บทที่ 117 : ทำธุระกับภรรยา

บทที่ 117 : ทำธุระกับภรรยา

“ข้าจะจ่ายเงินให้เจ้าตอนนี้เลย”

ทั้งๆที่เป็นฝ่ายให้เงินแท้ๆ แต่เจียงชิงเกอกลับกลัวว่าลู่เย่จะไม่ตกลง นางจึงรีบหยิบเงินหนึ่งร้อยตำลึงออกมาจากตัว

“ตอนนี้ข้ามีติดตัวอยู่เท่านี้ก่อน เจ้าไปเป็นเพื่อนข้า แล้วหลังจากนี้ข้าจะให้ส่วนที่เหลือแก่เจ้า แบบนั้นได้หรือไม่?”

ลู่เย่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบ

เงินห้าร้อยตำลึง สำหรับเขาในตอนนี้แล้ว ไม่นับว่ามากมายอะไรเลย

แต่เจียงชิงเกอต้องการอะไรกันแน่ เขาก็อยากจะลองดูให้รู้เหมือนกัน

เมื่อเห็นว่าเขยใหญ่ลู่เย่จะไปด้วยกัน ท่านอาหลิวจึงเดินตามไป โดยรักษาระยะห่างไว้ที่ประมาณห้าเมตรอยู่ตลอด

ระยะห่างเท่านี้ จะไม่เป็นการรบกวนการสนทนาของคนทั้งสอง และหากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ก็ยังสามารถตอบสนองได้ทันท่วงที

แน่นอนว่า หากอีกฝ่ายส่งยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์มาลอบสังหารแล้วล่ะก็ ท่านอาหลิวก็รู้สึกว่าคงจะจนปัญญาเหมือนกัน

เพราะในตระกูลแห่งนี้ นอกจากบรรพบุรุษตระกูลเจียงที่เป็นยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์แล้ว ก็ไม่มีคนที่สองที่สามารถต่อกรกับบุคคลระดับนั้นได้อีก

หลังจากนั้นไม่นาน คนทั้งสามก็เดินมาถึงหน้าร้านค้าแห่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ปิดร้าน

ลู่เย่กวาดสายตามอง นี่คือร้านที่เชี่ยวชาญด้านการขายผ้าไหมแพรพรรณและเสื้อผ้าสำเร็จรูป

เมื่อเห็นคนทั้งสามมาถึง เถ้าแก่ที่กำลังจะปิดร้านก็รีบออกมาต้อนรับทันที

“คุณหนูใหญ่...”

เจียงชิงเกอพยักหน้ารับ หางตาพลันเหลือบไปมองลู่เย่ที่อยู่ข้างกาย ก่อนจะเอ่ยแนะนำด้วยตนเองว่า

“นี่คือ... สามีของข้า ลู่เย่”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถ้าแก่ก็รีบประสานมือคารวะตามทันที

“ที่แท้ก็คือท่านเขยใหญ่นี่เอง”

ความเคารพนี้ มีต้นกำเนิดมาจากเจียงชิงเกอ

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เจียงชิงเกอได้บริหารจัดการกิจการในมือของนางได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ยอดขายของร้านค้าใหญ่ๆ แต่ละแห่ง ล้วนดีกว่ากิจการประเภทเดียวกันของตระกูลอื่นอยู่หลายส่วน

พวกเถ้าแก่ผู้จัดการอย่างพวกเขาก็ย่อมได้รับส่วนแบ่งเช่นกัน ถึงแม้จะไม่มาก แต่หากบริหารจัดการได้ดี ในแต่ละปีก็ถือเป็นเงินก้อนที่ไม่น้อยเลยทีเดียว

และผลประโยชน์เหล่านี้ ล้วนเกิดขึ้นได้ภายใต้การบริหารของคุณหนูใหญ่ทั้งสิ้น

หลังจากนำคนทั้งสองเข้าไปยังห้องด้านใน เถ้าแก่ก็ได้นำสมุดบัญชีและใบสั่งซื้อสินค้าในช่วงที่ผ่านมาออกมามอบให้เจียงชิงเกอ

“คุณหนูใหญ่ นี่คือบัญชีของพวกเราในช่วงสองเดือนนี้ขอรับ และก็มีเอกสารหลักฐานการสั่งซื้อสินค้าบางส่วน เชิญท่านตรวจสอบได้เลยขอรับ”

เจียงชิงเกอพยักหน้าเล็กน้อย

ทันทีที่เข้าสู่โหมดการทำงาน ทั่วร่างของนางก็พลันแผ่กลิ่นอายแห่งความจริงจังออกมา ซึ่งแตกต่างจากท่าทีที่ดูมีความหวังอยู่บ้างตอนที่ให้นางรับเงินจากลู่เย่โดยสิ้นเชิง

ครู่ต่อมา คิ้วเรียวงามของเจียงชิงเกอก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นิ้วเรียวของนางเคาะลงไปบนจุดหนึ่งในใบสั่งซื้อสินค้า

“ราคาผ้าของตระกูลซู ทำไมถึงสูงขึ้นตั้งห้าส่วน?”

“แล้วผ้าแพรไหมธาราน้ำแข็งนี่ขาดตลาด เหตุใดถึงยังไม่รีบเติมสินค้าเข้ามาอีก? หากลูกค้ากลับไปแล้วจะทำอย่างไร?”

ลู่เย่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขณะมองดูเจียงชิงเกอที่กำลังตรวจสอบบัญชีทีละรายการอย่างละเอียด

เดิมทีเขาคิดว่า ในเมื่อเจียงชิงเกอไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ สำหรับตระกูลเจียงแล้ว นอกจากฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงแล้ว นางก็น่าจะไม่ได้รับความสำคัญในเรื่องอื่นๆอีก

คาดไม่ถึงเลยว่า ในมือนางจะยังคงกุมอำนาจบริหารจัดการกิจการของตระกูลเจียงไว้ไม่น้อย

ดูท่าแล้ว นางก็คงจะมีความสามารถอยู่บ้างเหมือนกัน

เพราะถึงอย่างไร สำหรับตระกูลหนึ่งแล้ว ในฐานะที่เป็นลูกหลานของตระกูล เจ้าอาจจะไร้ประโยชน์ กินๆนอนๆ รอรับส่วนแบ่งจากตระกูลในแต่ละปีไปวันๆก็ได้

แต่หากคิดจะบริหารกิจการของตระกูล ทั้งยังบริหารจัดการได้เป็นอย่างดีแล้วล่ะก็ หากไม่มีความสามารถอยู่บ้าง ก็ย่อมไม่อาจทำได้

และตระกูลก็คงจะไม่ยอมมอบธุรกิจอันเป็นเส้นเลือดใหญ่ ไปอยู่ในมือของคนที่ไม่เอาไหนเป็นแน่

ลู่เย่ยืนมองดูอยู่ข้างๆด้วยความสนใจ และพอมองดูเข้า ก็ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว

เมื่อมองดูเถ้าแก่ผู้นั้นที่ถูกตำหนิจนเหงื่อท่วมตัว ลู่เย่ก็จ้องมองไปยังเจียงชิงเกอที่มีสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับได้เห็นเงาของนางเมื่อเกือบสองปีก่อนอีกครั้ง

ในตอนนั้น ผู้หญิงคนนี้ยังไม่ได้มีปัญหาทางสมองเหมือนอย่างในตอนนี้

เวลาผ่านไปอีกสิบกว่านาที ในที่สุดเจียงชิงเกอก็พลิกสมุดบัญชีไปถึงหน้าสุดท้าย

“ปัญหาเหล่านี้ ข้าไม่หวังว่าจะได้เห็นมันอีกในครั้งหน้าที่ข้ามา”

สีหน้าของนางเย็นชาอย่างยิ่ง

ถึงแม้จะไม่มีพลังยุทธ์ แต่บารมีที่แผ่ออกมาในขณะนี้ กลับทำให้เถ้าแก่ร้านผ้าแทบจะตัวสั่นงันงก

“ขอรับ คุณหนูใหญ่ ข้ารับรองว่าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้ขอรับ!”

เถ้าแก่ไม่กล้าแม้แต่จะบอกว่าเป็นปัญหาเล็กน้อย

การเล่นคำพรรค์นี้ ต่อหน้าคุณหนูใหญ่แล้ว ทางที่ดีที่สุดคืออย่าทำ

หลังจากมองส่งเจียงชิงเกอและลู่เย่จากไปแล้ว เถ้าแก่ร้านผ้าจึงกล้าที่จะยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

จนกระทั่งเดินออกมาจากร้านผ้าแล้ว ทั่วร่างของเจียงชิงเกอก็ยังคงแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบที่น่าเกรงขามออกมา

นางหันหน้าไปมองลู่เย่ เมื่อเห็นว่าสายตาของคนผู้นี้ดูแปลกไปเล็กน้อย เจียงชิงเกอจึงเอ่ยถามว่า

“เจ้ากำลังมองอะไรอยู่?”

“ไม่มีอะไร แค่คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีด้านที่เข้มงวดขนาดนี้ด้วย”

เจียงชิงเกอถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

กลิ่นอายเย็นเยียบนั้นค่อยๆสลายไป สีหน้าของนางดูอ่อนโยนลงไม่น้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ข้า... ไม่มีพลังยุทธ์ หากยังต้องทำตัวอ่อนโยนกับคนใต้บังคับบัญชาอีก ข้าก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถบริหารจัดการภารกิจที่ตระกูลมอบหมายให้ได้เป็นอย่างดี”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เย่ก็พอจะเข้าใจได้

หากมีพลังยุทธ์ติดตัว ปกติแล้วจะทำดีกับลูกน้องบ้าง พอถึงช่วงเวลาสำคัญ ก็ยังสามารถแสดงบารมีออกมาได้

แต่นางแตกต่างออกไป ตัวนางเองไม่มีพลังฝีมือใดๆเลย บารมีนั้นพังทลายลงง่ายดาย แต่การจะสร้างขึ้นมาใหม่นั้นยากยิ่งนัก

“ถ้าเช่นนั้น ต่อไปเจ้าก็ทำท่าทางแบบนี้ไปเถอะ” ลู่เย่กล่าวเสียงเรียบ

“ท่าทางตอนที่เจ้าไม่ยิ้มแย้ม ดูแล้วสบายตากว่าเมื่อก่อนเยอะ”

เจียงชิงเกอ: “…...”

นี่หมายความว่า ตอนที่นางยิ้มมันดูไม่สบายตาอย่างนั้นรึ?

….

ขณะเดียวกัน ณ อีกด้านหนึ่ง...

เจียงหลิงเยว่ที่กำลังหลับใหลอย่างสะลึมสะลือ พลันรู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมาอย่างกะทันหัน นางจึงรีบลุกจากเตียงด้วยดวงตาที่ยังคงปรือปรอย

หลังจากทำธุระเสร็จสิ้น นางก็แหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรี แล้วก็พลันรู้สึกคิดถึงลู่เย่ขึ้นมาจับใจ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหลิงเยว่ก็หยิบเสื้อคลุมมาสวมทับ แล้วเดินออกจากเรือนของตนเองทันที

นางรีบมุ่งหน้าไปยังลานชั้นนอก แล้วแอบย่องเข้าไปในเรือนน้อยที่ลู่เย่เคยพักอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้

ทันทีที่ผลักประตูห้องของลู่เย่เข้าไป เจียงหลิงเยว่ก็ตั้งท่าจะกระโจนลงไปบนเตียงทันที

แต่แล้วนางก็พบว่า บนเตียงไม้นั้น...ดูเหมือนจะมีบางอย่างเปลี่ยนไป

“เอ๊ะ... จำได้ว่าตอนที่ข้ากลับไปครั้งก่อน เหมือนจะพับผ้าห่มไว้ลวกๆเองนี่นา แล้วมันจะเรียบร้อยขนาดนี้ได้ยังไงกัน?”

เจียงหลิงเยว่ครุ่นคิดอย่างงัวเงีย ก่อนจะพบว่าตนเองจำไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นจะมีแก่ใจไปสนใจได้อย่างไรว่าผ้าห่มถูกพับไว้ในสภาพไหน

นางเลิกคิดเรื่องหยุมหยิมเหล่านั้น ถอดเสื้อคลุมนอกออกอีกครั้ง แล้วรีบมุดเข้าไปในผ้าห่มอย่างรวดเร็ว

พลันได้กลิ่นอายจางๆ ที่ดูเหมือนจะยังคงหลงเหลืออยู่บนผ้าห่ม ดวงตาทั้งสองข้างของเจียงหลิงเยว่ก็โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

“เจ้าลู่เย่ตัวเหม็น! ข้ามานอนในห้องของเจ้าอีกแล้วนะ!”

“เจ้าลู่เย่ตัวเหม็น เมื่อไหร่เจ้าจะกลับมาเสียที...ข้าคิดถึงเจ้าจะแย่อยู่แล้ว”

ความง่วงงุนเข้าจู่โจม เจียงหลิงเยว่พึมพำออกมาแผ่วเบา ก่อนจะนอนหลับใหลไปบนเตียงอย่างสบายใจ

….

บนท้องถนน...

หลังจากเดินไปได้ระยะหนึ่ง เจียงหลิงเยว่ก็พลันเอ่ยขึ้นว่า

“ห้องของเจ้า... มีคนคอยทำความสะอาดอยู่ตลอด”

“เเละคืนนี้ก็ดึกมากแล้ว หากเจ้าไม่ชอบที่นั่น พรุ่งนี้ข้าจะให้คนไปจัดเตรียมเรือนหลังใหม่ให้เจ้า”

“เจ้าอย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ ข้ายังติดเงินเจ้าอยู่อีกสี่ร้อยตำลึงไม่ใช่หรือ? ที่ข้าพูดนี่ก็เพราะอยากจะให้เงินเจ้า...”

ลู่เย่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อสองปีก่อนเขาไม่ได้ใส่ใจเลยว่าจะต้องพักที่ไหน และเมื่อมาถึงระดับพลังเช่นในตอนนี้แล้ว เขาก็ยิ่งไม่ใส่ใจเข้าไปใหญ่

พรุ่งนี้ก็ถือโอกาสอยู่ที่ตระกูลเจียงเพื่อไปดูอาการของแม่นางน้อยเจียงหลิงเยว่เสียหน่อยก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ถูกนางต่อว่า ว่ากลับมาแล้วยังไม่ไปหา

“เรือนหลังใหม่ไม่จำเป็นหรอก...ไปกันเถอะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ในใจของเจียงชิงเกอก็พลันรู้สึกยินดีขึ้นมาเล็กน้อย

นี่...แสดงว่าเขาตกลงแล้วใช่ไหม?

(จบตอน)