บทที่ 19 : วิชาดาบพิรุณโปรยปรากฏ! ความตกตะลึงของเจียงหลิงเยว่

บทที่ 19 : วิชาดาบพิรุณโปรยปรากฏ! ความตกตะลึงของเจียงหลิงเยว่

พูดจบนางก็ไม่รอให้ลู่เย่ปฏิเสธ

เจียงหลิงเยว่เอนศีรษะซบลงบนไหล่ของเขาแล้วหลับตาลง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะต้องเดินทางรอนแรมอยู่ข้างนอกมาหลายวันจนเหนื่อยล้าจริงๆหรือเป็นเพราะอะไรกันแน่ แต่เพียงไม่นาน เจียงหลิงเยว่ก็ผล็อยหลับไปจริงๆ

ลู่เย่หันไปมองแวบหนึ่ง แล้วส่ายศีรษะเบาๆ

….

ณ ที่ไม่ไกลออกไป ขบวนรถม้าได้เริ่มตั้งเตาเตรียมหุงหาอาหารแล้ว ไม่นานกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารก็ลอยโชยออกมา

"อย่ามัวแต่นอนอยู่เลย น้ำลายไหลย้อยแล้ว" ลู่เย่เอื้อมมือไปตบที่แก้มของเจียงหลิงเยว่เบาๆ

นางตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ พอได้ยินคำว่า "น้ำลาย" ใบหน้าก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที รีบยกมือขึ้นมาเช็ด...

"ท่านพี่เขย ท่านนี่ร้ายกาจจริงๆ…ทำข้าตกใจหมดเลย นึกว่ามีจริงๆเสียอีก"

"ไปเถอะ ไปกินข้าวกัน" ลู่เย่ลุกขึ้นยืนอย่างสงบ

เจียงหลิงเยว่รีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามหลังลู่เย่ไป

ถึงแม้ว่าจะเป็นอาหารหม้อใหญ่ที่ทำกินกันระหว่างการเดินทาง แต่ฝีมือของพ่อครัวก็ไม่เลวเลยทีเดียว

ทุกคนในขบวนรถต่างก็กินดื่มกันจนอิ่มหนำสำราญ แล้วนั่งลงพักผ่อนด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข

ในขณะนี้ หลิวเจิ้นกำลังจัดเวรยามสำหรับลาดตระเวนในตอนกลางคืน

หลังจากเดินทางมาทั้งวัน ทุกคนในขบวนต่างก็เหนื่อยล้ากันเต็มที

แต่ทว่า ยิ่งเป็นเวลาเช่นนี้ ในฐานะหัวหน้าคุ้มภัยผู้มีประสบการณ์ หลิวเจิ้นยิ่งรู้ดีว่าจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด

เหตุการณ์ปล้นขบวนคุ้มภัยส่วนใหญ่มักจะเกิดขึ้นในยามดึก ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนระมัดระวังตัวน้อยที่สุด

เดิมทีลู่เย่กำลังพิงรถม้าคันนั้นเพื่อพักผ่อน…แต่ในวินาทีต่อมา ความรู้สึกถึงอันตรายจางๆก็พลันแล่นเข้ามา ทำให้ขนทั่วร่างของเขาลุกชันขึ้นมาทันที!

ฟิ้ว!

ลูกธนูดอกหนึ่งถูกยิงออกมาจากป่าทึบที่อยู่ห่างไกลอย่างเงียบเชียบ สังหารนักคุ้มกันระดับรวบรวมปราณคนหนึ่งที่ไม่ได้ระวังตัวไปในทันที

"ระวัง! มีศัตรูบุก!"

รูม่านตาของหลิวเจิ้นเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ

เสียงของเขาที่เคลือบไว้ด้วยพลังลมปราณปลุกทุกคนให้ตื่นขึ้นมาในทันที

ข้างรถม้า เจียงหลิงเยว่ตกใจสุดขีด รีบชักดาบ "จันทราคราม" ออกมาในพริบตา…แสงดาบส่องประกายวาววับภายใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืน

"ท่านพี่เขย ระวังตัวด้วย! มีศัตรูมา!"

วินาทีต่อมา เงาร่างจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากป่าทึบ ทุกคนล้วนแต่ผูกปลอกแขนสีแดงไว้ คนที่เป็นผู้นำมีใบหน้าที่อำมหิตมาก

"หลิวเจิ้น อย่าคิดต่อต้านให้เสียเวลาเปล่าเลย…การคุ้มภัยครั้งนี้ พวกเจ้าไม่มีทางรักษามันไว้ได้! ส่งของออกมาซะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า"

ภายใต้แสงจันทร์ เมื่อมองเห็นใบหน้าของผู้นำอย่างชัดเจน สีหน้าของหลิวเจิ้นก็พลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"หัวหน้าใหญ่แห่งเขาซานฟง? จางหู่ ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง!"

โจรป่าแห่งเขาซานฟง!

นี่คือกลุ่มโจรป่าที่เร่ร่อนก่อเหตุอยู่ในรัศมีหลายพันลี้เป็นครั้งคราว

หัวหน้าใหญ่ของพวกมันก็คือจางหู่ที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งมันก็เป็นยอดฝีมือระดับขอบเขตปราณก่อกำเนิดขั้นที่เจ็ดเช่นกัน

ถือได้ว่าเป็นซ่องโจรที่แข็งแกร่งที่สุดในรัศมีพันลี้เลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมาการก่อเหตุของโจรป่าแห่งเขาซานฟงนั้นค่อนข้างจะรู้จักกาลเทศะ

สินค้าของสองเมืองใหญ่และสี่ตระกูลใหญ่ระดับขอบเขตเหนือสวรรค์ พวกมันไม่เคยแตะต้องเลย

ประกอบกับมีข่าวลือว่าเบื้องหลังของโจรป่าซานฟงก็มีขุมกำลังระดับขอบเขตเหนือสวรรค์คอยหนุนหลังอยู่เช่นกัน…ด้วยเหตุนี้ กลุ่มโจรป่ากลุ่มนี้จึงยังคงอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้

แต่ในคืนนี้ พวกมันกลับเลือกที่จะลงมือกับสำนักคุ้มภัยของตระกูลเจียง

ใบหน้าของหลิวเจิ้นพลันเย็นชาลง

"จางหู่ นี่คือสินค้าของตระกูลเจียงของข้า! เจ้าอย่าได้หาเรื่องใส่ตัว! รีบถอยกลับไปเสีย แล้วข้าจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น"

"ตระกูลเจียงรึ?" จางหู่แค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน

เมื่อเห็นท่าทีของจางหู่ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าความมั่นใจของมันมาจากไหน…แต่หลิวเจิ้นก็เข้าใจดีว่า ศึกหนักในคืนนี้คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

หลิวเจิ้นโบกมือทันที เป็นสัญญาณให้ทุกคนเตรียมพร้อมรับศึกใหญ่ที่กำลังจะมาถึง

"ถ้าเช่นนั้นก็ดี ให้หลิวผู้นี้ได้ดูหน่อยเถอะว่า ช่วงนี้ท่านหัวหน้าใหญ่จางฝีมือพัฒนาไปถึงไหนแล้ว ถึงได้กล้ามาหาเรื่องกับสำนักคุ้มภัยเทียนเซี่ยของข้า!"

สิ้นเสียงนั้น หลิวเจิ้นก็สะบัดดาบยาวในมือ ปลดปล่อยพลังของขอบเขตปราณก่อกำเนิดขั้นที่เจ็ดออกมาอย่างเต็มที่ แล้วพุ่งเข้าใส่จางหู่โดยตรง

เหล่าโจรป่าที่ผูกปลอกแขนสีแดงก็ราวกับหมาป่าที่หิวโหย พุ่งเข้าใส่คนอื่นๆในขบวนคุ้มภัย

เจียงหลิงเยว่มองไปยังโจรป่าระดับรวบรวมปราณขั้นที่หกคนหนึ่งที่กำลังวิ่งเข้ามา วิชาดาบพิรุณโปรยของนางร่ายรำอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย เข้าครอบคลุมคู่ต่อสู้ไว้ในพริบตา

ในขณะนี้ ลู่เย่ยังคงแสดงพลังของตนเองอยู่ที่ระดับรวบรวมปราณขั้นที่สาม

โจรป่าระดับรวบรวมปราณขั้นที่สี่คนหนึ่ง ถือดาบยาวเล่มหนึ่ง พุ่งเข้ามาหาลู่เย่พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

"ไอ้หนู... รับดาบของปู่เจ้าซะ!"

เจียงหลิงเยว่ฉวยโอกาสเหลือบไปมองข้างๆในใจก็พลันตกใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

แต่ทว่า ในไม่ช้านางก็นึกขึ้นได้ว่าลู่เย่อยู่ในระดับรวบรวมปราณขั้นที่เจ็ดแล้ว แถมยังมีลมปราณคุ้มกายอีกด้วย

แค่โจรป่าระดับรวบรวมปราณขั้นที่สี่ การเข้าไปหาเรื่องก็ไม่ต่างอะไรไปจากการส่งตัวเองไปตาย

เจียงหลิงเยว่จึงวางใจลงได้ แล้วหันกลับไปตั้งสมาธิรับมือกับศัตรูที่อยู่ตรงหน้าต่อ

ทางด้านของลู่เย่ เขาต่อสู้ไปพลางถอยไปพลางจนหลุดออกจากสมรภูมิหลัก ไปจนถึงขอบของสนามรบ

โจรป่าระดับรวบรวมปราณขั้นที่สี่คนนั้นยิ่งสู้ก็ยิ่งได้ใจ เมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าขาวรูปหล่อคนนี้ถูกตนเองตีจนต้องถอยร่นไม่เป็นท่า เขาก็ยิ่งฮึกเหิมมากขึ้น

"หึ! คิดจะหนีรึ!"

เมื่อเห็นว่าลู่เย่คิดจะหนีเข้าไปในป่าทึบ โจรป่าระดับรวบรวมปราณขั้นที่สี่ก็รีบไล่ตามไปทันที!

ฉึก!

วินาทีต่อมา ในป่าทึบก็มีเสียงคล้ายกับศีรษะระเบิดดังแว่วออกมา

ชั่วครู่ให้หลัง เงาร่างในชุดดำคนหนึ่งก็ค่อยๆโผล่ออกมาจากป่าทึบ ในมือถือดาบยาวเล่มนั้นอยู่

โจรป่าที่อยู่ตามรายทาง ไม่มีใครเลยที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

ทุกที่ที่แสงดาบสาดส่องไป กลับสามารถฟันฝ่าจนกลายเป็นเส้นทางสายหนึ่งได้โดยตรง

เมื่อเห็นชายชุดดำสวมหน้ากากปริศนาบุกทะลวงเข้ามาจากวงนอก แล้วฟาดฟันลูกน้องของตนราวกับผักปลา

จางหู่ก็แค่นเสียงเย็นชาออกมาคราหนึ่ง แล้วไม่คิดจะปิดบังพลังของตนเองอีกต่อไป!

ครืนนนน!!!

"เจ้า…เจ้าทะลวงเข้าสู่ขอบเขตปราณก่อกำเนิดขั้นที่แปดแล้วงั้นรึ?!"

ในชั่วพริบตา หลิวเจิ้นก็ร้องตะโกนออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

"เดิมทีข้ากะว่าจะเล่นกับเจ้าสักหน่อย แต่ตอนนี้...เจ้าจงไปตายซะเถอะ!"

จางหู่แสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม ดาบใหญ่สามห่วงในมือพลันฟันลงมา!

เปรี้ยงงงง!!!

หลิวเจิ้นยกดาบขึ้นรับได้ทัน…แต่ทว่า จางหู่ที่ระเบิดพลังออกมาอย่างเต็มที่นั้นมีพลังลมปราณที่หนาแน่นกว่าเขามากนัก

เพียงแค่ปะทะกันครั้งเดียว ง่ามมือของหลิวเจิ้นก็พลันปริแตกทันที!

จางหู่ฉวยโอกาสนี้ กำหมัดซ้ายแน่นแล้วควบแน่นพลังลมปราณอันมหาศาล ก่อนจะชกเข้าใส่หลิวเจิ้นที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

"อั่คคคคค!"

หลิวเจิ้นกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

เขาได้รับบาดเจ็บและถอยร่นในทันที พลังลมปราณอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด

ณ เวลานี้….ชายชุดดำบุกฝ่าเข้ามาจนถึงข้างกายของเจียงหลิงเยว่ แล้วถือโอกาสฟันโจรป่าระดับรวบรวมปราณขั้นที่หกที่กำลังต่อสู้กับนางอย่างสูสีจนตายในดาบเดียว

"ไอ้พวกหัวหดซ่อนหาง! ข้าขอดูหน่อยเถอะว่าเจ้าเป็นตัวอะไรมาจากไหน!"

ในขณะนี้ จางหู่ที่เพิ่งจะทำให้หลิวเจิ้นบาดเจ็บสาหัส ก็ถือดาบใหญ่สามห่วงของตนก้าวยาวๆเข้ามา แล้วฟันดาบสองครั้งติดต่อไปยังชายชุดดำสวมหน้ากาก

ณ เวลานี้ เจียงหลิงเยว่ชะงักไปเล็กน้อย​

นางมองชายชุดดำที่จู่ๆก็พุ่งเข้าไปต่อสู้กับหัวหน้าใหญ่แห่งเขาซานฟง แล้วรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

วินาทีต่อมา พอนึกถึงลู่เย่ขึ้นมาได้ นางก็รีบหันกลับไปมอง...

ทันใดนั้นเอง ใบหน้าของเจียงหลิงเยว่ก็พลันซีดเผือดลง

ลู่เย่...หายตัวไป!

สมรภูมิในตอนนี้ช่างวุ่นวายสับสน การต่อสู้เกิดขึ้นอยู่ทุกหนทุกแห่ง เจียงหลิงเยว่ไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าลู่เย่หายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ครู่ต่อมา ก็มีโจรป่าระดับรวบรวมปราณขั้นที่เจ็ดอีกคนหนึ่งที่เพิ่งจะจัดการกับนักคุ้มกันเสร็จ พุ่งเข้ามาหาเจียงหลิงเยว่แล้วฟันดาบเข้าใส่!

จิตใจของเจียงหลิงเยว่ว้าวุ่น ประกอบกับเดิมทีนางก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้อยู่แล้ว…เพียงไม่กี่กระบวนท่า นางก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ทำได้เพียงฝืนต้านรับไว้อย่างสุดกำลัง

ในอีกด้านหนึ่ง ดาบสองครั้งติดของจางหู่ที่ทั้งรุนแรงและหนักหน่วง กลับถูกชายชุดดำป้องกันไว้ได้อย่างง่ายดาย

แววตาของจางหู่ฉายแววเหี้ยมเกรียมออกมา ในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมาลางๆ

ผู้มาใหม่คนนี้รับมือได้ยากอย่างยิ่ง และแข็งแกร่งกว่าหัวหน้าคุ้มภัยของสำนักคุ้มภัยเทียนเซี่ยอย่างหลิวเจิ้นอย่างแน่นอน!

ในขณะนั้นเอง ดาบ "จันทราคราม" ในมือของเจียงหลิงเยว่ก็ถูกโจรป่าระดับรวบรวมปราณขั้นที่เจ็ดฟันจนกระเด็นหลุดมือ ทำให้นางตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายอย่างยิ่งยวด

ฉากนี้ ทำให้แววตาของชายชุดดำสวมหน้ากากพลันแข็งกร้าวขึ้น

เขาสะบัดดาบยาวในมือพุ่งออกไปในทันที!

ตัวดาบกลายเป็นดั่งสายฝนที่โปรยปรายอย่างต่อเนื่อง พุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง

ในชั่วพริบตา มันก็ทะลวงร่างของโจรป่าแห่งเขาซานฟงที่กำลังเผยรอยยิ้มอำมหิตออกมาจนสิ้นใจ!

"วิชาดาบพิรุณโปรย?!" จางหู่ผู้มีแววตาอำมหิต จำกระบวนท่าของชายชุดดำสวมหน้ากากได้ในทันที

ในชั่วพริบตานั้นเอง เจียงหลิงเยว่ที่ใบหน้าซีดเผือดและเริ่มจะอ่อนแรงก็ถึงกับชะงักไป

นางหันขวับมามองทางนี้ทันที

(จบตอน)