บทที่ 30 - ผสมทักษะพรสวรรค์ใหม่

บทที่ 30 - ผสมทักษะพรสวรรค์ใหม่

★★★★★

"ดูท่ากว่ามันจะออกไข่แบบนี้ได้อีกฟองคงไม่ง่าย ไม่อย่างนั้นชาวบ้านคงรู้ความพิเศษของมันไปนานแล้ว ไม่เอามาขายทิ้งหรอก ยิ่งไม่มีทางหลุดมาถึงมือข้าแน่"

"อาจจะเกี่ยวกับของกินที่กินเข้าไป ต้องลองทดสอบดูหน่อยแล้ว!"

โจวชิงพึมพำกับตัวเอง แล้วนั่งขัดสมาธิลงตรงนั้น กำไข่วิญญาณล้ำค่าไว้ในมือ เริ่มดูดซับพลัง

ไม่นานเขาก็ยิ้มแก้มปริ พลังวิญญาณบริสุทธิ์ไหลเข้าสู่ร่างกายโดยตรง แม้แต่การโคจร [เคล็ดวิชาไท่ชิงเสวียนชี่] ก็ลื่นไหลขึ้นกว่าเดิมมาก

"ถ้ามีไอ้นี่ให้ดูดซับทุกวัน การทะลวงสู่ระดับสร้างรากฐานขั้นปลายคงง่ายเหมือนปอกกล้วย!" โจวชิงดีใจสุดขีด

ทันใดนั้น เสียงตะโกนร้อนรนของเหยียนเสี่ยวหู่ก็ดังมาจากข้างนอก

"เจ้าสี่ เจ้าสี่ เป็นอะไรหรือเปล่า!"

โจวชิงเพิ่งจะลุกขึ้น เหยียนเสี่ยวหู่ก็ถีบประตูพังโครม พุ่งพรวดพราดเข้ามา

"ศิษย์พี่สาม หัดเคารพความเป็นส่วนตัวข้าบ้างเถอะ!" โจวชิงบ่นอุบ

เห็นโจวชิงปลอดภัยดี เหยียนเสี่ยวหู่ก็ร้อง "ชิ" ใส่ "เว้นแต่เจ้าจะพาผู้หญิงมาค้างที่บ้าน ไม่งั้นเจ้าไม่มีความเป็นส่วนตัวหรอก ว่าแต่ ภูเขาลูกนั้นฝีมือเจ้าเหรอ"

เขาชี้มือไปที่ภูเขาด้านหลังที่เละเทะ

โจวชิงพยักหน้า ผายมือออก "วิชา [หัตถ์มังกรเงิน] บรรลุขั้นต้นแล้ว เลยอดใจไม่ไหวลองของหน่อย"

"ขั้นต้นแล้ว? เร็วขนาดนั้นเชียว?" เหยียนเสี่ยวหู่ตาโต

เมื่อกี้ตอนมาเขาเห็นร่องรอยความเสียหายแล้ว อานุภาพรุนแรงสมคำร่ำลือ สมแล้วที่เป็นวิชาไม้ตายของท่านผู้อาวุโส

โจวชิงยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร

"กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก~"

จากนั้น เหยียนเสี่ยวหู่ก็นั่งยองๆ ลงไปแหย่แม่ไก่ แต่แม่ไก่นี่นอกจากตาจะถั่วแล้ว หูยังตึงอีกต่างหาก

เขาเรียกทางซ้าย มันหันขวา ทำหน้ามึนๆ แล้วก้มหน้าจิกพื้นต่อ

"ไก่โง่เอ๊ย!" เหยียนเสี่ยวหู่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

โจวชิงยิ้มกริ่ม ไม่แก้ต่างให้

"ไปกันเถอะ วันนี้สำนักอัสนีทองคำจะเปิดศึกกับสำนักประตูเทียนจี พวกหมอดูแม่นๆ พวกนั้นไม่รู้จะมีฝีมือแค่ไหน ข้าล่ะอยากรู้จริงๆ!" เหยียนเสี่ยวหู่ลุกขึ้นชวน

โจวชิงไปแน่นอน ช่วงนี้เขาต้องพึ่งการเป็น "ไทยมุง" เพื่อปั๊มแต้มถูกเมินอยู่แล้ว

"รอเดี๋ยว!" โจวชิงเข้าไปเปลี่ยนชุด แล้วหยิบเชือกออกมาผูกขาแม่ไก่

เห็นโจวชิงจะจูงไก่ไปอีกแล้ว เหยียนเสี่ยวหู่ก็อดบ่นไม่ได้ "ไก่ผอมกะหร่องแบบนี้ จะจูงไปทำไม ล่ามไว้ที่บ้านก็จบเรื่อง"

โจวชิงไม่กล้าเสี่ยง เกิดมันหนีไปจะทำไง

หรือโดนขโมยไปต้มยำทำแกงล่ะ

ถึงมันจะดูผอม แต่ขนมันฟูฟ่องหลอกตาคนได้

ไม่ใช่แค่ขน ทั้งตัวมันนั่นแหละที่หลอกตาคน

เดี๋ยวว่างๆ ต้องไปค้นตำราดูว่ามันคือไก่พันธุ์อะไรกันแน่

"ศิษย์พี่สาม ข้าขอเตือนไว้ก่อนนะ ห้ามคิดไม่ซื่อกับไก่ตัวนี้เด็ดขาด ต่อไปมันคือลูกสมุนเบอร์หนึ่งของข้า!" โจวชิงประกาศเสียงเข้ม

เหยียนเสี่ยวหู่ร้อง "ชิ" อีกรอบ แล้วเดินหนี

ไก่หลอกลวงผู้บริโภคแบบนี้ จ้างให้กินเขาก็ไม่กิน เปลืองฟัน

โจวชิงเดินไปสองก้าวก็หยุด ชะเง้อมองไปที่ท้องฟ้า

เหยียนเสี่ยวหู่เดินกลับมาตบไหล่ "ไม่ต้องรอแล้ว ได้ยินว่าท่านซือคงจากวังเต๋าวิถีเพลิงม่วงตามตื๊อท่านเสวียนโยวไม่เลิก จนท่านรำคาญหนีไปพักที่โรงเตี๊ยมในเมืองเยี่ยนหลงแล้ว วันนี้เจ้าอดกินข้าวฟรีแน่"

โจวชิงอ้าปากค้าง แล้วเกาหัวแก้เขิน จากนั้นทั้งคู่ก็ลงเขาไป

เมืองเยี่ยนหลง!

พอใกล้เที่ยง การประลองก็เริ่มขึ้น โจวชิงอุ้มแม่ไก่ยืนปะปนกับฝูงชน พยายามอยู่ห่างจากศิษย์พี่สาม ทำตัวเนียนเป็นคนมุงดู

[แต้มการถูกเมิน +1]

[แต้มการถูกเมิน +1]

[ชิ้นส่วนทักษะ +1]

......

พอบ่ายคล้อย จู่ๆ ชิ้นส่วนทักษะก็เด้งขึ้นมาแบบไม่คาดฝัน โจวชิงดีใจแทบกระโดด

ตอนนี้มีสองชิ้นแล้ว ขาดอีกชิ้นเดียวก็จะได้ทักษะใหม่แล้ว

สิบวันต่อมา แต้มการถูกเมินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นวงจรที่ดี ยิ่งคนเมินแต้มยิ่งขึ้น ยิ่งแต้มขึ้นคนยิ่งเมิน

[แต้มการถูกเมิน +1]

[ชิ้นส่วนทักษะ +1]

[แต้มการถูกเมิน +1]

......

และในที่สุดวันนี้ ชิ้นส่วนทักษะชิ้นสุดท้ายก็โผล่มา แถมทักษะ [ลดตัวตน] ก็อัปเกรดเป็นเลเวล 3 เรียบร้อย

[ชิ้นส่วนทักษะ: 3/3 (สามารถรับได้)]

"รับเลย"

ด้วยความตื่นเต้น โจวชิงกดผสมทันที

ชิ้นส่วนทักษะหายวับไป สถานะเปลี่ยนเป็นไม่สามารถรับได้

ไม่นาน ข้อมูลชุดใหม่ก็ปรากฏขึ้นในหัว

[ทักษะพรสวรรค์ -- ตรวจสอบประจำวัน: สามารถตรวจสอบสิ่งของทุกอย่างในโลกได้ยกเว้นมนุษย์ ทักษะนี้เป็นทักษะถาวร ไม่สามารถอัปเกรดหรือเพิ่มจำนวนครั้งได้]

โจวชิงกระพริบตาปริบๆ นึกไม่ถึงว่าจะได้ทักษะถาวร ตรวจสอบทุกสรรพสิ่ง?

หมายความว่าไง

แต่ฟังดูน่าสนุกดีแฮะ

เขาเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมา

[ชื่อ: โจวชิง] [อายุ: 19 ปี] [พลังยุทธ์: ขอบเขตสร้างรากฐาน ขั้นกลาง] [วิชา: เคล็ดวิชาไท่ชิงเสวียนชี่] [ทักษะพรสวรรค์: ตรวจสอบประจำวัน, เนตรส่องใจ -- LV2 (55/200), ลดตัวตน -- LV3 (1/100)] [ชิ้นส่วนทักษะ: 0/3 (ยังไม่ได้รับ)]

มองดูแม่ไก่หน้ามึนในอ้อมแขน โจวชิงลองใช้สกิลตรวจสอบดูทันที

ผลลัพธ์เด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

[ไก่ไข่วิเศษ: ไก่วิญญาณหายากที่กลายพันธุ์จนเกินเยียวยา มีระบบย่อยอาหารที่ทรงพลัง สามารถกลืนกินสิ่งของทุกอย่างเพื่อสกัดเอาส่วนบริสุทธิ์ แล้วขับออกมาในรูปแบบของไข่ การให้อาหารดีๆ และพาเดินเล่นบ่อยๆ จะช่วยเพิ่มโอกาสในการออกไข่]

อ่านข้อมูลที่ปรากฏตรงหน้า โจวชิงถึงบางอ้อ เข้าใจทักษะ [ตรวจสอบประจำวัน] ทันที

ตรวจสอบได้แค่วันละอย่าง (ยกเว้นคน)

"ไก่ไข่วิเศษที่กลายพันธุ์จนเกินเยียวยา? มิน่าล่ะหาข้อมูลในตำราเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ที่แท้เอ็งก็กลายพันธุ์นี่เอง!"

โจวชิงพูดไม่ออก

ไก่ไข่วิเศษปกติเขาเคยอ่านเจอ ตัวมันใหญ่และสีสันสดใสกว่านี้เยอะ ขึ้นชื่อเรื่องออกไข่วันละเป็นสิบฟอง

แต่เจ้าตัวนี้ หน้าตาบ้านๆ เหมือนไก่ดิน แถมยังดูเอ๋อๆ ที่แท้คือกลายพันธุ์จนกู่ไม่กลับนี่เอง

โจวชิงได้แต่ยิ้มขื่น

แต่ก็ถือว่าโชคดีในโชคร้าย ถึงจะกลายพันธุ์จนเพี้ยน แต่ดันมาเจอเขา ต่อไปนี้ไม่ต้องเหนื่อยออกไข่ทุกวันจนตัวตาย พอแก่ตัวไปก็โดนเชือดแกง

ข้าจะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี ขอแค่สิบวันครึ่งเดือนออกไข่วิญญาณให้ข้าสักฟอง เป็นค่าตอบแทนก็คุ้มแล้ว

โจวชิงลูบหัวไก่อย่างรักใคร่เอ็นดู

[แต้มส่องใจ +3]

ขณะที่โจวชิงกำลังมีความสุข เสียงเตือนก็ดังขัดจังหวะ

เขาชะงัก กวาดสายตามองไปรอบๆ ก็เจอหลี่เต้าเสวียนยืนอยู่ไม่ไกล

หลี่เต้าเสวียนทำเหมือนบังเอิญหันมาเห็นโจวชิงพอดี สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจขยะแขยง แล้วหันกลับไปดูการประลองต่อ

และฉายา [ไอ้หน้าด้านไร้ยางอาย] บนหัวเขา ก็เปลี่ยนเป็น [ไอ้ลามกผู้หลงใหลไก่เอ๋อ] อย่างรวดเร็ว

โจวชิงโกรธจนควันออกหู

ไม่ใช่สิ ข้าเล่นไก่แล้วมันหนักหัวใคร

เชื่อไหมเดี๋ยวข้าจะไปหาไก่ (สาวบริการ) มาจริงๆ ซะเลยนี่

ประสาทแดก!

[จบแล้ว]