บทที่ 29 : เจ้าลู่เย่ตัวเหม็นคนนี้ ข้าต้องเค้นถามเขาให้ได้!

บทที่ 29 : เจ้าลู่เย่ตัวเหม็นคนนี้ ข้าต้องเค้นถามเขาให้ได้!

เมื่อมองเห็นกลุ่มคนที่ถูกปล้นขึ้นมาบนเขา รวมถึงหญิงสาวที่ถูกฉุดมาเป็นฮูหยินประจำค่าย กำลังรีบหนีลงจากเขาไปอย่างรวดเร็ว

ครู่ต่อมา ลู่เย่ก็มายืนนิ่งอยู่หน้าประตูใหญ่ของค่ายโจรแห่งเขาซานฟง

เขาโบกมือเพียงครั้งเดียว ป้ายชื่อของค่ายโจรก็พลันแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ เป็นการประกาศว่าสถานที่ซ่องสุมโจรแห่งนี้ได้สิ้นสลายไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

"ไม่นึกเลยนะเจ้าคะ ว่าท่านจะมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่พอสมควร" เฉินหลิงเซียงกระซิบเสียงเบา

"ข้าแค่ขาดเงินนิดหน่อย เลยมาเก็บเงินไปใช้เล่นๆเท่านั้นเอง"

นี่คือความจริง

เขาต้องการเงิน เพื่อที่จะเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับตัวเองต่อไป

และการหาเงินนั้น การมาเก็บเงินที่ค่ายโจรแห่งเขาซานฟงย่อมเป็นวิธีที่เร็วที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

อีกทั้งยังเป็นจังหวะพอดีที่ทั้งสองฝ่ายเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน

ส่วนการปล่อยคนธรรมดาที่ถูกปล้นขึ้นมาบนเขาให้ลงไปนั้น ก็เป็นเพียงการกระทำที่ได้มาเห็นแล้ว…เลยถือโอกาสทำไปด้วย ไม่ได้ตั้งใจมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

ใต้หล้านี้กว้างใหญ่ไพศาล เรื่องราวทำนองนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่เสมอ

หากจะให้เข้าไปจัดการจริงๆ ใครจะไปจัดการได้หมดกัน? อย่างน้อยลู่เย่ก็ขี้เกียจเกินกว่าจะไปยุ่ง

เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เย่ เฉินหลิงเซียงก็กลั้นไว้ไม่อยู่ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

ช่างเป็นคำพูดที่ว่า "เก็บเงินไปใช้เล่นๆ" ได้ดีจริงๆ

คำตอบของลู่เย่ ทำให้เธอนึกไม่ถึงเลยจริงๆ

หากเป็นคนอื่น เกรงว่าคงจะตอบไปนานแล้วว่า "เพื่อผดุงคุณธรรม ช่วยเหลือผู้อื่น เป็นหน้าที่ของคนรุ่นเราที่ไม่อาจปฏิเสธได้"

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครที่จะปฏิเสธคำชื่นชมได้หรอก

เมื่อมองเห็นกลุ่มคนที่หายลับไปตามเส้นทางลงเขา

ลู่เย่ก็กล่าวต่อเรียบๆ

"กลับกันเถอะ"

เฉินหลิงเซียงพยักหน้า

ตอนนี้ก็สมควรต้องรีบกลับแล้วจริงๆ

หากบังเอิญถูกเจียงหลิงเยว่พบว่า ตัวนางเองกับพี่เขยของเธอ เดินทางมาไกลถึงสองพันลี้ในยามกลางค่ำกลางคืน…เห็นทีคงจะอธิบายได้ยากแล้ว

….

เมื่อใกล้ถึงเวลารุ่งสางประมาณตีสามตีสี่ ทั้งสองคนจึงได้รีบกลับมาถึงเมืองลั่วฮวา

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนอื่นสงสัย เฉินหลิงเซียงจึงกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเฉิน…ส่วนลู่เย่ได้ไปหาห้องพักในโรงเตี๊ยมที่อยู่ใกล้ๆแทน และไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์

เมื่อแสงอรุณเริ่มจับขอบฟ้า เจียงหลิงเยว่ก็ค่อยๆตื่นขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน

วันนี้ กลุ่มคนของกองกำลังคุ้มกันเทียนเซี่ยเตรียมที่จะเดินทางกลับเมืองเมฆาใบไม้แล้ว

หลังจากที่เจียงหลิงเยว่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว นางก็ไปรอให้ลู่เย่ออกมาจากห้องที่ลานบ้าน

และการรอนี้...ก็กินเวลาไปถึงครึ่งชั่วยาม

ในขณะเดียวกัน เมื่อเวลาผ่านไปค่อนคืน ข่าวการล่มสลายของโจรภูเขาแห่งเขาซานฟงก็ได้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วผ่านทางกลุ่มคนที่หนีลงมาจากเขาซานฟง

ข่าวดังกล่าวได้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วผ่านช่องทางต่างๆ และเครือข่ายข่าวกรอง

ในชั่วพริบตา ขุมกำลังมากมายต่างก็พากันตกตะลึง

เบื้องหลังของเขาซานฟงคือตระกูลหวังแห่งเมืองชิงซาน เรื่องนี้ขุมกำลังมากมายต่างก็รู้ดี

แม้แต่ตัวของจางหู่เอง ในอดีตก็เคยเป็นสมาชิกสายนอกของตระกูลหวังมาก่อน

ใครกันที่โหดเหี้ยมถึงขนาดที่กล้าทำลายล้างเขาซานฟงลงได้?

"เหอะๆ คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว นิสัยของเฒ่าหวังนั่น ไม่ใช่คนที่จะพูดคุยด้วยง่ายๆหรอกนะ"

"ข้าได้ยินมาว่า ในช่วงหลังมานี้เฒ่าหวังพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว เป็นถึงขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สองแล้ว และกำลังจะทะลวงสู่ขั้นที่สามในไม่ช้า เจ้าเฒ่านี่คงจะไปเจอวาสนาอะไรมาเป็นแน่ ถึงได้ยังคงแข็งแกร่งได้ในวัยชราเช่นนี้"

บทสนทนาทำนองนี้ปรากฏขึ้นในที่ต่างๆ

ขุมกำลังเหล่านี้ต่างก็อยากจะเห็นว่า ตระกูลหวังที่กำลังมีชื่อเสียงโด่งดังจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร

จะแสร้งทำเป็นว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาซานฟง แล้วปล่อยเรื่องนี้ไป….หรือว่า จะต้องตามหาคนที่ทำลายล้างออกมาให้ได้

….

ณ เมืองชิงซาน

ในโถงใหญ่ตระกูลหวัง

ตอนนี้ ในโถงใหญ่ล้วนเต็มไปด้วยสายเลือดหลักที่สำคัญที่สุดของตระกูลหวัง

ใต้ที่นั่งประธาน หวังหยุนเฉิง ผู้นำตระกูลหวังกล่าวเปิดว่า

"ท่านบรรพชน เพิ่งจะได้รับข่าวมาว่าเขาซานฟงถูกคนทำลายล้างแล้วขอรับ"

การดำรงอยู่ของโจรภูเขาแห่งเขาซานฟง ในสายตาของขุมกำลังที่รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับตระกูลหวังนั้น ก็เป็นเพียงแค่เครื่องมือในการหาเงินเท่านั้น

แต่สายเลือดหลักที่ใกล้ชิดที่สุดของตระกูลหวังกลับรู้ดีว่า... เครื่องมือหาเงิน เป็นเพียงแค่ฉากบังหน้าของเขาซานฟงเท่านั้น

สิ่งที่สำคัญที่สุด คือการจัดหาอาหารโลหิตให้กับบรรพชนของตระกูลหวังอย่างต่อเนื่อง!

และสาเหตุที่ตระกูลหวังของพวกเขาสามารถเติบโตมาได้จนถึงทุกวันนี้ ก็ล้วนเป็นเพราะความก้าวหน้าอย่างรวดเร็วของบรรพชนทั้งสิ้น

บรรพชนของตระกูลหวังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ด้วยใบหน้าเงียบขรึม

แท้จริงแล้ว ทันทีที่ข่าวเริ่มแพร่กระจายออกไปและสายข่าวที่ตระกูลหวังวางไว้ได้ทราบเรื่อง บรรพชนของตระกูลหวังก็ได้เดินทางไปยังเขาซานฟงล่วงหน้าแล้ว

ก่อนที่จะไป บรรพชนของตระกูลหวังยังคงมีความหวังอยู่เล็กน้อย ว่าทางลับบนเขาจะไม่ถูกคนพบ

แต่หลังจากที่ไปถึงแล้ว เมื่อได้เห็นบ่อเลือดที่ถูกทำลายจนหมดสิ้น และชิ้นส่วนอาวุธต้องห้ามที่หายไป

บรรพชนของตระกูลหวังก็โกรธจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ในทันที

แค่ทำลายน้ำพักน้ำแรงที่เขาสร้างมาหลายปีก็ยังพอทนได้ แต่นี่ถึงกับขโมยชิ้นส่วนอาวุธต้องห้ามไปด้วย

การกระทำเช่นนี้ มันคือการหาเรื่องตายชัดๆ!

หลังจากที่แอบกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหวัง และได้ฟังรายงานจากหวังหยุนเฉิงอีกครั้ง บรรพชนของตระกูลหวังก็แค่นเสียงเย็นชาออกมาคราหนึ่ง

"หากคนผู้นี้แค่ทำลายล้างเขาซานฟง ข้าก็ยังพอจะปล่อยเรื่องนี้ไปได้ชั่วคราว"

"แต่...คนผู้นี้กลับขโมยชิ้นส่วนอาวุธต้องห้ามที่ข้าอุตส่าห์บ่มเพาะมาไปด้วย!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังหยุนเฉิงก็พลันมีสีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที

"ท่านบรรพชน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราจะปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆไม่ได้นะขอรับ"

อาวุธต้องห้ามชิ้นนั้น เป็นสิ่งที่ตระกูลหวังต้องลำบากยากเย็นกว่าจะได้มา….เมื่อมีมันแล้ว ตระกูลหวังก็มีความสามารถพอที่จะต่อกรกับตระกูลขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สาม หรือแม้กระทั่งขั้นที่สี่ได้เลยทีเดียว

บรรพชนของตระกูลหวังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า

"ทว่า เรื่องของคนอย่างเขาซานฟงนั้น สำหรับตระกูลหวังของเราแล้ว ท้ายที่สุดก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าเชิดชูเท่าไหร่นัก"

"เรื่องนี้ ไม่ควรรีบร้อนลงมือจนเกินไป..."

หวังหยุนเฉิงตกอยู่ในภวังค์ความคิด ทันใดนั้น ในหัวของเขาก็พลันมีประกายความคิดสว่างวาบขึ้นมา

"ท่านบรรพชน อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ก็จะถึงวันคล้ายวันเกิดของท่านแล้ว เหตุใดเราไม่ถือโอกาสนี้จัดงานเลี้ยงเชิญแขกจากทั่วสารทิศมาล่ะขอรับ?"

"บนอาวุธต้องห้ามนั้นมีรอยประทับที่ท่านทิ้งไว้ หากบังเอิญว่าคนที่ขโมยไปถูกเชิญมาด้วย และมาถึงเมืองชิงซาน ตราบใดที่เขาอยู่ในระยะที่กำหนด เขาหนีไม่รอดแน่!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรพชนของตระกูลหวังก็แสยะยิ้มอย่างเย็นชา

บนอาวุธต้องห้ามชิ้นนั้น มีรอยประทับที่เขาได้วางเอาไว้จริงๆ

มันคือวิชาพิเศษจาก "คัมภีร์บรรพจารย์อสูรสวรรค์" ที่เขาได้รับมาก่อนหน้านี้

บรรพชนของตระกูลหวังมั่นใจว่า ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ช่วงปลาย ก็ไม่มีทางที่จะค้นพบรอยประทับอันลี้ลับนั้นได้อย่างแน่นอน!

ขอเพียงแค่อาวุธต้องห้ามปรากฏขึ้นในรัศมีสิบลี้รอบตัวเขา เขาก็จะสามารถสัมผัสได้ในทันที

"ดี! หยุนเฉิง เรื่องนี้ก็มอบให้เจ้าไปจัดการ"

ในดวงตาอันแก่ชราของบรรพชนตระกูลหวัง ราวกับมีหมอกโลหิตกำลังปั่นป่วนอยู่

"กล้าดียังไงมาทำลายน้ำพักน้ำแรงหลายปีของข้า อีกหนึ่งเดือนให้หลัง หากมันกล้ามา ข้าจะทำให้มันทรมานจนอยากตาย!"

"ขอรับ ท่านบรรพชน!"

….

ในรัศมีหลายพันลี้

เนื่องจากการล่มสลายของโจรภูเขาแห่งเขาซานฟง ก็พลันเกิดกระแสคลื่นใต้น้ำที่ปั่นป่วนขึ้นมาทันที

แน่นอนว่าเจียงหลิงเยว่ย่อมไม่รู้ถึงสถานการณ์ภายนอก

ในตอนนี้ นางยังคงรอให้ลู่เย่ตื่นนอนแล้วออกมาอยู่

ทันใดนั้น เฉินหลิงเซียงก็เดินออกจากห้อง พลางแสร้งทำเป็นว่าเพิ่งจะตื่นนอน

เมื่อมองเห็นเจียงหลิงเยว่ที่กำลังเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง นางก็ยิ้มบางๆ

"น้องหลิงเยว่ ทำไมถึงตื่นเช้าขนาดนี้ล่ะ? หรือว่านอนไม่หลับ"

"เปล่าเจ้าค่ะ ข้านอนหลับสบายดี"

"เเต่เจ้าลู่เย่นี่ทำไมถึงได้นอนหลับสบายกว่าข้าอีกนะ?" เจียงหลิงเยว่พึมพำเสียงเบา

"เจ้ากำลังรอคุณชายลู่อยู่หรือ?" เฉินหลิงเซียงชายตามองไปยังห้องที่เคยจัดให้ลู่เย่นอนเมื่อคืน ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ลืมบอกเจ้าไปเลยว่า เมื่อคืนนี้คุณชายลู่ออกไปดื่มเหล้าข้างนอก แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้กลับมาเลย"

เจียงหลิงเยว่: "???"

กลางค่ำกลางคืนวิ่งออกไปดื่มเหล้างั้นรึ?

ที่สำคัญที่สุดคือ ตัวนางซึ่งเป็นน้องภรรยาแท้ๆ กลับไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย…แต่เฉินหลิงเซียงกลับรู้เรื่องนี้?

เจียงหลิงเยว่กัดฟันเบาๆ

เจ้าลู่เย่ตัวเหม็นคนนี้ อุตส่าห์เคยซ้อมดาบด้วยกันมาแล้วแท้ๆ ตกลงแล้วเขาเห็นนางเป็นคนกันเองบ้างไหมเนี่ย?

รอให้เขากลับมาก่อนเถอะ ต้องเค้นถามเขาให้หนักๆ เลยคอยดู

ถึงแม้ดูเหมือนว่าจะเค้นถามอะไรออกมาไม่ได้ก็เถอะ...แต่ไม่สนแล้ว

เค้นถามก่อนแล้วค่อยว่ากัน!

จบตอน