บทที่ 25 - ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉาน

บทที่ 25 - ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉาน

★★★★★

โจวชิงลืมตาขึ้น ก็เห็นลู่เหยาเหยา "เจ้าหนูจำไม" ประจำกลุ่ม โบกไม้โบกมือทักทายอย่างร่าเริง

หลี่เต้าเสวียนกับเหอหานเดินตามหลังมาติดๆ ตอนแรกยิ้มแย้มแจ่มใส แต่พอเห็นหน้าโจวชิงปุ๊บ หน้าก็คว่ำเป็นตูดเป็ดทันที

มองดูฉายา [ไอ้ลามกจอมตื้อ] บนหัวหลี่เต้าเสวียนที่ไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยน โจวชิงก็หมดอารมณ์จะทักทาย

เลยแกล้งหลับต่อดีกว่า

ผิดกับเหยียนเสี่ยวหู่ที่กระตือรือร้นสุดขีด "ศิษย์น้องลู่ มาเดินเที่ยวเหมือนกันเหรอ มาๆๆ พี่มีของดีเพียบ เลือกเอาเลย ลดให้ครึ่งราคา"

หลี่เต้าเสวียนกวาดตามองขยะบนแผงแล้วส่ายหน้า "อะแฮ่มๆ จะฟันราคาคนกันเองก็ให้มันน้อยๆ หน่อย ศิษย์น้องเล็ก ไปเดินดูทางนู้นกันเถอะ"

ลู่เหยาเหยากลับเงยหน้ามองโจวชิง ในหัวจินตนาการฉากรักสะท้านโลกระหว่างหญ้าอ่อนอย่างโจวชิง กับโคแก่อย่างเสวียนโยวซ่างเซียน ว่าจะลงเอยยังไง

น่าตื่นเต้นชะมัด!

"ถ้าเป็นแม่ข้าจริงๆ ข้าต้องจับตาดูให้ดี!" ลู่เหยาเหยาพึมพำในใจ

จากนั้นก็เดินจากไป

เหยียนเสี่ยวหู่มองตามตาละห้อย หยิบกระจกทองเหลืองบนแผงขึ้นมาส่องหน้าตัวเอง

"ข้าออกจะหล่อคมเข้มตาชั้นเดียวแบบนี้ ทำไมนางไม่สน ดันไปสนเจ้าสี่ที่ทำเมินใส่นางซะงั้น หรือนี่คือเทคนิคแสร้งปล่อยเพื่อจับในตำนาน?"

เหยียนเสี่ยวหู่บ่นพึมพำ แล้วหันมามองโจวชิงที่แกล้งหลับอย่างจับผิด

"ตื่นได้แล้ว เขาไปกันหมดแล้ว!" เหยียนเสี่ยวหู่ตะโกนใส่หู

โจวชิงค่อยๆ ลืมตา ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ "อูย สบายตัว!"

เหยียนเสี่ยวหู่ยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยความอยากรู้ "ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ยัยหนูนั่นชอบเจ้าตรงไหนวะ"

โจวชิงตบเข่าฉาด "ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน จะได้แก้ให้มันถูกจุด"

ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

โลกนี้มันไม่ยุติธรรม คนไม่อยากได้ดันได้ คนอยากได้ดันแห้ว!

พอตกเย็น เหยียนเสี่ยวหู่เก็บร้าน ทั้งสองไปหาอะไรกินกันจนอิ่มหนำ แล้วขี่กระบี่กลับสำนัก

คืนนั้น โจวชิงต้มน้ำร้อนถังใหญ่ แล้วโยนเศษกระดูกสิงโตมังกรเพลิงชาดลงไป

จากนั้นก็ค่อยๆ หย่อนตัวลงไปในถังน้ำร้อน ตั้งสมาธิโคจรเคล็ดวิชา [หัตถ์มังกรเงิน]

"ไม่รู้ตาแก่นั่นมั่วรึเปล่า" โจวชิงยังลังเล

กระดูกน่ะของจริง แต่วิธีใช้นี่สิ ไม่รู้เชื่อได้ไหม

เวลาผ่านไป ฟองอากาศสีเลือดเริ่มผุดขึ้นมาจากกระดูกก้นถัง แล้วทำปฏิกิริยากับพลังลมปราณของวิชา [หัตถ์มังกรเงิน] ในตัวเขา

"ได้ผล!"

โจวชิงหน้าบาน รีบเร่งโคจรพลัง

ไม่นานนัก ไอสีเลือดก็ซึมผ่านฝ่ามือเข้ามา เขาเทำสัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนที่ไหลบ่าไปทั่วร่าง ผสานเข้ากับพลังวิชาอย่างลงตัว

สักพัก มือทั้งสองข้างของเขาก็เริ่มมีแสงสีเงินจางๆ เคลือบอยู่

"เร็วเวอร์!"

เห็นแบบนี้ โจวชิงก็ตื่นเต้นจนหยุดไม่อยู่ ทุ่มสมาธิฝึกฝนเต็มที่

จนกระทั่งฟ้าสาง เขาถึงลุกขึ้นจากถังน้ำอย่างเสียดาย

พอกระตุ้นพลัง มือทั้งสองข้างก็ถูกเคลือบด้วยสีเงินจางๆ ทันที ถ้ามองดีๆ จะเห็นเกล็ดมังกรเล็กละเอียดเรียงตัวกันอยู่

"กระดูกท่อนนี้น่าจะใช้ได้อีกสองวัน ถึงตอนนั้นวิชานี้ก็น่าจะบรรลุขั้นต้นแล้ว!" โจวชิงดีใจสุดๆ

ถึงท่านลุงรองจะชอบแกล้งคน แต่พรสวรรค์และความรู้เรื่องวิชาอาคมของแกนี่ของจริง เขาเทียบไม่ติดฝุ่นเลย

ไม่งั้นคงไม่แฝงตัวเข้าไปเป็นว่าที่เจ้าสำนักของสำนักใหญ่ๆ ได้ตั้งหลายที่หรอก

โจวชิงเก็บข้าวของเสร็จ เปิดประตูออกมาก็เจอศิษย์พี่สามขี่กระบี่ผ่านมาพอดี

เพราะนัดกันไว้ว่าจะลงไปขายของด้วยกันทุกวัน

"คุณพระช่วย! เมื่อคืนเจ้าหลับคาถังอาบน้ำเหรอ" เหยียนเสี่ยวหู่มองผิวที่ซีดขาวเพราะแช่น้ำนานของโจวชิงแล้วถามเสียงหลง

โจวชิงยิ้มเจื่อนๆ

เหยียนเสี่ยวหู่เดินวนรอบตัวโจวชิง เดาะลิ้นจุ๊ๆ "ไม่สิ มันทะแม่งๆ มิน่าล่ะผิวเจ้าถึงขาวกว่าข้า ที่แท้ก็ใช้วิธีแช่น้ำนี่เอง มีเคล็ดลับอะไรอีกไหมเนี่ย"

โจวชิงส่ายหน้าอย่างระอา "ท่านเลิกกระโดดโลดเต้นตากแดดตากลมสักวัน ผิวก็ขาวขึ้นเองแหละ ไปโรงครัวกินข้าวกันเถอะ หิวจะแย่แล้ว"

เหยียนเสี่ยวหู่เลิกเซ้าซี้ แต่พอลงมาถึงตีนเขา ก็เจอเหอหานจากยอดเขาเสินเยว่ยืนดักรออยู่

"ศิษย์น้องโจว พอจะมีเวลาว่างไหม ศิษย์น้องเล็กอยากให้ช่วยหน่อย!" เหอหานประสานมือทักทาย

โจวชิงงง

เช้าป่านนี้เนี่ยนะ

แถมยังส่งศิษย์พี่รองมาตามตัวอีก

มีพิรุธชัดๆ

ไม่ไป!

"ข้ายังมีธุระ..."

"ดี มีเวลาสินะ ชื่อเสียงเจ้ามันเน่าเฟะ ข้าเองก็ไม่อยากพาเจ้าไปยอดเขาเสินเยว่หรอก แต่ศิษย์น้องเล็กเพิ่งเคยขอร้องข้าครั้งแรก งานนี้ต้องทำให้เนียน ไปกันเถอะ!"

พูดจบ เหอหานก็คว้าคอเสื้อโจวชิงลากขึ้นกระบี่บินไปดื้อๆ

โจวชิงดิ้นพราดๆ "เฮ้ยๆ จะลักพาตัวกันรึไง เมื่อก่อนที่หอหยกโอชาท่านไม่ใช่นิสัยแบบนี้นี่นา... ศิษย์พี่สาม ช่วยด้วย!"

ยังไม่ทันพูดจบ เหอหานก็พาเขาเหาะลิ่วไปทางยอดเขาเสินเยว่แล้ว

ทิ้งให้เหยียนเสี่ยวหู่ยืนตาปริบๆ อยู่คนเดียว พอตั้งสติได้ก็หน้าเครียด ลังเลใจ

"ไปขายของ หรือไปดูเจ้าสี่ดี"

"คนกันเองทั้งนั้น คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง"

"ไปดูเจ้าสี่ดีกว่า แต่วันนี้เพิ่งวันที่สองของงาน หมูสนามกำลังรอให้เชือดเพียบเลยนะ ถ้าไม่ไป จะดูใจดำไปไหม ในยามที่น้องต้องการความช่วยเหลือที่สุด พี่ชายกลับไม่อยู่เคียงข้าง"

"ช่างเถอะ ให้ฟ้าลิขิตแล้วกัน!"

เหยียนเสี่ยวหู่เด็ดดอกไม้แดงดอกใหญ่ข้างทางมา เริ่มเด็ดกลีบเสี่ยงทาย

"ไป, ไม่ไป, ไป, ไม่ไป, ไป..."

"ข้านี่มันเลวระยำจริงๆ เจ้าสี่ตะโกนให้ช่วยแทบตาย ข้ายังมีหน้ามายืนเด็ดดอกไม้เล่นอีก เจ้าสี่ อดทนไว้ พี่มาแล้ว!"

เหยียนเสี่ยวหู่ขว้างกลีบสุดท้ายที่บอกว่า "ไป" ทิ้ง แล้วคำรามลั่น ขี่กระบี่มุ่งหน้าสู่ยอดเขาเสินเยว่...

......

"ไอ้... ไอ้เหอหาน ไอ้ลูกหมา..."

พอเหยียนเสี่ยวหู่หอบแฮกๆ ตามมาเจอเหอหาน กำลังจะอ้าปากด่าเพื่อช่วยศิษย์น้อง ก็ต้องชะงักกึก เพราะเห็นว่านอกจากเหอหานแล้ว พี่น้องคนอื่นของมันก็อยู่กันครบแก๊ง

เขาเลยกลืนคำด่าลงคอไปแทบไม่ทัน

แต่ดูเหมือนพวกหลี่เต้าเสวียนทั้งห้าคนจะไม่ได้สนใจเหยียนเสี่ยวหู่เลย ทุกคนกำลังเกาะกำแพง ชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างในอย่างลับๆ ล่อๆ

เหยียนเสี่ยวหู่สงสัย เลยย่องเข้าไปดูบ้าง พอปีนกำแพงมองเข้าไปข้างใน เลือดก็ขึ้นหน้าทันที

ที่นี่คือสวนหลังตำหนักรับรอง ทะเลสาบใสแจ๋วดุจกระจกสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ปลาคาร์ปว่ายวนเวียนไปมา

ภูเขาจำลองตั้งตระหง่านริมน้ำ ระเบียงทางเดินคดเคี้ยวสวยงาม

ในศาลาริมน้ำ หญิงงามผมเงินกำลังหัวเราะปิดปากอย่างมีความสุขเพราะมุกตลกของลู่เหยาเหยา ส่วนข้างๆ นั้น โจวชิงกำลังนั่งกินมื้อเช้าหรูหราอย่างสบายใจเฉิบ คอยพยักหน้าหัวเราะเป็นลูกคู่

"โธ่เอ๊ย ข้าอุตส่าห์ยอมอดข้าวเช้าทิ้งเงินทองวิ่งหน้าตั้งมาช่วยเจ้า เจ้าดันมานั่งเสวยสุขอยู่ที่นี่ เคยคิดถึงจิตใจพี่บ้างไหมวะ!"

เหยียนเสี่ยวหู่สบถด่าอย่างหัวเสีย แล้วหันหลังเดินหนีไปทั้งน้ำตา...

"ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉาน!"

[จบแล้ว]