บทที่ 236 : ผู้ยิ่งใหญ่จากทวีปอสูรศักดิ์สิทธิ์!

บทที่ 236 : ผู้ยิ่งใหญ่จากทวีปอสูรศักดิ์สิทธิ์!

เจียงหลิงเยว่คิดได้ก็ทำทันที พลางหยิบยันต์สื่อสารออกมา ส่งข้อความไปยังเจียงชิงเกอ

เพราะว่ารู้ว่าหลังจากนั้นความสัมพันธ์ระหว่างพี่สาวกับพี่เขยก็ไม่ได้ตึงเครียดเหมือนเดิมแล้ว หากพูดมากเกินไป เกรงว่าพี่สาวก็จะไปบอกกับลู่เย่

ดังนั้น เจียงหลิงเยว่จึงบอกเพียงว่าตอนนี้ตนเองอยู่ในนิกายสบายดี

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ...เรื่องที่นางเคยปรารถนา น้องสาวคนนี้จะสามารถช่วยนางทำให้สำเร็จได้ในไม่ช้า!

….

เมื่อได้รับข้อความจากหลิงเยว่ เจียงชิงเกอก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ถึงแม้จะอยู่คนละฝั่งของยันต์สื่อสาร นางก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความดีใจที่แฝงอยู่ในคำพูดของน้องสาว

เอ่อ...น้องสาวกลับยังคงจำเรื่อง ที่เคยบอกว่าจะถอนหมั้นได้งั้นรึ?

หากเป็นเมื่อก่อน เจียงชิงเกอก็คงจะดีใจอยู่บ้าง เพราะอย่างไรเสีย น้องสาวก็เป็นห่วงพี่สาวคนนี้ อยากจะช่วยนาง

แต่ตอนนี้...ความห่วงใยนี้ กลับทำให้เจียงชิงเกอรู้สึกทำตัวไม่ถูก

นางไม่รู้ว่าจะเปิดปาก พูดเรื่องนี้กับคนในบ้านอย่างไร

เพราะอย่างไรเสีย นางยังคงจำได้ว่า ก่อนหน้านี้ยังเป็นหลิงเยว่ที่คอยปลอบนาง ไม่ให้โกรธลู่เย่

เขาก็เป็นเพียงศิษย์ที่ถูกส่งมาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ทำอะไรไม่ได้มาก...

น่าเสียดายที่ ตอนนั้นเจียงชิงเกออยู่ในอารมณ์โกรธ ไม่ได้ฟังคำแนะนำนั้น

ดังนั้น ตอนนี้หากจู่ๆก็ไปบอกกับหลิงเยว่ว่า นางชอบลู่เย่แล้ว งานหมั้นนี้ก็ให้เป็นจริงไปเลย ไม่ถอนแล้ว...ก็คงจะแปลกๆอยู่บ้าง

“หากย้อนกลับไปตอนนั้นได้ก็คงจะดี...”

อารมณ์ของเจียงชิงเกอซับซ้อนอยู่บ้าง

น้องสาวช่างเอาใจใส่ บางครั้งก็เป็นปัญหา

….

อีก​ด้าน​หนึ่งในดินแดนโกลาหล

ในเรือนแห่งหนึ่ง นักบุญหญิงซีเหอนั่งอยู่บนเก้าอี้ ขมวดคิ้วเล็กน้อย

นางตามหญิงสาวหน้าแมงมุมมาที่นี่ ได้รับข่าวเกี่ยวกับดินแดนโกลาหลมากมาย

ในนั้นมีเรื่องหนึ่ง ที่ทำให้นักบุญหญิงซีเหอสนใจเป็นพิเศษ นั่นก็คือ ตอนนี้ดินแดนโกลาหลที่เหลืออยู่เพียงสามกองกำลัง

นิกายยูหลัวที่แข็งแกร่งที่สุด เเละประมุขลึกลับ...ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงจริงๆ!

ถึงแม้จะไม่มีข่าวที่แน่ชัดออกมา แต่หากไม่ใช่ผู้หญิง จะมีข่าวลือเล็กๆน้อยๆแพร่กระจายไปทั่วได้อย่างไร?

“อย่างนั้น ผู้ชายหน้าขาวคนนั้นที่เกาะขาใหญ่ ก็คือประมุขนิกายยูหลัวจริงๆงั้นรึ?”

นักบุญหญิงซีเหอรู้สึกว่า มีความเป็นไปได้สูงถึงแปดเก้าส่วน การที่สามารถลบตราประทับจิตวิญญาณที่นางทิ้งไว้ได้ ก็หมายความว่าอีกฝ่ายก็มีความรู้เกี่ยวกับวิชาจิตวิญญาณ

และถึงแม้วิชาจิตวิญญาณจะล้ำค่า แต่ในฐานะประมุขของกองกำลังอันดับหนึ่งในดินแดนโกลาหล หากมีวิชาจิตวิญญาณระดับเหลืองหรือกระทั่งระดับลึกลับขั้นต่ำอยู่ในมือ ก็ถือเป็นเรื่องปกติ

“แต่ว่า ประมุขนิกายยูหลัวคนนี้ ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”

ตามข่าวลือว่าประมุขนิกายยูหลัวมีที่อยู่ลึกลับ ส่วนใหญ่แล้ว จะไม่อยู่ในเมืองโกลาหล

คิ้วของนักบุญหญิงซีเหอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ไม่รู้ว่านี่เป็นประมุขชราอายุเท่าไหร่ ผู้ชายหน้าขาวคนนั้น...ทำไมถึงลงมือได้?

นางส่ายหน้า และลุกขึ้น ทันทีที่กำลังจะขอตัวกลับ ก็รู้สึก...เวียนหัวเล็กน้อย

“เจ้า...วางยาข้า?!”

เมื่อมองไปยังหญิงสาวหน้าแมงมุมที่ยิ้มอย่างประหลาด นักบุญหญิงซีเหอก็ไม่อยากจะเชื่อสายตา

ผู้หญิงคนนี้ที่นำนางมายังเรือนแห่งนี้ และยังเล่าข่าวเกี่ยวกับดินแดนโกลาหลให้นางฟังมากมาย...เบื้องหลังกลับไม่ใช่คนดีงั้นรึ?!

ต้องยอมรับว่า นี่เป็นสิ่งที่นักบุญหญิงซีเหอคาดไม่ถึง

“ข้าเล่าข่าวให้เจ้าฟังมากมาย เจ้าก็ควรจะตอบแทนข้าบ้างไม่ใช่รึ” ใบหน้าของหญิงสาวหน้าแมงมุมดูประหลาดอยู่บ้าง นางหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ข้าดูแล้วรูปร่างของเจ้าก็ดี รัศมีก็ดี ผู้ใหญ่บางคนจะต้องชอบ...เจ้าก็ใช้ตนเองเป็นค่าตอบแทน เป็นอย่างไร”

“จริงสิ ข้าต้องดูหน่อย ที่เจ้าคลุมหน้า...จะไม่ใช่ว่าเพราะหน้าตาอัปลักษณ์จนไม่กล้าให้คนเห็นกระมัง? ข้าไม่อยากถูกผู้ใหญ่เหล่านั้นตำหนิ”

หญิงสาวหน้าแมงมุมพูดถึงตรงนี้ พลางลุกขึ้นตั้งใจที่จะถอดผ้าบางเบาที่นักบุญหญิงซีเหอสวมอยู่บนใบหน้าออก

หากเป็นรูปร่างนางฟ้า ใบหน้าปีศาจจริงๆ...ถ้าส่งไป ไม่ต้องพูดถึงการได้รับรางวัล ไม่ถูกลงโทษก็ดีแล้ว

ณ ตอนนั้น ในใจของนักบุญหญิงซีเหอก็มึนงง นางไม่คาดคิดว่า ดินแดนโกลาหลที่เรียกว่านี้...กลับเป็นคนเจ้าเล่ห์เช่นนี้ทุกคน!

ไม่มีคนดีจริงๆเลย!

สิ่งที่ร้ายแรงที่สุดก็คือ นางไม่มีความต้านทานพิษใดๆ

ตอนนี้สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน ว่าพิษกำลังเริ่มออกฤทธิ์ในร่างกายของนาง

ณ ตอนนั้น หญิงสาวหน้าแมงมุมได้เดินมาถึงหน้านักบุญหญิงซีเหอ และถอดผ้าคลุมหน้าของนางออก

ในวินาทีต่อมา หญิงสาวหน้าแมงมุมก็ตะลึงไป

ใต้ผ้าบางเบาสีขาว...คือใบหน้าที่งดงามอย่างที่หญิงสาวหน้าแมงมุมไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต! ผิวราวหยก ใบหน้าราวจานเงิน ดวงตาราวดวงดาว

ตอนนี้เพราะถูกพิษใคร่ผสมและยาสลายกระดูกอย่างแรง บนใบหน้ายังมีรอยแดงจางๆยิ่งทำให้ดูมีเสน่ห์มากขึ้นสามส่วน

ถึงแม้จะเป็นผู้หญิงด้วยกัน หญิงสาวหน้าแมงมุมก็ต้องยอมรับว่า นี่เป็นนางฟ้าที่สามารถสะกดใจคนได้จริงๆ!

ในแววตามีประกายอิจฉาปรากฏขึ้น หญิงสาวหน้าแมงมุมกล่าวว่า

“ดีมาก หน้าตาก็งดงามทีเดียว น่าเสียดายที่ สมองขาดความฉลาดไปหน่อย แต่เจ้าไม่ต้องกังวล หลังจากที่ข้าส่งเจ้าไปแล้ว ก็จะมีคนมาสอนเจ้า”

หญิงสาวหน้าแมงมุมก็ไม่คาดคิดว่า ตนเองจะสามารถตกปลาใหญ่ตัวนี้ได้

เมื่อคืนเห็นนางพูดไม่เข้าหูก็ลงมืออย่างเด็ดขาด ยังคิดว่าเป็นนักเดินทางในยุทธภพที่ช่ำชอง

ตอนนี้ดูแล้ว ก็แค่ไก่อ่อน

ส่วนผู้ใหญ่ที่พูดถึง ก็ไม่ใช่กองกำลังในดินแดนโกลาหลเหล่านี้…แต่เป็นทวีปอสูรศักดิ์สิทธิ์!

ทวีปอสูรศักดิ์สิทธิ์เป็นฐานทัพใหญ่ของเผ่าอสูร และถึงแม้หญิงสาวเผ่าอสูรจะสามารถแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ ก็ยังมีอสูรจำนวนไม่น้อยที่ชื่นชอบหญิงสาวเผ่ามนุษย์

ในทวีปอสูรศักดิ์สิทธิ์ ไม่ขาดแคลนของวิเศษ

หากสามารถส่งหญิงสาวเผ่ามนุษย์ที่น่าพอใจไป...รางวัลก็ย่อมจะไม่น้อย!

นักบุญหญิงซีเหอ “...”

ถูกวางยาแล้ว ยังต้องถูกด่าว่าไม่มีสมอง...นี่ยังมีเหตุผลอยู่ไหม?

เพราะอย่างไรเสียก็เป็นปรมาจารย์ยุทธ ถึงแม้จะไม่ทันระวัง ถูกพิษผสมสองชนิดในปริมาณไม่น้อย แต่นักบุญหญิงซีเหอก็ยังคงมีพลังฝีมือที่แข็งแกร่งในช่วงเวลาสั้นๆ

เมื่อเห็นหญิงสาวหน้าแมงมุมเข้ามาใกล้ นักบุญหญิงซีเหอก็ลงมือทันที!

ตูม!

พลังปราณปรมาจารย์ที่สะสมไว้ก็ระเบิดออกมา

หญิงสาวหน้าแมงมุมยังคงฝัน ว่าตนเองจะได้รับรางวัลอะไรหลังจากที่ส่งคนสวยคนนี้ไป…ในวินาทีต่อมา ศีรษะของนางก็ระเบิดออก!

จนกระทั่งตาย หญิงสาวหน้าแมงมุมก็ยังไม่ทันได้รู้ตัวว่าที่ตนเองตกได้ ไม่ใช่ปลาธรรมดา...

นางมองไปรอบๆพลางสัมผัสถึงพิษที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆในร่างกาย ใบหน้าของนางก็ซีดเผือดลง

นางเหินร่างออกจากเรือนเล็กในชั่วพริบตา และมุ่งหน้าไปยังนอกเมือง

นางรู้ดีว่า ยาสลายกระดูกไม่ใช่สิ่งที่ร้ายแรงที่สุด หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง ก็จะสลายไปเอง

สิ่งที่ร้ายแรงที่สุด...กลับเป็นพิษใคร่!

“น้ำ...แหล่งน้ำ...”

ครู่ต่อมา ราวกับสายลม นางเหินร่างออกจากเมืองโกลาหล บนใบหน้าของนักบุญหญิงซีเหอ รอยแดงก็ยิ่งควบคุมไม่ได้

เมื่อมองไปยังลำธารสายเล็กๆที่อยู่ไม่ไกล นักบุญหญิงซีเหอก็ดีใจอย่างยิ่ง พลางอดทนต่อความร้อนรุ่มในร่างกาย รีบพุ่งไป...

…………..