บทที่ 24 - ผู้ถูกเลือก

เทียบกับความยากในการคัดเลือก ตอนนี้หลี่เหวยสนใจสภาพของเฟิงจือมากกว่า

ผมดำสนิท ใส่ชุดกระสอบมอซอ หน้าขาวซีดถูกแต่งแต้มด้วยกระปลอม ตาสีฟ้าถูกคอนแทคเลนส์สีดำกลบมิด

ถึงโครงหน้าจะยังสวย แต่ดูไม่ออกเลยว่าเป็นคนเดิม

ที่น่าทึ่งคือ ขาของเธอ... จู่ๆ ก็หายเป๋!

เดินเหินคล่องแคล่วเหมือนคนปกติเป๊ะ!

“นี่เมื่อก่อนเธอแกล้งเป๋มาตลอดปะเนี่ย?”

หลี่เหวยมองอย่างจับผิด

เฟิงจือกัดฟันกรอด บีบแขนหลี่เหวยแน่นจนเนื้อแทบหลุด

“นายน่ะสิแกล้งเป๋! เป๋ทั้งโคตรเหง้าศักราช!”

เห็นเธอไม่อยากบอก หลี่เหวยก็ไม่เซ้าซี้

ทุกคนมีความลับ เขาเองก็ไม่ได้บอกเธอทุกเรื่อง

“บอกไว้ก่อนนะ ต่อให้เธอหายเป๋ ฉันก็จะเรียกยัยเป๋เหมือนเดิม”

เขาหันไปมองรอบๆ เห็นป้าวัยกลางคนยืนลับๆ ล่อๆ อยู่ในตรอก

หลี่เหวยพาเฟิงจือเดินเข้าไป ป้าคนนั้นมองสำรวจ

“ลุงโจวแนะนำมา?”

ป้ายิ้มกว้าง

“ใช่ๆ ลุงโจวข้างบ้านติดต่อมา จ้าวหวน กับ จ้าวหลิง ใช่ไหม? นี่บัตรประชาชน ข้อมูลลงระบบเรียบร้อย รุ่นเก่าไม่ต้องใช้รูป”

หลี่เหวยรับบัตรมา ส่งใบที่เป็นของ “จ้าวหลิง” ให้เฟิงจือ

“ลุงโจวน่าจะบอกแล้วนะว่ามีงานเพิ่ม ป้าต้องช่วยเราหน่อย”

ป้ายิ้มหวานกว่าเดิม

“รู้จ้ะรู้ แต่แกบอกว่าค่าจ้างส่วนนี้...”

หลี่เหวยควักแบงก์ร้อยออกมา 10 ใบ นับให้ป้า 7 ใบ

“มัดจำเจ็ดร้อย เสร็จงานเอาไปอีกสามร้อย”

เงินสดเยอะแยะหลี่เหวยเอาไปซ่อนไว้ในบ้านเช่าใกล้ๆ แล้ว พกติดตัวมานิดหน่อย

พอได้เงิน ป้าก็สวมวิญญาณ “แม่บังเกิดเกล้า” ทันที พาหลี่เหวยกับเฟิงจือไปต่อแถวอย่างเนียนๆ

แถวยาวมาก รับสมัครอายุ 8-18 ปี ชายหญิงครึ่งๆ

ข่าวว่าบิชอปจะพาไปขอทุนให้คนจน การคัดเลือกเลยเข้มข้น

เด็กแถวนี้ส่วนใหญ่ขาดสารอาหาร สกปรก แถมไม่รู้หนังสือ

คนสมัครเยอะ แต่ตกม้าตายเพียบ

อายุจริงของร่าง “ซิ่นเฉิง” คือ 18 ปี 3 เดือน ส่วนเฟิงจือเกือบ 20

แต่ในบัตรปลอมแก้เป็น 17 กับ 16

ดูจากหน้าตา ผ่านฉลุย

ยืนรอจนขาแข็ง ถึงคิวตอน 11 โมง

นักบวชคนคัดเลือกเริ่มตาลาย ก้มหน้าจดชื่อ พอมองหน้าทั้งคู่ก็ชะงัก

“ท่านนักบวช ไม่ได้โม้นนะ สมัยสาวๆ อิฉันเนี่ยดาวประจำหมู่บ้าน ลูกชายลูกสาวหน้าตาดีเหมือนแม่เปี๊ยบ! ว่านอนสอนง่าย พ่อมันสอนหนังสือมาก่อนตายด้วยนะเจ้าคะ!”

ป้าหน้าม้าแสดงสมบทบาท อวยลูก (ปลอม) ไส้แตก

นักบวชพยักหน้า แต่ยังไม่พูดอะไร หยิบรูปถ่าย 2 ใบขึ้นมาเทียบหน้า

รูปประกาศจับนั่นแหละ

ป้าหน้าม้าใจเสีย กลัวชวดเงินสามร้อย

“ไม่ผ่านเหรอเจ้าคะ? ผมยาวไป? เล็บดำ? ท่านอย่าส่ายหน้าสิเจ้าคะ!”

นักบวชวางรูป ขีดถูกตัวเบ้อเริ่มลงในใบสมัคร

“ลูกป้าผ่านเกณฑ์ทั้งคู่ แต่แค่นี้ยังไม่จบ ต้องเข้าค่ายฝึก ถ้าทำตัวมีปัญหาจะถูกคัดออกทีหลัง”

ป้าถอนหายใจโล่งอก ยิ้มหน้าบาน

“เซ็นสัญญาจ้างงานตรงนี้ ถ้าโอเคก็ให้เด็กเข้าไปเลย ช่วงนี้ห้ามกลับบ้าน แต่ป้ามาเยี่ยมได้ โบสถ์มีข้าวมีที่พักให้”

ป้าเซ็นชื่อฉับไว สั่งเสียลูกๆ ปลอมๆ ด้วยความอาลัยอาวรณ์ (การแสดงระดับออสการ์)

จังหวะนั้น หลี่เหวยยัดเงิน 300 ใส่มือป้า ทั้งคู่สบตากัน เป็นอันปิดจ็อบ

แม่ชีคนหนึ่ง หรือที่เรียกกันว่า “ซิสเตอร์” พาพวกหลี่เหวยเข้าไปในโบสถ์ รวมกลุ่มกับเด็กที่ผ่านการคัดเลือก

[จบแล้ว]