บทที่ 168: คนในใจของเฉินหลิงเซียงงั้นหรือ?

บทที่ 168: คนในใจของเฉินหลิงเซียงงั้นหรือ?

สิ่งแรกที่ยูหลัวเห็นหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาก็คือ ลู่เย่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้านาง

มือข้างหนึ่งของเขากำลังจับอยู่ที่แขนของนาง พร้อมกันนั้น ก็มีไอพิษสีเขียวเข้มอันน่าใจหายถูกเขาใช้ปราณต้นกำเนิดอันกร้าวแกร่งดูดซับออกมาอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาไป

“ท่าน...ท่านบ้าไปแล้วหรือ?!”

เมื่อเห็นภาพนั้น ยูหลัวก็พลันตกใจจนใบหน้าซีดเผือด รีบชักแขนของตนกลับมาทันที พลางถลึงตาใส่ลู่เย่

“ท่านเองก็ถูกพิษเหมือนกัน แล้วยังจะมาดูดพิษของข้าเข้าไปอีก...ท่านไม่ต้องการชีวิตแล้วหรือไร?!”

ยูหลัวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันพูดขึ้นว่า

“ยื่นมือมา เดี๋ยวข้าจะดูดพิษของท่านกลับคืนมาเอง พิษมากมายขนาดนี้ซ้อนทับกัน ท่านรับไม่ไหวหรอก!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เย่ก็รู้สึกขบขันอยู่บ้าง

“เจ้าคิดว่านี่กำลังเล่นขายของกันอยู่หรืออย่างไร?”

“ท่านคิดว่าข้ากำลังเล่นขายของอยู่หรือ?! บอกตามตรงนะ หากท่านช่วยข้าจนตัวตาย...ท่านจะให้ข้าติดค้างบุญคุณใหญ่หลวงขนาดนี้ แล้วจะให้ชดใช้คืนได้อย่างไรกัน?!”

“ท่านรีบยื่นมือมา…พิษน่าจะยังไม่ทันลุกลามไปไกล!”

เมื่อเห็นว่าลู่เย่ยังคงนิ่งเฉยไม่ไหวติง ยูหลัวก็เริ่มร้อนใจขึ้นมา

นางโถมตัวเข้าไป คว้าแขนข้างหนึ่งของลู่เย่ไว้ แล้วตั้งท่าจะโคจรปราณต้นกำเนิดเพื่อดูดพิษออกจากร่างกายของเขาทันที

แต่ทว่า ในตอนที่ยูหลัวพยายามจะดูดพิษออกจากเส้นลมปราณบนแขนของลู่เย่ย้อนกลับมานั้น นางกลับพบว่า...พิษมันหายไปไหนแล้ว?!

ในชั่วขณะนั้น ยูหลัวที่แต่เดิมกำลังโกรธอยู่ถึงกับนิ่งอึ้งเป็นตอไม้

พิษที่เพิ่งจะถูกดูดเข้าไปเมื่อครู่นี้ กลับหายวับไปราวกับก้อนดินที่จมลงสู่มหาสมุทรอย่างไร้ร่องรอยอย่างนั้นหรือ?!

“แล้วพิษที่ท่านดูดเข้าไปเล่า? ถูกท่านดูดซึมเข้าไปแล้วงั้นรึ?!” ใบหน้าของยูหลัวซีดเผือดเป็นกระดาษ

เพราะทันทีที่พิษหลอมรวมเข้ากับร่างกายได้อย่างสมบูรณ์...นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับว่าต่อให้ทวยเทพเสด็จลงมาก็ยากจะช่วยได้แล้ว

“ข้ามีเคล็ดวิชาพิเศษอยู่แขนงหนึ่งที่สามารถสลายพิษเหล่านี้ได้”

“เจ้าลองมองข้าดูสิ เหมือนคนโดนพิษตรงไหนกัน” ลู่เย่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ

เฉย

ยูหลัวจึงเงยหน้าขึ้นมอง…แต่ทว่าใบหน้าของลู่เย่กลับไม่มีความผิดปกติใดๆเลยแม้แต่น้อย

นี่ช่างแตกต่างจากนางโดยสิ้นเชิง เพราะทั้งแขนและใบหน้าของนางยังมีร่องรอยสีเขียวคล้ำจากการถูกพิษปรากฏให้เห็นอยู่

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พิษนี่มันร้ายกาจมากนะ ท่านแน่ใจหรือว่าจะรับมือไหวจริงๆ?”

“เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว…นอนลง”

ยูหลัว: “...”

เมื่อมองไปยังลู่เย่ที่จู่ๆก็ทำหน้าตาจริงจังขึ้นมา ไม่รู้ว่าเหตุใดในใจของยูหลัวจึงพลันสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง จากที่เดิมทีนางยังคิดจะพูดอะไรบางอย่างอยู่ แต่ณ เวลานี้กลับไม่กล้าเอ่ยปากออกมาแม้แต่คำเดียว

นางทำได้เพียงนอนลงบนกองฟางในกระท่อมไม้ตามที่ลู่เย่บอกแต่โดยดี

นางเห็นเพียงแค่ลู่เย่วางมือข้างหนึ่งลงบนแขนของนาง และในชั่วพริบตา ไอพิษสีเขียวเข้มอันน่าสะพรึงกลัวสายแล้วสายเล่าก็ถูกส่งผ่านเข้าสู่แขนของลู่เย่

ในวินาทีต่อมา ยูหลัวก็เห็นว่าแขนทั้งข้างของลู่เย่พลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และในขณะที่หัวใจของนางกำลังเต้นระทึกอยู่นั้นเอง สีเขียวคล้ำเหล่านั้นก็พลันสลายหายไปราวกับคลื่นที่ซัดกลับสู่ทะเล

“หา?”

เขามีวิธีจัดการกับพิษพวกนี้จริงๆงั้นหรือ?!

ครู่ใหญ่ต่อมา ยูหลัวมองแขนของตนที่กลับมาเป็นปกติอย่างสมบูรณ์ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เล่ห์กลอันชั่วร้ายที่เจ้าเฒ่าอินอู๋หยาวางเอาไว้ ถูกสลายไปง่ายๆเช่นนี้เลยหรือ?

“เดิมทีในมือของพวกมันน่าจะมีตัวยาแก้พิษที่สอดคล้องกันอยู่ แต่พวกมันคงจะกินเข้าไปล่วงหน้าจนหมดแล้ว มิเช่นนั้นก็คงไม่อาจอยู่ในป่าหมอกได้โดยไม่ได้รับผลกระทบหรอก” ลู่เย่ดึงฝ่ามือกลับมาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ขอบคุณ...แต่ท่านไม่เป็นอะไรจริงๆใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไร พิษนี่ไม่ได้แก้ได้ยากอย่างที่เจ้าคิดหรอก อันที่จริงต่อให้ข้าไม่ช่วยเจ้าขจัดพิษ รออีกสักสองสามวัน ด้วยพลังของเจ้าก็สามารถขับมันออกมาได้ช้าๆอยู่ดี เพียงแต่ต้องใช้เวลาสักหน่อย”

“ขับออกมาน่ะพอทำได้อยู่ แต่ต้องสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจอยู่มากโขเลยทีเดียว”

“คนอื่นล้วนแต่อยากจะป่าวประกาศความดีความชอบของตนให้ใหญ่โต...เเต่ทำไมท่านถึงได้ชอบลดทอนความดีความชอบของตัวเองเช่นนี้เล่า?” ยูหลัวกล่าวด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง

ลู่เย่แย้มยิ้ม ก่อนจะกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า

“อาจเป็นเพราะข้ามาจากสถานที่ซึ่งมีวัฒนธรรมสืบทอดกันมาอย่างยาวนานกระมัง”

“ท่านแตกต่างจากคนอื่นจริงๆ” ยูหลัวจ้องมองใบหน้าของลู่เย่เขม็ง

“ในตอนแรก ข้าบอกให้ท่านไป ท่านก็ไม่ไป แถมยังจะดึงดันไปตามหาอินอู๋หยาอีก ต้องบอกเลยว่าในตอนนั้น ข้าคิดว่าท่านเป็นคนที่หยิ่งยโสโอหังเสียจริง ไม่รู้จักความน่าสะพรึงกลัวของอินอู๋หยาเอาเสียเลย”

“จนกระทั่งตอนหลัง ข้าถึงได้พบว่า ท่านไม่ได้หยิ่งยโส หากแต่เป็นความเชื่อมั่นในตนเองต่างหาก และคาดไม่ถึงเลยว่า...ท่านจะมีความสามารถพอที่จะสังหารอินอู๋หยาได้จริงๆ!”

มีความเชื่อมั่นแต่ไม่หยิ่งยโส ช่วยเหลือผู้อื่นแต่ไม่โอ้อวดความดีความชอบ กลับกันยังถ่อมตนอย่างยิ่ง

ยูหลัวยอมรับว่าตนเคยพบเจอผู้คนมามากมาย แต่กลับมีเพียงไม่กี่คนที่จะเป็นเหมือนหนุ่มน้อยในชุดผ้าป่านที่อยู่เบื้องหน้านางผู้นี้

ลู่เย่แย้มยิ้มจางๆก่อนจะกล่าวว่า

“เจ้าพักผ่อนฟื้นฟูพลังสักหน่อยก่อนเถอะ หลังจากนั้นค่อยออกเดินทางกัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น ยูหลัวจึงพยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งขัดสมาธิลงแล้วเริ่มฟื้นฟูพลังในทันที

ส่วนลู่เย่นั้น เขาเดินออกจากกระท่อมไม้ร้างของนายพรานซึ่งใช้เป็นที่พักชั่วคราวแห่งนี้ พอมาถึงด้านนอก เขาก็หยิบกล่องสี่เหลี่ยมใบหนึ่งออกมา

อันที่จริง ชายชราที่ถูกผนึกอยู่ภายในนั้นได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วตั้งแต่ตอนที่ลู่เย่ลงมือสังหารเจ้านิกายโลหิตอสูรและผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายอัสนีครามในครั้งก่อน

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ลู่เย่พยายามจะสื่อสารกับเขาอยู่เป็นระยะๆแต่ทว่ากลับไม่มีการตอบสนองใดๆกลับมาเลย

ลู่เย่ส่ายศีรษะเบาๆก่อนจะเก็บกล่องกลับเข้าไป

เดิมทีเขาอยากจะปล่อยเสี่ยวหลิงออกมาสูดอากาศข้างนอกบ้าง แต่แหวนมิติกลับไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตเอาไว้ได้…หากจู่ๆตนหยิบสิ่งมีชีวิตออกมา ย่อมต้องทำให้ยูหลัวประหลาดใจเป็นแน่ ด้วยเหตุนี้จึงทำได้เพียงปล่อยให้อยู่ในหอหมื่นวิถีต่อไป

…..

อีกฟากหนึ่ง ณ เมืองลั่วฮวา ตระกูลเฉิน

เฉินหลิงเซียงได้เดินออกมาจากห้องลับเงียบๆ

นับตั้งแต่ที่นางกลับมาจากเมืองเมฆาใบไม้ในครั้งก่อน นางก็ได้เข้าสู่การปิดด่านฝึกตนจนกระทั่งบัดนี้จึงสิ้นสุดลง

ณ เวลานี้ ระดับพลังของนางได้ขยับเข้าใกล้ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สี่เข้าไปอีกก้าวหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด

เดิมทีนางคิดจะกลับไปที่เรือนเล็กของตนเพื่อลงแช่น้ำอุ่นให้สบายตัวสักหน่อย แต่ทว่าในขณะที่เดินผ่านโถงใหญ่ของตระกูล ในใจของเฉินหลิงเซียงก็พลันปรากฏภาพของใครบางคนขึ้นมา…หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงเปลี่ยนทิศทางแล้วเดินตรงไปยังโถงใหญ่

ภายในโถงใหญ่นั้น เฉินติ่งสิง ประมุขตระกูลเฉิน กำลังนั่งจิบชาอยู่ เมื่อเห็นบุตรสาวของตนเดินเข้ามา เขาก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

“หลิงเซียง เจ้าออกจากด่านแล้วรึ?”

เมื่อมองไปยังกลิ่นอายของเฉินหลิงเซียงที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าก่อนปิดด่านอยู่ส่วนหนึ่ง เฉินติ่งสิงก็พลันฉายแววภาคภูมิใจออกมาวูบหนึ่ง

“ดูท่าแล้ว การปิดด่านครั้งนี้ของเจ้าคงจะทำสำเร็จอีกแล้วสินะ เอาเป็นว่าหากขาดแคลนทรัพยากรใด ก็บอกพ่อได้ทุกเมื่อ”

เพราะนี่คือหน่ออ่อนแห่งตระกูลเฉินของพวกเขาผู้มีความหวังที่จะทะลวงสู่ขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์มากที่สุด!

“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ ทรัพยากรตอนนี้ยังพอมีอยู่ หากขาดเหลือเมื่อใด จะมาขอจากท่านพ่อเจ้าค่ะ”

เฉินหลิงเซียงกล่าวจบก็หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า

“ที่ข้ามานี่ ก็เพราะมีเรื่องหนึ่งอยากจะเรียนให้ท่านพ่อทราบเจ้าค่ะ”

“โอ้? เรื่องอันใดรึ” เฉินติ่งสิงถามด้วยความอยากรู้

ต้องบอกว่าที่ผ่านมา เฉินหลิงเซียงเป็นศิษย์ในตระกูลที่โดดเด่นที่สุดมาโดยตลอด นอกจากเรื่องการฝึกตนแล้ว เรื่องอื่นๆก็แทบไม่ต้องให้ใครเป็นห่วงเลย

แต่บัดนี้เมื่อเฉินหลิงเซียงบอกว่ามีเรื่องจะพูด เฉินติ่งสิงก็เริ่มตั้งใจฟังขึ้นมา…เพราะเรื่องที่สามารถทำให้บุตรสาวคนนี้ต้องมาพูดด้วยตนเองโดยเฉพาะ ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยอย่างแน่นอน

เฉินหลิงเซียงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากออกมาว่า

“หากว่าลูกมีคนที่พึงใจแล้ว ทางตระกูลจะมองเรื่องนี้อย่างไรหรือเจ้าคะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ในตอนแรกเฉินติ่งสิงก็ถึงกับชะงักงันไป

มีคนในใจแล้วงั้นหรือ?

ก่อนหน้านี้ อู๋จวิ้นแห่งจวนเจ้าเมืองลั่วฮวาก็เคยตามเกี้ยวพาราสีบุตรสาวของตนอย่างร้อนแรงอยู่พักหนึ่ง…แต่ว่า ไหนหลิงเซียงไม่ได้สนใจอู๋จวิ้นเลยแม้แต่น้อยไม่ใช่หรือ อีกทั้งยังไม่เคยให้สีหน้าดีๆกับเขาเลยสักครั้ง

นอกเหนือไปจากนั้น ก็ไม่เคยเห็นบุตรสาวไปสนิทสนมใกล้ชิดกับคุณชายผู้มีความสามารถจากตระกูลใดเป็นพิเศษ

แล้วไฉนจู่ๆถึงได้มีคนในใจโผล่ขึ้นมาได้เล่า?

(จบตอน)