เครื่องจำลองสยองขวัญ บทที่ 6 สำนักชิงหลง

หน้าปัดแตกกระจายไป ซูอู่หลับตา หวนนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้น

หลังจากผ่านการพิสูจน์ในเกมจำลอง สามารถยืนยันได้ว่าขลุ่ยอาคมกังต้งใช้ได้ผลกับปีศาจเงาจริง และมีประสิทธิภาพสูงมาก สามารถฉีกร่างปีศาจเงา เปิดทางรอดให้ตัวเองได้

แต่ตัวขลุ่ยอาคมกังต้งเองก็เป็นวัตถุที่ประหลาดอย่างยิ่ง

หลังจากรวมตัวกับปีศาจเงาแล้ว มันก็สามารถบีบให้ซูอู่จนตรอกได้เช่นกัน ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาย เพียงแต่จะตายเร็วหรือช้าเท่านั้น

เนื่องจากขลุ่ยอาคมกังต้งไม่ได้เสียหายในเกมจำลอง ดังนั้นเมื่อซูอู่ออกจากเกมจำลอง มันจึงยังคงตกอยู่ในมือของซูอู่

ซูอู่ก้มมองขลุ่ยอาคมกังต้งที่ห่อหุ้มด้วยทองแดงในมือ ยิ่งมั่นใจว่าสิ่งนี้ไม่มีทางมาจากร่างของจามรี แต่น่าจะเป็นกระดูกของมนุษย์!

ศาลเจ้าไหนจะใช้กระดูกมนุษย์มาทำวัตถุศักดิ์สิทธิ์?

ช่างน่าขนลุกเหลือเกิน!

แต่...

ซูอู่กำขลุ่ยอาคมกังต้งไว้ สายตาลังเล—การทิ้งวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนี้ไปจริงๆ ก็รู้สึกน่าเสียดายมาก

นี่เป็นสิ่งเดียวในมือเขาที่ใช้ได้ผลกับปีศาจเงา

ทิ้งขลุ่ยอาคมกังต้งไปก็ไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น แต่การมีมันไว้ กลับทำให้เขามีโอกาสรอดชีวิตเมื่อเผชิญหน้ากับปีศาจเงา

ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ซูอู่ตัดสินใจเก็บวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนี้ไว้

ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ประหลาด ขลุ่ยอาคมกังต้งก็เป็นเพียงงานฝีมือ 'ธรรมดา' ที่ทำจากกระดูก เมื่อเกิดเหตุการณ์ประหลาด ก็ต้องเป่ามันถึงจะกระตุ้นพลังลึกลับได้

สิ่งเหล่านี้ได้รับการพิสูจน์ในโลกจำลองแล้ว

เขาถือขลุ่ยอาคมกังต้งวิ่งขึ้นบันไดไปหลายชั้นในเกมจำลองโดยไม่มีปัญหาอะไร

มีเพียงตอนเป่าเท่านั้นที่เกิดเหตุการณ์ประหลาด—กลไกการทำงานของขลุ่ยอาคมกังต้งน่าจะเป็นเช่นนี้

ก่อนหน้านี้ คำวิจารณ์ที่เครื่องจำลองให้มาคือ 'ทางรอดอยู่ตรงหน้า' นี่หมายความว่าหลังจากเดินออกจากตึกนั้นแล้ว ตัวเองจะหลุดพ้นจากอิทธิพลของปีศาจเงาได้ทันทีหรือ?

การตัดสินใจเดินไปทางขวาของตรอกตอนนั้นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องหรือ?

จะใช่หรือไม่ใช่ ลองจำลองอีกครั้งก็รู้

แต่ก่อนหน้านั้น จำเป็นต้องหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์อีกชิ้นมาเป็นการประกันชั้นที่สอง

...

สำนักชิงหลงซ่อนตัวอยู่ในป่าเขาชนบทของเมืองหมิงโจว นอกจากช่วงเทศกาลที่ชาวบ้านแถวนั้นจะมาไหว้พระ ปกติแล้วแทบไม่มีคนมาทำบุญเลย

ตอนนี้เป็นวันจันทร์ที่มีคนว่างน้อย แต่กลับมีผู้ศรัทธามาที่สำนักชิงหลง

นักพรตหนุ่มที่เฝ้าศาลเทพสามองค์นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเก้าอี้ เห็นมีคนมาจุดธูปหน้าศาล ก็ไม่ลุกขึ้นต้อนรับ เพียงแต่พูดอย่างเกียจคร้านว่า: "ทุกศาลมีธูปเทียนและกระดาษเงินกระดาษทอง หยิบใช้ได้ตามสะดวก

กระบอกเสี่ยงทายอยู่บนตู้รับบริจาค เขย่าได้ตามใจชอบ

คำทำนายก็อยู่ตรงนั้น เขย่าเสร็จแล้วอ่านเอาเองก็ได้"

พูดจบ นักพรตหนุ่มก็เริ่มเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ต่อ

ซูอู่ขบริมฝีปาก ไม่ได้รบกวนเขา ทำตามคำแนะนำ หยิบธูปมาไหว้เทพเจ้าในศาล

สำนักเต๋าเล็กๆ อย่างสำนักชิงหลงนี้ เทพเจ้าที่บูชาก็หลากหลาย

ยกตัวอย่างเช่น ในศาลเทพสามองค์หลักนี้ ตรงกลางแน่นอนว่าบูชาเทพสามองค์ แต่ด้านข้างทั้งสองกลับมีรูปเทพที่มีมวยผมเต็มศีรษะสององค์—นี่ไม่ใช่พระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ของพุทธศาสนาหรอกหรือ?

ถึงกับย้ายมาอยู่ในศาลเทพสามองค์ด้วย

ซูอู่เห็นแล้วก็ไม่รู้สึกแปลกใจ

เขาเคยไปร่วมงานศพของญาติคนหนึ่งในชนบทแถวนี้ ในงานศพเชิญนักพรตเต๋ามา แต่นักพรตกลับสวมเสื้อคลุมและมงกุฎเหมือนกับพระถังซำจั๋งในละครโทรทัศน์ 'ไซอิ๋ว' ทุกประการ แถมยังทำพิธีแบบคนทรงเจ้าเข้าผี—ทำเอาซูอู่ตาค้างไปเลย

หลังจากจุดธูปเสร็จ ซูอู่ก็เดินเข้าไปใกล้นักพรต ยิ้มให้: "ท่านอาจารย์"

นักพรตหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองซูอู่อย่างงงๆ: "คุณไม่เสี่ยงทายเหรอ?"

"ไม่เสี่ยง" ซูอู่ส่ายหน้า ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ นักพรต สีหน้าค่อนข้างจริงจัง พูดว่า "ท่านอาจารย์ ช่วงนี้ผมรู้สึกไม่สบายใจ รู้สึกว่าในบ้านมีบางอย่าง..."

สีหน้านักพรตเคร่งขึ้นทันที นั่งตัวตรง: "งั้นคุณต้องไปหาหมอที่แผนกจิตเวชนะ!"

"..."

"สมัยนี้เราเชื่อวิทยาศาสตร์กัน เชื่อเรื่องพวกนี้รักษาโรคไม่หายหรอก" นักพรตพูดกับซูอู่อย่างจริงจัง กลับทำให้ซูอู่รู้สึกละอายใจ

"อาจารย์ของผมปรุงยาเป็น ถ้าเขาอยู่ที่นี่ น่าจะจ่ายยาบำรุงประสาทให้คุณได้

แต่วันนี้เขาไม่อยู่" นักพรตเม้มปาก "วันนี้ฟ้ายังไม่ทันสาง เขาก็ไปตกปลาแล้ว บอกว่าไปแต่เช้า ปลายังไม่ตื่น ช่วงนี้ตั้งอาหารล่อให้ปลาติดง่าย..."

"อาจารย์ของคุณทำถูกต้องแล้ว" ซูอู่พยักหน้าหงึกๆ "โดยเฉพาะช่วงตีสี่ ตั้งอาหารล่อไว้ ปลาก็จะ—"

เขาหยุดพูดกะทันหัน

ที่มาที่สำนักชิงหลงไม่ใช่เพื่อคุยเรื่องนี้นี่นา!

นักพรตหนุ่มเห็นอีกฝ่ายก็เป็นนักตกปลามือใหม่เหมือนกัน กำลังฟังอย่างตั้งใจ เห็นซูอู่หยุดพูด ก็มองเขาอย่างงงๆ: "ทำไมไม่พูดต่อล่ะ? ผมเพิ่งเริ่มตกปลา ยังไม่เคยเห็นปลาเลย!"

"ท่านอาจารย์ ผมมาขอคำแนะนำเรื่องสำคัญ..."

"ผมรู้ ช่วยคุณไม่ได้หรอก ไปโรงพยาบาลแผนกจิตเวชเถอะ"

"..."

หลังจากซูอู่พยายามพูดคุยอย่างไม่ย่อท้อ ในที่สุดนักพรตหนุ่มก็พยักหน้าอย่างจนใจ พูดกับเขาว่า: "ก็ได้ คุณรอตรงนี้ก่อน ผมไปหาให้"

"ขอบคุณ ขอบคุณครับ เท่าไหร่? ผมจ่ายให้" ซูอู่รีบพูด

"ไม่ต้องหรอก คุณรอแป๊บนึงนะ" นักพรตหนุ่มเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ไม่กลัวว่าซูอู่จะเป็นคนร้ายมาขโมยรูปปั้นในสำนักชิงหลง เดินเข้าไปในลานหลังโดยตรง

ซูอู่นั่งบนเก้าอี้ ดื่มน้ำชาอุ่นๆ มองไปรอบๆ รู้สึกว่าที่นี่เงียบสงบ ร่มรื่น และสงบเยือกเย็น

เขาเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา: การอยู่ที่หมู่บ้านผิงอันฮวาหยวน อนาคตจะต้องเจอกับปีศาจเงาแน่นอน

ถ้าตัวเองย้ายไปอยู่ที่อื่นล่ะ?

ถ้าเป็นแบบนั้น แรงกดดันที่ต้องเผชิญในอนาคตจะน้อยลงหรือไม่?

บางทีอันตรายจากปีศาจเงาอาจจะหมดไปโดยไม่ต้องต่อสู้ก็ได้!

ลังเลเล็กน้อย สายตาของซูอู่เปลี่ยนไป เขาเรียกในใจ: "เครื่องจำลอง!"

หน้าปัดขนาดใหญ่ลอยอยู่ตรงหน้าซูอู่ ทำให้รอบตัวเขากลายเป็นความมืดสนิท เสียงดิจิทัลดังขึ้นตามมา: "ยินดีต้อนรับสู่เครื่องจำลองชีวิตที่สมบูรณ์แบบ!"

"ยอดคงเหลือหยกในกระเป๋าของคุณคือ 7 การจำลองชีวิตส่วนบุคคลใช้หยก 1 หน่วย คุณต้องการใช้หรือไม่?"

"ใช่"

"คุณต้องการใช้หยกเพื่อนำสิ่งของจากโลกจริงเข้าไปในเกมจำลองหรือไม่?"

บนหน้าปัดปรากฏตัวเลือก 5 อย่าง:

ตัวเลือก 0: ร่างกายของคุณ

ตัวเลือก 1: กระเป๋าสตางค์ที่บรรจุบัตรประชาชน บัตรธนาคาร และบัตรเครดิต

ตัวเลือก 2: โทรศัพท์มือถือ 1 เครื่อง

ตัวเลือก 3: พวงกุญแจ 1 พวง

ตัวเลือก 4: สมุดบันทึกเก่าๆ 1 เล่ม

นี่คือสิ่งของทั้งหมดที่ซูอู่พกติดตัว

ส่วนสิ่งของทั้งหมดทั้งในและนอกศาลเทพสามองค์ที่เขาอยู่ตอนนี้ ไม่ปรากฏในตัวเลือก

จากนี้จะเห็นได้ว่า ซูอู่สามารถนำเข้าไปได้เฉพาะสิ่งของที่เป็นของตัวเองเท่านั้น

เขาข้ามตัวเลือกนี้ไปโดยตรง

"กำลังโหลดพรสวรรค์..."

"กำลังโหลดเกม..."

หน้าจอหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าซูอู่ บนหน้าจอ เขากำลังนั่งคุกเข่าในศาลเทพสามองค์ที่เปิดประตูทั้งสามบาน หันหน้าไปทางรูปปั้นเทพสามองค์ หันหลังให้ซูอู่ที่อยู่นอกหน้าจอ

นอกศาล ต้นไม้โบราณสูงใหญ่ กิ่งก้านแผ่กว้าง ปกคลุมสัตว์บนชายคาและสันหลังคา

ท้องฟ้ามืดครึ้ม กำลังเป็นช่วงพลบค่ำ

ภาพนี้แสดงถึงบรรยากาศที่ยิ่งใหญ่ แต่ก็มีความรู้สึกประหลาดที่บอกไม่ถูก

ซูอู่เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ

ในชั่วพริบตา จิตสำนึกของเขาถูกดูดเข้าไปในหน้าจอ

เสียงดิจิทัลดังขึ้น: "ชีวิตในอนาคตของคุณได้ถูกโหลดเข้าระบบเรียบร้อยแล้ว!"