำอย่างหนัก เซียนจึงไม่ใส่ใจในรสชาติอาหารนัก นางเพียงแต่หยิบถ้วยกะลาขึ้นมาทานเงียบๆ

ระหว่างนั้น หัวหน้าเผ่ามูดาได้เข้ามาไต่ถามเซียนว่าทานอิ่มนอนหลับสบายดีหรือไม่ มีสิ่งใดขาดเหลืออีกหรือเปล่า แน่นอนว่าเซียนตอบปฏิเสธและกำชับให้เขาไปพักผ่อนเช่นกัน

ค่ำคืนนั้น แถบมานาของเซียนฟื้นฟูกลับมาจนเต็มเปี่ยม

นางนำเสบียงออกมาจากมิติเก็บของ กองพะเนินจนกินพื้นที่ไปกว่าครึ่งบ้านของอานิ อาศัยจังหวะที่เหล่าอมนุษย์กำลังหลับสนิท เซียนจึงย่องลุกขึ้นและเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

นางไม่ต้องการให้แผนการเดินทางต้องล่าช้าเพราะปัจจัยที่ไม่คาดคิด และนางก็ไม่เชื่อมั่นในความสามารถของตนเองว่าจะดูแลชนเผ่าที่มีประชากรมากมายขนาดนี้ได้

ทันทีที่เท้าของเซียนก้าวพ้นประตู อานิที่นอนอยู่ภายในบ้านก็ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที

นางเดินจากมาได้ไม่ไกล จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมไล่หลังมา

"อาซี!"

"ฮือๆๆ... อาซีไม่เอาข้าแล้ว..."

"อาซีใจร้ายที่สุด... ฮือๆ..."

"ทำไมถึงไม่ยอมให้ข้าไปด้วย! ฮือออ..."

คิ้วของเซียนกระตุกยิกๆ เมื่อได้ยินเสียงเหล่านั้น นางจำใจหันหลังกลับไปมอง เมื่อสบเข้ากับดวงตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองมาตาแป๋ว ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่ารอยยิ้มขมขื่นอันไร้ทางสู้ของท่านประธานบริษัทนั้นเป็นอย่างไร

ท่านผู้เฒ่าหัวหน้าเผ่า... ท่านไปหัดแสดงบทบาทเมียหลวงถูกผัวทิ้งได้สมจริงขนาดนี้มาจากไหนกัน?!

นอกจากท่านผู้เฒ่าแล้ว ดวงตาของอมนุษย์ตนอื่นๆ ก็เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาเช่นกัน

เด็กน้อยเผ่าแกะตนหนึ่งร้องไห้จ้าพร้อมกับวิ่งเข้ามาโผกอดต้นขาของเซียนเอาไว้แน่น "พี่สาว... ฮือๆๆ... ได้โปรดพาพวกเราไปด้วยเถอะนะ..."

เซียน: ...เผ่าของพวกเจ้านี่มันเป็นบ้าอะไรกันไปหมดเนี่ย????!!

เมื่อถูกจ้องมองด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับตาไม่กะพริบ ต่อให้เซียนจะพูดไม่ออกบอกไม่ถูกแค่ไหน แต่นางก็ไม่อาจต้านทานลูกแกะตัวน้อยที่แสนนุ่มนิ่มและน่าเอ็นดูได้

นางช้อนตัวเจ้าแกะน้อยขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน แล้วเดินย้อนกลับไป

อานิและหัวหน้าเผ่ามูดาเห็นนางเดินกลับมาก็ลุ้นตัวโก่ง 'ตื่นเต้นชะมัด จะทำยังไงดี?! นางจะพาพวกเราไปด้วยไหม? เมื่อกี้เล่นใหญ่เกินเบอร์ไปหรือเปล่า? เป็นความผิดของนังหนูอานินั่นแหละ ยัยเด็กบ้า! การแสดงของนางดูปลอมจะตายไป! (เป็นความผิดของตาเฒ่าซุ่มซ่ามมูดาต่างหาก! มีแค่ข้าคนเดียวที่ร้องไห้ออกมาจริงๆ นะ!)'

เมื่อเซียนเดินเข้ามาใกล้ อานิและมูดาก็รีบกรูเข้าไปรุมล้อมนางอย่างกระตือรือร้น

เซียนจนปัญญา จึงตัดสินใจพูดออกไปตามตรง "ข้าไม่ได้วางแผนจะไปใช้ชีวิตสุขสบาย บางทีพรุ่งนี้ หรืออาจจะเป็นวินาทีถัดไป ข้าอาจจะตายในที่ที่ไม่มีใครรู้จักก็ได้ มันไม่เหมาะหรอกที่พวกเจ้าจะติดตามข้าไป"

ก่อนที่หัวหน้าเผ่ามูดาจะได้เอ่ยปาก อานิก็โพล่งขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราด "ไหนท่านสัญญากับข้าแล้วว่าจะไม่รนหาที่ตายอีกไง!"

ตอนแรกมูดาไม่เข้าใจความหมายของเซียน แต่พอได้ยินสิ่งที่อานิพูด เขาก็พอจะจับใจความได้ลางๆ

"ท่านครับ ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังตามหาสิ่งใด หรือต้องการคำตอบแบบไหน" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมราวกับผู้อาวุโสสั่งสอนบุตรหลาน "แต่ข้ารู้ว่าคำตอบนั้นไม่มีวันปรากฏขึ้นหลังความตาย และสิ่งที่คนเราไขว่คว้านั้นไม่มีทางหาเจอได้บนสวรรค์"

"เพียงแค่ท่านช่วยชีวิตคนทั้งเผ่าของข้าเอาไว้ ชีวิตของพวกเราก็เป็นของท่านแล้ว หากท่านประสงค์จะรนหาที่ตาย ก็จงให้พวกเราใช้ชีวิตนี้เบิกทางให้ท่านเถิด!"

หัวหน้าเผ่ามูดาทรุดตัวลงคุกเข่า และสมาชิกในเผ่าที่เหลือก็ทำตามทันที

ในขณะที่อานิปีนป่ายขึ้นไปบนตัวเซียน ร้องโวยวายว่านางห้ามคืนคำเด็ดขาด

【ติ๊ง—ตรวจพบโฮสต์ได้รับแต้มไถ่ถอน 50 แต้ม แปลงเป็นค่าประสบการณ์ 50,000 ระดับเพิ่มขึ้นเป็น lv.38】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัลตามระยะ: ป้ายคำสั่งเจ้าเมือง * 1】

【ตรวจสอบตำแหน่งปัจจุบันของโฮสต์ ต้องการใช้ป้ายคำสั่งเจ้าเมืองหรือไม่?】

"ป้ายคำสั่งเจ้าเมืองมีไว้ทำอะไร?"

【การใช้ป้ายคำสั่งเจ้าเมืองจะช่วยให้คุณสามารถก่อตั้งอาณาเขตได้ทันที อาณาเขตจะได้รับการคุ้มครองในช่วงมือใหม่ ซึ่งมอนสเตอร์จะไม่สามารถบุกรุกเข้ามาได้ จนกว่าจะถึงคลื่นสัตว์ร้ายระลอกถัดไป】

ตอนนี้เซียนปวดหัวแทบระเบิด ไม่อยากจะเสวนากับระบบ และไม่อยากจะตอบโต้อะไรกับมูดาทั้งนั้น

นางยืนนิ่งงันด้วยความชาหนึบ

เหล่าอมนุษย์เผ่าแกะยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น ไม่พูดจา ไม่เร่งเร้า แม้ทุกคนจะก้มหน้าลงต่ำ แต่ความคาดหวังในแววตานั้นกลับเปี่ยมล้นจนแทบจะทะลักออกมา

"ลุกขึ้นเถอะ พวกเจ้าตามข้ามาได้สักพัก แล้วข้าจะพยายามหาที่ทางลงหลักปักฐานให้พวกเจ้า"

เซียนไม่ได้ตกปากรับคำอย่างเต็มร้อย มันเป็นเพียงเรื่องชั่วคราวเท่านั้น นางไม่อาจทิ้งให้พวกเขาตายอยู่ที่นี่โดยไร้ทางสู้ได้จริงๆ

หัวหน้าเผ่ามูดาดีใจจนเนื้อเต้น โขกศีรษะคำนับเซียนรัวๆ "ท่านผู้มีเมตตา! เผ่าแกะขอสาบานว่าจะเชื่อฟังทุกคำสั่งของท่านตราบจนวันตาย!"

เซียนหลุบตาลงพลางพึมพำในลำคอด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินเพียงลำพัง "เมตตากับผีน่ะสิ..."

วันรุ่งขึ้น ชนเผ่าแกะต่างพากันเก็บข้าวของสัมภาระด้วยความเบิกบานใจ

เซียนและหัวหน้าเผ่ามูดาเดินสนทนากันไปเรื่อยๆ ในบริเวณใกล้เคียง

"ป่ามอนสเตอร์ไม่เหมาะแก่การอยู่อาศัย ทุกๆ สองสามวันจะมีมอนสเตอร์กลุ่มเล็กๆ บุกเข้ามาในเผ่า" หัวหน้าเผ่ามูดาถอนหายใจ "แต่มันไม่มีทางเลือกอื่น หากอยู่นอกป่าเราจะเอาชีวิตรอดได้อย่างไร"

อาณาเขตของมนุษย์ในละแวกใกล้เคียงมีจำนวนน้อยนิด ทรัพยากรที่ผลิตได้ก็เพียงพอแค่เลี้ยงปากท้องตัวเอง ไม่มีเหลือเฟือมาค้าขายแลกเปลี่ยนกับพวกอมนุษย์ ส่วนพวกที่มีทรัพยากรเหลือใช้ก็คงไม่ดั้นด้นข้ามน้ำข้ามทะเลมายังดินแดนกันดารเช่นนี้เพื่อแสวงหากำไรอันน้อยนิดหรอก

เผ่าแกะอาศัยอยู่ในป่า พอจะประทังชีวิตได้ด้วยการล่าสัตว์ เพาะปลูกเล็กๆ น้อยๆ และเก็บของป่า แต่เมื่อก้าวขาออกไปแล้ว การจะกลับเข้ามาใหม่ย่อมเป็นเรื่องยุ่งยาก

พื้นที่ภายในป่ามอนสเตอร์ล้วนถูกจับจองแบ่งเขตกันอย่างชัดเจน หนึ่งเผ่าต่อหนึ่งจุด

ยกตัวอย่างเช่น หากเผ่าแกะจากไปตอนนี้ การจะเดินผ่านเผ่าอื่นสักครั้งสองครั้งคงไม่เป็นไร แต่หากวันหน้าต้องการกลับเข้ามาล่าสัตว์ในป่า พวกเขาจะต้องเดินทางผ่านอาณาเขตของผู้อื่นเพื่อกลับมายังจุดเดิม ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่ลำบากและไม่สะดวกอย่างยิ่ง

เซียนรับฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้าตอบรับเป็นระยะ เมื่อเห็นหัวหน้าเผ่ามูดาจมดิ่งอยู่ในความทรงจำอันแสนเศร้า นางจึงรู้สึกอึดอัดที่จะเอ่ยถามเรื่องอื่นต่อ

ทว่าวินาทีถัดมา หัวหน้าเผ่ามูดาที่เมื่อครู่ยังทำหน้าเคร่งเครียด กลับมีสีหน้าแจ่มใสขึ้นมาในพริบตา

เขาเปลี่ยนเรื่องคุยพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาหยี

"แต่ตอนนี้ดียิ่งนัก! เผ่าแกะได้ติดตามท่าน! แถมท่านยังมีป้ายคำสั่งเจ้าเมือง เผ่าแกะได้รับพรจากเทพเจ้าสัตว์ป่าจริงๆ ด้วย! พวกเราต้องมีชีวิตที่ดีมากแน่ๆ เมื่อออกไปข้างนอก ฮี่ฮี่~"

เซียนถึงกับพูดไม่ออก นางเบือนหน้าหนีเขาไปอีกทาง เพิ่งจะเมื่อวานนี้เองที่อานิบอกว่าเทพเจ้าสัตว์ป่าไม่ต้องการให้เผ่าแกะมีชีวิตรอด

บริเวณหน้าถ้ำน้อยใหญ่ที่เรียงราย เหล่าอมนุษย์เผ่าแกะแบกห่อหนังสัตว์สัมภาระของตน พยายามเก็บอาการดีใจเอาไว้และรอคอยคำสั่งออกเดินทางจากเซียน

ด้วยความที่ไม่ถนัดรับมือกับความคาดหวังของผู้อื่น เซียนจึงเอ่ยคำสั่งออกมาเรียบๆ เพียงคำเดียว "ไปกันเถอะ"

"เย้!"

เสียงเล็กแหลมดังขึ้นอย่างตื่นเต้น พร้อมกับร่างเล็กๆ ที่รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กตามฝีเท้าของเซียนไป

อมนุษย์ตนอื่นๆ มองดูเหล่าลูกสัตว์ตัวน้อยที่กลับมาร่าเริงซุกซนอีกครั้งด้วยความโล่งใจ หลังจากปล่อยอารมณ์ซาบซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็รีบเร่งฝีเท้าไล่ตามชีวิตใหม่ที่กำลังมุ่งหน้าไปสู่แสงตะวัน