บทที่ 121 : ปรมาจารย์ยุทธ์เมื่อตอนนั้น คือลู่เย่งั้นรึ?!

บทที่ 121 : ปรมาจารย์ยุทธ์เมื่อตอนนั้น คือลู่เย่งั้นรึ?!

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฝีเท้าของลู่เย่ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“นั่นไม่ใช่ฝีมือของคนอื่นหรอก เป็นข้าเองที่กำลังทดลองเคล็ดวิชาอยู่เมื่อตอนนั้น ก็เลยลองฟาดฟันออกไปส่งๆดู”

สิ้นเสียงนั้น ลู่เย่ก็เดินออกจากห้องเงียบไป

เบื้องหลัง...รูม่านตาของเถียนชิงพลันหดเล็กลงในทันที

ใบหน้าที่แก่ชราของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เป็นความจริงที่คุณชายลู่ในปัจจุบันคือปรมาจารย์ยุทธ์

แต่ว่า...คุณชายลู่เพิ่งจะบรรลุเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ในดินแดนลับหุบเขาทมิฬไม่ใช่หรือ?!

ส่วนเหตุการณ์ที่บุคคลลึกลับตัดสายน้ำด้วยกระบวนท่าเดียวนั้น มันเกิดขึ้นก่อนหน้าที่จะเข้าไปในดินแดนลับเสียอีก

ในตอนนั้น...คุณชายลู่ยังไม่ได้เป็นปรมาจารย์ยุทธ์เลยนะ!

ก็เพราะเหตุนี้เอง เถียนชิงถึงได้คาดเดาว่าในเมืองแห่งนี้อาจจะมีปรมาจารย์ยุทธ์อีกคนหนึ่งอยู่

คาดไม่ถึงเลยว่า...ก่อนหน้านี้ในตอนที่ยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์ คุณชายลู่จะสามารถแสดงพลังต่อสู้ที่เทียบเคียงกับปรมาจารย์ยุทธ์ได้แล้ว

เดิมทีเถียนชิงคิดว่าตนเองได้จินตนาการถึงความแข็งแกร่งของคุณชายลู่ไว้สูงส่งมากพอแล้ว แต่ความเป็นจริง...กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก!

ในชั่วขณะนั้น ในใจของเถียนชิงก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

……

ลู่เย่เดินออกจากห้องเงียบ ผ่านโถงทางเดินกลับมายังร้านค้าอีกครั้ง...

ในร้านไม่มีลูกค้านัก สาวใช้ที่กำลังเหม่อลอยอยู่บ้างจึงรีบตั้งสติกลับคืนมา

พอตั้งใจมองดูดีๆหัวใจของนางก็พลันเต้นรัวขึ้นมาทันที

ตัวลู่เย่นั้นมีรูปโฉมหล่อเหลาอยู่แล้ว ยิ่งบวกกับระดับพลังยุทธ์ที่สูงส่งไร้เทียมทาน ทั่วร่างของเขาก็ยิ่งแผ่กลิ่นอายแห่งความสงบนิ่งออกมาโดยธรรมชาติ

และที่สำคัญที่สุด...แม้แต่บุคคลระดับท่านผู้อาวุโสเถียน พอได้เห็นเขา ก็ยังต้องส่งยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร

ในขณะที่นางกำลังจะรวบรวมความกล้าเพื่อเอ่ยทักทายและแนะนำตัวเองนั้นเอง สาวใช้ก็ได้เห็นชายหนุ่มรูปงามผู้นั้นพยักหน้าให้นางเล็กน้อย ก่อนจะก้าวออกจากร้านไปอย่างแผ่วเบา แล้วหายลับไปในฝูงชนบนท้องถนน

ทันใดนั้น ในใจของสาวใช้ก็พลันบังเกิดความรู้สึกผิดหวังจางๆขึ้นมา ราวกับว่าได้สูญเสียอะไรบางอย่างไป

….

นอกร้านค้า...

ลู่เย่เปลี่ยนกลับไปสวมชุดดำอีกครั้งในตรอกเล็กๆแห่งหนึ่ง

เขาเดินอยู่บนท้องถนน ถึงแม้ว่าจะมีผู้คนพลุกพล่าน แต่เขากลับเคลื่อนไหวได้อย่างสบายๆราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน แทรกตัวผ่านฝูงชนไปได้อย่างง่ายดาย

ครู่ต่อมา ลู่เย่ก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าอาคารหลังหนึ่งซึ่งกินพื้นที่ค่อนข้างกว้างขวาง

“สมาคมการค้าไป่ชวน...”

ในหัวของลู่เย่พลันปรากฏข้อมูลบางส่วนเกี่ยวกับสมาคมการค้านี้ขึ้นมา

นี่คือสมาคมการค้าขนาดใหญ่ที่แผ่ขยายไปทั่วทั้งแคว้นซวนโจว ในเมืองใหญ่ๆทุกแห่งล้วนมีสาขาของตนเองตั้งอยู่

และในขณะเดียวกันก็ยังเป็นผู้มีสิทธิ์ในการจัดงานประมูลขนาดใหญ่เพียงไม่กี่รายในแคว้นซวนโจวอีกด้วย

สมาคมการค้าขนาดใหญ่ที่สามารถแผ่ขยายไปทั่วทั้งสี่เขตแดนของแคว้นซวนโจวได้เช่นนี้ บัตรแขกพิเศษของพวกเขาก็ถือเป็นเครื่องหมายแสดงฐานะอย่างหนึ่งเช่นกัน

มันก็เหมือนกับพวกบัตรแบล็คการ์ด บัตรแพลทินัม หรือบัตรมังกรทะยานฟ้าในชาติก่อนของเขานั่นแหละ

ถึงแม้จะดูธรรมดาไปหน่อย แต่ก็เป็นวิธีที่ใช้จำแนกลูกค้าได้ดีที่สุดจริงๆ

เมื่อก้าวเข้าไปในสมาคมการค้า ก็มีสาวใช้ในชุดสุภาพเรียบร้อยเข้ามาต้อนรับในทันที

ถึงแม้ว่าลู่เย่จะสวมชุดดำทั้งตัว ใบหน้าก็ยังมีผ้าคลุมและหมวกปีกกว้างบดบังโฉมหน้าอยู่ก็ตาม

แต่การแต่งกายลักษณะนี้ ในสมาคมการค้าแล้ว ในแต่ละเดือนอย่างน้อยๆก็ต้องได้เห็นเป็นสิบๆคน

ด้วยเหตุนี้เอง สาวใช้ร่างสูงโปร่งผู้นี้จึงไม่ได้มีสีหน้าประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย นางส่งยิ้มอย่างเป็นมืออาชีพแล้วเอ่ยถาม

“แขกผู้มีเกียรติ ต้องการจะซื้อของ หรือว่าขายของเจ้าคะ?”

“มาขายของเล็กน้อย”

“ได้เจ้าค่ะแขกผู้มีเกียรติ เชิญตามข้ามาได้เลย”

“ข้าจะนำท่านไปพบกับผู้ประเมินราคาของสมาคมการค้าเรา รับรองว่าจะต้องประเมินราคาที่เหมาะสมที่สุดให้ท่านอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

ลู่เย่พยักหน้ารับ

สาวใช้ของสมาคมการค้าใหญ่นั้นดูจะคล่องแคล่วกว่าร้านเล็กๆอยู่มากจริงๆ

วาจาคารมต่างๆก็หลั่งไหลออกมาได้โดยไม่ต้องใช้ความคิดเลยแม้แต่น้อย

ประมาณครึ่งนาทีต่อมา นางก็ได้นำลู่เย่มายังโถงด้านหลัง ก่อนจะหยุดลงหน้าห้องเงียบห้องหนึ่งซึ่งแขวนป้าย “ว่าง” เอาไว้ แล้วเคาะประตูเบาๆ

“ท่านอาจารย์เจี่ย ข้านำแขกที่ต้องการประเมินราคาสินค้ามาพบท่านเจ้าค่ะ”

“เข้ามา”

สาวใช้ร่างสูงโปร่งจึงหันกลับมาส่งยิ้มให้ลู่เย่

“แขกผู้มีเกียรติ เชิญท่านเข้าไปด้านในได้เลยเจ้าค่ะ พอดีว่าด้านหน้าข้ายังมีงานยุ่งอยู่ คงจะไม่ได้เข้าไปเป็นเพื่อนท่านแล้ว”

ลู่เย่ผลักประตูเข้าไป ภายในห้องนั้นมีชายวัยกลางคนรูปร่างค่อนข้างท้วมนั่งอยู่

“จะประเมินอะไร”

“แหวนมิติสามวง” ลู่เย่กล่าวเสียงเรียบ

ในวินาทีต่อมา ผู้ประเมินราคานายนั้นก็พลันเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ท่านว่าอะไรนะ? แหวนมิติ? สามวง?!”

แม้แต่ผู้ประเมินราคาอย่างพวกเขา ของที่ต้องประเมินราคาในแต่ละวันส่วนใหญ่ก็มักจะมีมูลค่าต่ำกว่าหนึ่งหมื่นตำลึงเงิน

นานๆครั้งถึงจะมีของดีมูลค่าหลายหมื่นตำลึงปรากฏขึ้นมาบ้าง

ส่วนของที่มีมูลค่าประเมินเกินกว่าสองแสนตำลึง ก็เพียงพอที่จะได้ขึ้นสู่การประมูลรายเดือนของเมืองเมฆาใบไม้ซึ่งจัดขึ้นเดือนละครั้งแล้ว

การประมูลรายเดือนนั้น มีระดับที่สูงกว่าการประมูลธรรมดาทั่วไป

ราคาตลาดของแหวนมิตินั้นมีราคาเริ่มต้นอยู่ที่ประมาณห้าแสนตำลึงเป็นอย่างต่ำ ทั้งยังมีความคงที่อย่างมาก…จึงนับว่ามีคุณสมบัติพอที่จะขึ้นสู่การประมูลรายเดือนได้อย่างสมบูรณ์

แต่สิ่งที่ทำให้ผู้ประเมินราคานายนี้ตกตะลึงก็คือ เมื่อครู่นี้เขาไม่ได้ฟังผิดไปใช่หรือไม่

เเหวนมิติจำนวนสามวง?

…..

ทันใดนั้น ลู่เย่ก็ได้หยิบแหวนมิติสามวงออกมา

ขนาดของมันเท่ากันทุกวง เมื่อจ้องมองไปยังลวดลายอันซับซ้อนบนแหวนอย่างตั้งใจ ก็จะรู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อยขึ้นมา

นี่แหละคือความพิเศษของแหวนมิติ

เพราะอย่างไรเสียมันก็ถูกสร้างขึ้นมาจากผงหินมายาซึ่งมีคุณสมบัติเชิงมิติอยู่เล็กน้อย เกี่ยวข้องกับกฎเกณฑ์การจัดเก็บสิ่งของในมิติที่ตื้นเขินอยู่บ้าง

หลังจากรับแหวนมิติมาแล้ว ผู้ประเมินราคาก็ใช้จิตสัมผัสสอดเข้าไปสำรวจทีละวง

เมื่อยืนยันว่าแหวนอยู่ในสภาพสมบูรณ์ดีแล้ว ก็พยักหน้าพลางเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า

“ของไม่มีปัญหา มูลค่าของแหวนมิตินี้เพียงพอที่จะขึ้นสู่การประมูลรายเดือนได้แล้วขอรับ”

ลู่เย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า

“แล้วการประมูลธรรมดามันแตกต่างกันมากนักหรือ”

การที่จะให้เขารอถึงหนึ่งเดือน เวลามันค่อนข้างจะยาวนานเกินไปหน่อย

ผู้ประเมินราคาไม่มีท่าทีเรียบเฉยเหมือนตอนแรกอีกต่อไป เขาเอ่ยแนะนำตัวเองขึ้นก่อน

“ข้าแซ่เจี่ยนามว่าผิง ยังมิได้เรียนถามนามอันสูงส่งของแขกผู้มีเกียรติเลยขอรับ?”

“เฉินหนานซวน”

“คุณชายเฉินขอรับ การประมูลรายเดือนนั้นนับเป็นงานใหญ่ที่สุดของสมาคมการค้าเรา”

“ทางเราจะส่งบัตรเชิญไปยังตระกูลและกองกำลังขอบเขตเหนือสวรรค์ใหญ่ๆทุกแห่ง ถึงเวลานั้นก็จะมีสหายมากมายจากทั่วทุกสารทิศเดินทางมาร่วมงาน ซึ่งในจำนวนนั้นก็มีผู้ที่มีฐานะมั่งคั่งอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว”

เจี่ยผิงกล่าวต่อ

“หากนำไปประมูลในงานประมูลธรรมดา ราคาที่ได้ย่อมไม่สูงเท่ากับการประมูลรายเดือนอย่างแน่นอนขอรับ”

“อีกอย่าง...การประมูลรายเดือนครั้งต่อไปก็จะจัดขึ้นในอีกเพียงสามวันข้างหน้านี้แล้ว ท่านไม่ลองพิจารณาดูหน่อยหรือขอรับ?”

เหตุผลที่เขาต้องพยายามแนะนำอย่างแข็งขันถึงเพียงนี้ ก็เป็นเพราะว่าของที่ผ่านมือผู้ประเมินราคาไป

หากสามารถทำราคาประมูลได้สูง...เมื่อถึงตอนนั้น ผู้ประเมินราคาก็จะได้รับส่วนแบ่งจากสมาคมการค้าเช่นกัน

แน่นอนว่า ส่วนแบ่งนี้จะถูกหักออกมาจากส่วนแบ่งของสมาคมการค้าที่หักจากผู้ขายอีกทีหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องให้ผู้ขายอย่างลู่เย่เป็นผู้รับผิดชอบแต่อย่างใด

….

สามวัน...งั้นรึ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ในใจของลู่เย่ก็เริ่มจะคล้อยตามอยู่บ้าง

อีกไม่กี่วัน เขาก็จะสามารถทำการสุ่มแบบระบุเป้าหมายได้หนึ่งครั้ง ซึ่งต้องใช้เงินหนึ่งแสนตำลึง

ส่วนครั้งถัดไป ก็จะต้องใช้ถึงหนึ่งล้านตำลึงเลยทีเดียว

สำหรับสถานการณ์ที่สามารถหาเงินเพิ่มได้มากขึ้น โดยต้องรอเพิ่มอีกเพียงสามวันเท่านั้น ลู่เย่ก็เต็มใจที่จะรอ

“ถ้าเช่นนั้น ก็ตกลงเข้าร่วมการประมูลรายเดือนก็แล้วกัน”

เจี่ยผิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หลังจากต้องเปลืองน้ำลายไปพักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็คว้าโอกาสที่จะทำเงินเพิ่มไว้ในมือได้สำเร็จ

เขารีบส่งคืนแหวนมิติในมือให้ลู่เย่ทันที ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

“คุณชายเฉิน อีกสามวันข้างหน้า ท่านมาหาข้าที่นี่ได้เลยขอรับ การประมูลจะเริ่มขึ้นในยามซวี (19:00-20:59 น.)”

ลู่เย่พยักหน้ารับ แล้วจึงเดินออกจากสมาคมการค้าไป่ชวน

…..

อีกด้านหนึ่ง...

ณ เทือกเขาแห่งหนึ่ง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งมีสีหน้าดูมืดมนน่ากลัว กำลังบิดคอของหมาป่าเงาระดับสองตัวหนึ่งจนหัก แล้วดูดกินเลือดสดๆของมัน

“ไอ้พวกหน่วยจับกุมสารเลว! รอให้ข้าบรรลุขอบเขตเหนือสวรรค์เมื่อไหร่ ข้าจะดื่มเลือดของพวกแกสดๆเลยคอยดู!”

หวังเทียนเซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบอย่างที่สุด

ในช่วงที่ผ่านมานี้ กำลังในการไล่ล่าจับกุมในแดนเหนือพลันเข้มข้นขึ้นอย่างกะทันหัน

เเถมยังปรากฏหน่วยปราบอสูรมากมายซึ่งมีผู้นำขอบเขตเหนือสวรรค์คอยคุมหน่วย

(จบตอน)