บทที่ 39 - เหยียนเสี่ยวหูผู้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

บทที่ 39 - เหยียนเสี่ยวหูผู้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

★★★★★

พอโจวชิงสบตาเข้ากับชุยอิ๋งอิ๋ง เขาก็รีบทำท่าทางสำรวม คารวะนางด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ

ชุยอิ๋งอิ๋งรับไหว้ แล้วกล่าวว่า "ศิษย์น้องโจวโปรดอย่าถือสา หลักๆ คือเมื่อคืนพวกเจ้าสองคนไปที่นั่น แล้วพวกเราก็เจอกับไก่ตัวหนึ่งที่ริมบ่อน้ำพุร้อนจริงๆ มันช่างบังเอิญเหลือเกิน พวกเราจนปัญญาจริงๆ แล้วได้ยินคนอื่นเขาว่ากันว่า พวกเจ้าชอบ... เอ่อ"

ชุยอิ๋งอิ๋งจู่ๆ ก็กระดากปากที่จะพูดต่อ

เหยียนเสี่ยวหูได้ยินแบบนั้นก็ของขึ้นทันที

หมายความว่ายังไง

เป็นโจรแค่วันเดียว ต่อไปใครของหายก็ต้องสงสัยพวกเราเป็นรายแรกเลยงั้นสิ

มันจะอยุติธรรมเกินไปไหม

โจวชิงย่อมเข้าใจความหมายของชุยอิ๋งอิ๋งดี ตอนนี้เขาไม่มีหน้าไปเถียงอะไรหรอก

ชุยอิ๋งอิ๋งพูดต่อ "เมื่อคืนข้าได้ประมือกับโจรผู้นั้นชั่วครู่ อีกฝ่ายใช้วิชาที่มีอานุภาพร้ายกาจ หลังจากนั้นข้าได้ไปขอคำชี้แนะจากผู้อาวุโสในสำนัก ท่านบอกว่านั่นน่าจะเป็นวิชาลับที่ไม่ถ่ายทอดให้คนนอกของสำนักท่าน — 《หัตถ์มังกรเงิน》"

"ข้าได้ยินมาว่า ศิษย์น้องโจวเคยสร้างความดีความชอบให้สำนัก จนได้รับการถ่ายทอดวิชานี้จากไท่ซ่างท่านหนึ่ง ไม่ทราบว่าเป็นความจริงหรือไม่"

โจวชิงพยักหน้า "ถูกต้อง ข้าเพิ่งได้รับมาไม่นานนี้เอง ยังไม่ทันได้เริ่มฝึกเลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่ข้าแน่นอน อีกอย่าง ข้าเพิ่งจะอยู่แค่ขอบเขตสร้างรากฐาน จะไปบุกรุกคฤหาสน์ที่มีการป้องกันแน่นหนาขนาดนั้นเงียบๆ ได้ยังไง"

ชุยอิ๋งอิ๋งก็มองออกว่าระดับพลังของโจวชิงยังต่ำอยู่ ซึ่งมันไม่สมเหตุสมผลจริงๆ

ผู้อาวุโสบอกว่า 《หัตถ์มังกรเงิน》 ฝึกยากมาก ไม่ใช่จะเชี่ยวชาญได้ในวันสองวัน

แต่คนที่ลงมือเมื่อคืน พอปล่อยของออกมาก็อยู่ในระดับความสำเร็จขั้นต้นแล้ว ซึ่งขัดแย้งกับช่วงเวลาที่ได้ยินมาว่าศิษย์น้องโจวเพิ่งได้วิชามาอย่างสิ้นเชิง

เว้นเสียแต่ว่า เขาเป็นอัจฉริยะ!

แถมยังมีอีกจุดหนึ่งที่พวกนางคิดไม่ตก ถ้ามาแอบดูจริงๆ ทำไมจู่ๆ ถึงโผล่ออกมา แล้วอุ้มไก่วิ่งหนีไปต่อหน้าต่อตาพวกนางตั้งหลายสิบคน

นี่มันหยามกันชัดๆ

หรือมั่นใจในฝีมือตัวเองเกินไปหน่อย

เห็นได้ชัดว่า แม้ศิษย์น้องโจวตรงหน้าจะมีลักษณะบางอย่างตรงกับคนร้าย แต่เรื่องฝีมือนั้น เขาทำไม่ได้ขนาดนั้นแน่นอน

ชุยอิ๋งอิ๋งยิ้มน้อยๆ "ศิษย์น้องโจวอย่าคิดมาก ข้าแค่ถามดูเผื่อเจ้าจะรู้ว่ามีคนอื่นที่ฝึก 《หัตถ์มังกรเงิน》 นี้อีกหรือไม่ จะได้ช่วยพวกเราจับคนร้ายได้เร็วขึ้น คืนความบริสุทธิ์ให้พี่น้องของข้า"

โจวชิงทำหน้าครุ่นคิดอยู่นาน แล้วส่ายหน้า "เรื่องนี้ข้าไม่รู้จริงๆ วิชานี้ไท่ซ่างท่านก็ได้มาโดยบังเอิญตอนออกท่องยุทธภพสมัยหนุ่มๆ ใครจะไปรู้ว่าก่อนหน้านี้มีคนฝึกไปกี่คนแล้ว และสืบทอดกันมายังไงบ้าง"

สำหรับคำตอบนี้ ชุยอิ๋งอิ๋งเห็นด้วย

เมื่อไม่มีข้อสงสัยอื่น นางจึงพาพรรคพวกคารวะลาจากไป

"ตกใจแทบแย่ อาจารย์ ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกข้านะ ตอนนี้ใครๆ ก็จ้องจะงับหัวพวกข้า..."

"คุกเข่าลง!"

เหยียนเสี่ยวหูกำลังบีบน้ำตาฟูมฟาย พูดยังไม่ทันจบ โม่สิงเจี่ยนที่นั่งอยู่ข้างบนก็ตวาดลั่นด้วยความโกรธ

ทั้งสองคุกเข่าลงตามสัญชาตญาณ

โม่สิงเจี่ยนโกรธจนตัวสั่น เดินลงมาหาทั้งสองคนช้าๆ

"ดีจริงๆ เก่งกันมาก แบ่งงานกันทำเป็นกระบวนการ คนดูต้นทางก็ดูไป คนสอดแนมก็สอดแนมไป คนเสพสุขทางสายตาก็เสพไป สองพี่น้องร่วมแรง แข็งแกร่งดั่งทองคำเลยสินะ"

โม่สิงเจี่ยนประชดเจ็บแสบ

ทั้งสองก้มหน้าเงียบ รู้ว่าปิดอาจารย์ไม่มิดหรอก

ใครใช้ให้พวกเขามีคดีติดตัวล่ะ

"อาจารย์ พวกเราไปหาไก่กันจริงๆ นะขอรับ!" โจวชิงเงยหน้าขึ้น "แล้วเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับศิษย์พี่สาม ข้าทำคนเดียว"

โม่สิงเจี่ยนปรายตามองโจวชิงแวบหนึ่ง แล้วลงมือเขกหัวเหยียนเสี่ยวหูไปสามทีซ้อน

โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก!

เจ็บจนเหยียนเสี่ยวหูกุมหัวร้องซี้ดซ้าด

"ทำข้าทำไมเนี่ย" เหยียนเสี่ยวหูน้ำตาเล็ด ร้องโวยวาย

โจวชิงก็งง

โม่สิงเจี่ยนโมโหควันออกหู "ก็เพราะเจ้านั่นแหละ เจ้าสี่เมื่อก่อนใสซื่อบริสุทธิ์ขนาดไหน เดี๋ยวนี้กลับมีนิสัยแอบดูชาวบ้านอาบน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิสัยเสียแบบนี้มันติดมาจากใคร เจ้าไม่รู้ตัวหรือไง"

เหยียนเสี่ยวหู "..."

ชั่วพริบตา น้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจก็ไหลพราก

"อาจารย์ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับศิษย์พี่สามจริงๆ เป็นเพราะข้าดวงซวย..."

"เจ้าหุบปากไปเลย!" โม่สิงเจี่ยนตวาดแทรก

จากนั้นก็ทำหน้าผิดหวังอย่างแรง "เจ้าก็เหมือนกัน ไม่รักดี แค่ความงามภายนอก ถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ ตั้งแต่ไท่ซ่าง มาจนถึงศิษย์หญิงสิบแปดคน แล้วก็ศิษย์หลักยอดเขาอวี้ชิง ตอนนี้แค่นี้ยังไม่พอใจใช่ไหม ถึงขั้นเล็งเป้าไปที่ศิษย์ต่างสำนักแล้ว"

"สี่สิบกว่าคน เจ้าดูทันเหรอ ครั้งนี้รอดตัวมาได้ แล้วครั้งหน้าล่ะ ถุย ยังจะมีครั้งหน้าอีกเหรอ เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวอาจารย์ชี้ทางสว่างให้ ศิษย์พวกนั้นมันเด็กๆ ไม่เร้าใจ เจ้าไปจับเจ้าสำนักเซียนขนนกเขียวทำเมียเลยเป็นไง วันไหนนางเดินตามหลังเจ้ามาเรียกข้าว่าอาจารย์ วันนั้นข้าคงยืดน่าดู!"

โม่สิงเจี่ยนประชดประชันเสียดสีไม่ยั้ง

โจวชิงก้มหน้านิ่ง

โม่สิงเจี่ยนเดินเอามือไพล่หลัง ด่าคนนู้นทีคนนี้ที แล้วก็ยกศิษย์พี่ใหญ่กุ่ยเอ๋ามาเปรียบเทียบให้ฟังเป็นระยะ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ โม่สิงเจี่ยนคงด่าจนเหนื่อย ถึงไล่ตะเพิดทั้งสองคนออกไป เห็นหน้าแล้วหงุดหงิด

"ถ้ารู้งี้ไม่ให้หยกวิญญาณทมิฬแกหรอก" ออกมาข้างนอก เหยียนเสี่ยวหูลูบหัวโนๆ สามลูก บ่นกระปอดกระแปด

โจวชิงถอดแผ่นรองส้นรองเท้าออก สูดจมูกแดงๆ แล้วหันไปขอโทษศิษย์พี่สาม "ขอโทษนะศิษย์พี่สาม ข้าทำท่านซวยไปด้วยเลย"

เหยียนเสี่ยวหูตอบ "พูดอะไรห่างเหินแบบนั้น เรามันคนกันเอง จะมาซงมาซวยอะไร แต่ถามจริงๆ เถอะ ตอนนี้เจ้าเสพติดการถ้ำมองไปแล้วจริงๆ เหรอ ถ้าใช่ ศิษย์พี่คงรู้สึกผิดต่อเจ้ามาก"

โจวชิงรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"ไม่ๆๆ ก็แค่จังหวะนรกทุกที ช่างเถอะ มันคงเป็นเวรกรรม!" โจวชิงรู้สึกเหนื่อยใจ

เหยียนเสี่ยวหูถอนหายใจโล่งอก แล้วทำหน้าเซ็ง "จะว่าไป ข้าแค่แอบดูไท่ซ่างอาบน้ำแค่ครั้งเดียว ฝังใจไปจนตาย หลังจากนั้นทุกครั้งข้าไม่เกี่ยวเลย แต่ดั้นโดนด่าเหมาเข่งตลอด ทำเหมือนข้าได้ดูด้วยงั้นแหละ ขาดทุนยับเยิน"

โจวชิงยิ้มเจื่อน ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

วันหลังจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกแล้ว รับประกันเลย

"ศิษย์พี่โจว พวกท่านไม่เป็นไรนะ"

เพิ่งจะเดินลงบันไดมา ก็เห็นคนสี่คนเดินสวนขึ้นมา

ไม่ใช่ลู่เหยาเหยากับพรรคพวกแล้วจะเป็นใคร

โจวชิงมองปราดเดียวก็เห็นฉายาบนหัวพวกเขาทันที

ของลู่เหยาเหยาจาก [พ่อพระผู้ใจกว้าง] เปลี่ยนเป็น [นักถ้ำมองตาเป็นมัน]

ส่วนหลี่เต้าเสวียน จาก [ไอ้ลามกที่ยังพอคุยกันรู้เรื่อง] เปลี่ยนกลับมาเป็น [ไอ้ลามกสันดานเดิม] อีกครั้ง

ที่คาดไม่ถึงคือศิษย์พี่หญิงสือเจินก็มาด้วย แน่นอนว่าฉายานางเปลี่ยนจาก [ศิษย์น้องโจวผู้แสนจะไร้เดียงสา] เป็น [ศิษย์น้องโจวผู้มีอาการละเมอขั้นรุนแรง]

เจ๊ครับ เจ๊ช่างไร้เดียงสาจริงๆ

คนละเมอที่ไหนจะบุกเข้าไปในถิ่นคนอื่น แล้วหนีรอดออกมาได้ครบสามสิบสองกันล่ะ

"ศิษย์น้องโจว เมื่อกี้ข้าเห็นคนสำนักเซียนขนนกเขียวกลับไปแล้ว เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม" สือเจินถามด้วยความเป็นห่วง

โจวชิงส่ายหน้า ยิ้มตอบ "ทำให้ทุกคนเป็นห่วงแล้ว เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเฉยๆ ไม่เกี่ยวกับข้าหรอก"

"ไม่เกี่ยวกับข้าด้วย!" เหยียนเสี่ยวหูลูบหัวปูดๆ รีบเสริม

สือเจินฟังแล้วก็โล่งใจ "ข้าก็ว่าแล้วว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

แต่ลู่เหยาเหยาและอีกสองหนุ่มทำหน้าแบบ 'คิดว่าข้าเชื่อเหรอ'

ไก่หาย ให้พวกข้าช่วยหา

แล้วพวกเจ้าก็บุกคฤหาสน์ จากนั้นก็มีไก่โผล่ที่บ่อน้ำพุร้อน แล้วโดนอุ้มหนีไป แถมมีการประชันวิชา 《หัตถ์มังกรเงิน》 บวกกับประวัติโชกโชนของพวกเจ้า

ใช้หัวแม่ตีนคิดยังรู้เลยว่าเป็นฝีมือใคร

[จบแล้ว]