บทที่ 102 : ครึ่งก้าวปรมาจารย์ยุทธ์

บทที่ 102 : ครึ่งก้าวปรมาจารย์ยุทธ์

“ท่านบรรพบุรุษพูดถูก!”

“ตระกูลเฉินของเรายืนหยัดมาได้นานหลายปีเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะการยอมจำนนเพื่อเอาตัวรอด หรือการมีชีวิตอยู่อย่างน่าสมเพชภายใต้การข่มขู่ของผู้อื่น!”

“ยอมยืนหยัดจนตัวตาย ดีกว่าคุกเข่าเพื่อมีชีวิต!”

“เพราะหากเป็นเช่นนั้น ตระกูลเฉินที่ยังคงอยู่รอด ก็คงไม่แคล้วถูกผู้คนหัวเราะเยาะ”

แม้ว่าผู้อาวุโสตระกูลเฉินหลายคนจะมีหนวดเคราขาวโพลน แต่ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาในยามนี้กลับหนักแน่นและทรงพลัง

ผู้เฒ่าอินหมางแห่งขุนเขาอินหมางหมายจะใช้อำนาจบารมีขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่เก้าของตนเองมาข่มขู่ตระกูลเฉินเมืองลั่วฮวา เพื่อให้ตระกูลเฉินต้องถูกผู้อื่นดูแคลนไปตลอดกาล…

ในฐานะคนของตระกูลเฉิน พวกเขายอมไม่ได้เด็ดขาด!

ถึงแม้ว่า...ผลลัพธ์ที่ต้องเผชิญจากการตัดสินใจครั้งนี้คือความพินาศก็ตาม

….

เมื่อข่าวที่ผู้เฒ่าอินหมางสั่งให้ตระกูลเฉินส่งตัวคนแพร่ออกไป ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างก็เชื่อว่า คราวนี้ตระกูลเฉินจะต้องทานรับแรงกดดันจากขุนเขาอินหมางไม่ไหวอย่างแน่นอน

แม้ว่าขุนเขาอินหมางจะมีคนเพียงสองคน ซึ่งก็คืออาจารย์และศิษย์คู่หนึ่ง แต่ในสายตาของผู้คนมากมาย... ผู้เฒ่าอินหมางก็คือจุดสูงสุดแห่งขอบเขตเหนือสวรรค์!

“ตระกูลเฉินนี่ช่างเคราะห์ร้ายโดยไม่รู้ตัวจริงๆ”

“ถ้าหากยอมส่งตัวคนให้ ก็เท่ากับต้องแบกรับคำครหาว่าทรยศหักหลังสหาย แต่ถ้าไม่ยอมส่งตัวให้ ก็เห็นได้ชัดว่าผู้เฒ่าอินหมางคงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่”

“ตามความเห็นข้านะ ตระกูลเฉินคงต้านทานแรงกดดันไม่ไหวหรอก”

“ตระกูลสืบทอดกันมานับพันปี มีคนทั้งสายหลักสายรองรวมกันกว่าพันชีวิต เพื่อเห็นแก่ภาพรวมแล้ว...ข้าว่าตระกูลเฉินคงจะเลือกแบกรับคำครหานี้ไว้เอง”

ขณะที่ภายนอกกำลังคาดเดากันไปต่างๆนานา

เมื่อคำตอบของตระกูลเฉินถูกส่งไปถึงขุนเขาอินหมาง ผู้เฒ่าอินหมางก็ได้ประกาศกร้าวออกมาอีกครั้ง

เขากล่าวว่า นี่เป็นเรื่องของศิษย์เขา เดิมทีเขาไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยว แต่ทว่าความแค้นที่ญาติสนิทถูกสังหารนั้นไม่อาจไม่ชำระได้

ดังนั้น หากยอดฝีมือลึกลับผู้นั้นไม่อยากลากตระกูลเฉินเข้ามาพัวพัน ก็ควรจะออกมาแสดงตัวและรับผิดชอบเรื่องนี้เสียแต่โดยดี

ผู้เฒ่าอินหมางได้ประกาศิตเอาไว้ว่า เขาจะนั่งรออยู่ที่ขุนเขาอินหมางเป็นเวลาสิบวัน เพื่อรอให้คนที่สมควรมา มาปรากฏตัวที่ขุนเขาอินหมาง

และหลังจากจบศึกครั้งนี้ ความแค้นทั้งหมดจะถือเป็นอันสิ้นสุดลง

แต่ถ้าหาก...ผ่านไปสิบวันแล้ว ชายลึกลับที่สังหารบรรพบุรุษตระกูลหวังยังไม่มาถึงขุนเขาอินหมาง...

เมื่อนั้น ก็จะเป็นเวลาที่ผู้เฒ่าอินหมางจะลงจากเขา และมุ่งหน้าไปยังตระกูลเฉินเมืองลั่วฮวาด้วยตนเอง!

พอคำประกาศนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ทั่วทั้งดินแดนฝ่ายเหนือก็พลันเกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที

สิบวัน!

นั่นหมายความว่า หากยอดฝีมือลึกลับที่สังหารบรรพบุรุษตระกูลหวังไม่เดินทางไปยังขุนเขาอินหมาง... ผู้เฒ่าอินหมางก็จะลงมือกับตระกูลเฉิน

“ตอนแรกข้านึกว่าตัวเองก็นับว่าไร้ยางอายพอตัวแล้วนะ แต่พอได้เห็นผู้เฒ่าอินหมางเท่านั้นแหละ ข้าถึงได้เข้าใจแจ่มแจ้งเลยว่า ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดเป็นอย่างไร”

“ยังจะมีหน้ามาบอกว่าหลังจบศึกความแค้นจะสิ้นสุดลงอีก ถ้าคนไปจริงๆแล้ว จะมีชีวิตรอดลงจากเขามาได้เรอะ?”

“จริงอย่างยิ่ง พูดจาซะสวยหรูดูดี ขนาดย่าข้าอายุเก้าสิบได้ฟังแล้วยังรู้เลยว่าเชื่อไม่ได้แม้แต่น้อย”

“ในดินแดนฝ่ายเหนือนี้มีใครบ้างไม่รู้ว่า ผู้เฒ่าอินหมางสร้างฐานที่มั่นอยู่บนขุนเขาอินหมางมานับร้อยปี…บนนั้น ข้าเกรงว่ามันคงจะมีพลังเทียบเท่าครึ่งก้าวปรมาจารย์ยุทธ์ได้จริงๆ เเล้วใครหน้าไหนมันจะไปสู้กับเขาในถิ่นของเขากันเล่า”

“แต่ว่านะ ตระกูลเฉินก็ช่างมีกระดูกสันหลังจริงๆ เฮ้อ...ดูท่าแล้ว คงจะกลายเป็นเพียงประวัติศาสตร์ในไม่ช้า”

ข่าวสารได้แพร่สะพัดไปทั่วดินแดนฝ่ายเหนืออย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง

ในตอนนี้ ผู้คนจำนวนไม่น้อยที่สนใจเรื่องนี้ก็ได้เตรียมตัวเดินทางไปยังขุนเขาอินหมางเพื่อรอชมสถานการณ์แล้ว

เพราะถ้าหากยอดฝีมือลึกลับผู้นั้นปรากฏตัวขึ้นมา พวกเขาก็จะได้เป็นสักขีพยานในศึกครั้งใหญ่

แม้ว่าผลลัพธ์...อาจจะเป็นการจบชีวิตลงที่ขุนเขาอินหมางก็ตาม

แต่ถ้าหากต้องรอเก้อ ก็ถือโอกาสติดตามผู้เฒ่าอินหมางไปยังเมืองลั่วฮวา เพื่อไปดูตาเฒ่าไร้ยางอายนี่ลงมือกับตระกูลเฉินเสียเลย

เพียงชั่วพริบตา ก็มีเงาร่างของผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ ต่างมุ่งหน้าไปยังขุนเขาอินหมางกันเป็นทิวแถว

….

ณ เมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง

แม้จะรู้สึกว่าตนเองไม่มีพรสวรรค์ด้านค่ายกล แต่เฉินหลิงเซียงก็ยังคงขลุกตัวอยู่ในห้องเพื่อศึกษาค้นคว้ามานานหลายวัน

เเต่ในที่สุดก็ทนไม่ไหว…ต้องเดินออกจากห้องมา เพื่อตั้งใจจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกเสียหน่อย

นางยังคงคุ้นเคยกับการกินอาหารเพื่อเติมเต็มท้องให้หายหิวมากกว่า

ครู่ต่อมา ขณะที่ยืนอยู่บนถนนในเมือง หูของเฉินหลิงเซียงก็พลันขยับเล็กน้อย เพราะนางได้ยินเสียงผู้คนในโรงน้ำชาเล็กๆข้างๆกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส

พอได้ลองตั้งใจฟังบทสนทนานั้นดู เฉินหลิงเซียงก็ถึงกับชะงักงัน และแล้วสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปในทันที

ผู้เฒ่าอินหมางจะลงมือกับตระกูลเฉินของนางงั้นหรือ?!

แล้วที่สำคัญ...คนลึกลับที่ผู้เฒ่าอินหมางกำลังตามหาอยู่...

คือลู่เย่งั้นหรือ?

นางรีบเดินเข้าไปสอบถามถึงวันเวลาในทันที และเมื่อเฉินหลิงเซียงได้ยินว่ากำหนดเวลาสิบวันนั้นได้ผ่านไปแล้วสามวัน และคนภายนอกส่วนใหญ่ต่างก็เชื่อว่าคนลึกลับผู้นั้นจะไม่ไปตามนัดที่ขุนเขาอินหมางเป็นแน่

สีหน้าของนางก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันใด พลางรีบมุ่งหน้ากลับไปยังโรงเตี๊ยม เพราะเรื่องนี้ นางต้องรีบปรึกษากับลู่เย่เป็นการด่วน

แม้ว่านางจะคาดเดาว่าลู่เย่บรรลุเป็นปรมาจารย์ยุทธ์แล้ว แต่การคาดเดาก็เป็นเพียงการคาดเดา ยังไม่ได้รับการยืนยันจากปากของลู่เย่เลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น หากลู่เย่ยังไม่ได้เป็นปรมาจารย์ยุทธ์ เฉินหลิงเซียงก็ไม่ต้องการให้เขาไปยังขุนเขาอินหมางเป็นอันขาด

ก็อย่างที่ผู้คนนับไม่ถ้วนได้กล่าวไว้ บนขุนเขาอินหมางนั้น ผู้เฒ่าอินหมางก็เรียกได้ว่าก้าวเท้าเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ไปแล้วข้างหนึ่งโดยสมบูรณ์!

ตราบใดที่ยังไม่บรรลุเป็นปรมาจารย์ การเหยียบย่างขึ้นไปบนขุนเขาอินหมางก็แทบจะไม่มีโอกาสชนะเลยแม้แต่น้อย

ส่วนเรื่องของตระกูลเฉินนั้น เฉินหลิงเซียงตั้งใจว่าหลังจากได้พูดคุยกับลู่เย่เสร็จแล้ว จะรีบให้คนในตระกูลขนย้ายข้าวของออกจากเมืองลั่วฮวาทันที

กิจการทรัพย์สินสูญเสียไปก็ไม่เป็นไร ขอเพียงแค่คนยังอยู่ ท้ายที่สุดแล้วย่อมมีวันที่จะกลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง

…..

ภายในห้องพัก

ลู่เย่เพิ่งจะเสร็จสิ้นจากการบำเพ็ญสมาธิทำความเข้าใจพอดี

การจมดิ่งอยู่กับการทำความเข้าใจเป็นเวลานาน ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าทางสมองอยู่บ้าง ซึ่งนี่เป็นสัญญาณของการใช้พลังจิตไปเป็นจำนวนมาก

“ในที่สุดก็เข้าสู่ขั้นพื้นฐานได้เสียที ไม่เสียแรงที่ใช้เวลาไปเกือบครึ่งเดือน”

ในตอนนี้ ความเข้าใจในศาสตร์แห่งค่ายกลของลู่เย่ได้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้นแล้ว อีกทั้งยังสามารถวาดอักขระค่ายกลที่สมบูรณ์ออกมาได้หนึ่งชุด

เพียงแต่ว่า ในมือของเขายังไม่มีแผ่นค่ายกลเปล่าอยู่ในตอนนี้

“ไม่รู้ว่าที่ร้านค้าในเมือง จะมีแผ่นค่ายกลเปล่าขายหรือเปล่านะ...”

พอความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว ลู่เย่ก็กำลังจะลุกขึ้นเพื่อออกไปข้างนอก

แต่ทันใดนั้นเฉินหลิงเซียงก็รีบร้อนกลับมาถึงโรงเตี๊ยมและเคาะประตูห้องของเขาเสียก่อน

“มีเรื่องอะไรงั้นรึ”

ลู่เย่มองเฉินหลิงเซียงที่มีสีหน้าตื่นตระหนกอยู่บ้างด้วยความประหลาดใจ…น้อยครั้งนักที่จะได้เห็นนางมีท่าทีร้อนรนถึงเพียงนี้

จำได้ว่าแม้แต่ตอนที่เผชิญหน้ากับยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สี่ในขบวนโจรปล้นสินค้า ดูเหมือนว่านางก็ยังไม่ตื่นตกใจเท่าตอนนี้เลย

เฉินหลิงเซียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วรีบเล่าข่าวสารทั้งหมดที่เพิ่งได้ยินมาเมื่อครู่ออกไปจนหมดเปลือก

“ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกเจ็ดวันกว่าจะครบกำหนดสิบวัน”

“ลู่เย่...หรือว่าเรา...เราหนีไปด้วยกันดีใหม?”

ระหว่างทางที่กลับมา เฉินหลิงเซียงก็ได้ครุ่นคิดอีกครั้ง

ต่อให้ลู่เย่จะเป็นปรมาจารย์ที่เพิ่งบรรลุขึ้นมาใหม่ๆ แต่ด้วยระยะเวลาที่สั้นเกินไป การควบคุมพลังของตนเองก็อาจจะยังไม่ดีเท่าปรมาจารย์ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นสูงสุดที่เป็นมานานแล้ว

ดังนั้นการต้องเผชิญหน้ากับผู้เฒ่าอินหมางที่ก้าวเท้าเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ไปแล้วครึ่งหนึ่ง จึงไม่ได้หมายความว่าจะมีโอกาสชนะอย่างแน่นอน

นางไม่ต้องการให้ลู่เย่ต้องไปเสี่ยงอันตรายเช่นนี้

ด้วยเหตุนี้ เฉินหลิงเซียงจึงอยากจะเกลี้ยกล่อมให้ลู่เย่หนีไปพร้อมกับตระกูลเฉิน

ในเมื่อดินแดนฝ่ายเหนือแห่งนี้อยู่ไม่ได้ อย่างมากก็แค่ไม่อยู่ก็สิ้นเรื่อง

แคว้นซวนโจวหรือกระทั่งอาณาจักรต้าจิ่งนั้นกว้างใหญ่ไพศาล มีที่ไหนกันเล่าที่จะไปไม่ได้?

เเละหลังจากได้ฟังข่าวสารที่เฉินหลิงเซียงนำกลับมา ดวงตาของลู่เย่ก็หรี่ลงเล็กน้อย

“ผู้เฒ่าอินหมาง...ครึ่งก้าวปรมาจารย์ยุทธ์งั้นรึ?”

ในเมื่อคนผู้นี้เป็นอาจารย์ของหวังโหย่วไฉ ถ้าอย่างนั้นความแค้นระหว่างสองฝ่ายก็คงไม่อาจคลี่คลายลงได้แล้ว

ลู่เย่มองเฉินหลิงเซียงที่มีสีหน้ากระวนกระวายใจ…เขาก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างใจเย็น

“ไม่ต้องร้อนใจไป ยังเหลือเวลาอีกเจ็ดวัน...นั่นมากพอแล้ว”

“เจ้าว่าอะไรนะ?!” นางเบิกตากว้างทันที

ลู่เย่ทอดสายตามองท้องฟ้านอกหน้าต่างอย่างสงบนิ่ง

“ข้าบอกว่า...ยังเหลือเวลาอีกเจ็ดวัน”

“เวลานั่นมากพอที่จะขึ้นไปยังขุนเขาอินหมางอย่างสบายๆเลย”

(จบตอน)