บทที่ 8 - ทำไมฉายาที่ท่านตั้งให้ข้ามันยาวขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ?

บทที่ 8 - ทำไมฉายาที่ท่านตั้งให้ข้ามันยาวขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ?

★★★★★

นับตั้งแต่เหยียนเสี่ยวหู่ขอเกล็ดย้อนของปลาเกล็ดทมิฬจิตเหมันต์ไปสองชิ้น เขาก็เก็บตัวเงียบกริบ ไม่รู้ว่าซุ่มทำอะไรอยู่

พอโจวชิงลองถามดู เหยียนเสี่ยวหู่ก็ทำท่าลุกลี้ลุกลน ชะเง้อคอมองซ้ายขวาแล้วถามเสียงเบา "ตาแก่โม่ด่าข้าอีกแล้วเหรอ"

โจวชิง "......"

เห็นสีหน้าโจวชิง เหยียนเสี่ยวหู่ก็ร้องอ๋อทันที

ตาแก่โม่นี่ชอบยกเขาเป็นกรณีศึกษาอยู่เรื่อย

แต่ก็นะ เป็นเพราะเขาไม่ได้เรื่องเองแหละ ครั้งนี้เอาของไปหลอมก็ล้มเหลวอีกจนได้ โดนเยาะเย้ยไปตามระเบียบ

แต่ทว่า—

เหยียนเสี่ยวหู่มองสำรวจโจวชิงหัวจรดเท้า แล้วก็ต้องตกตะลึง

"ไม่ใช่สิ พลังงานของปลาเกล็ดทมิฬจิตเหมันต์แค่สองตัวมันมหาศาลขนาดนี้เชียวรึ ดันเจ้าขึ้นมาระดับสร้างรากฐานได้เลยเหรอเนี่ย"

โจวชิงเองก็ไม่รู้จะอธิบายเรื่องหนอนวิญญาณลี้ลับในเสาหยกยังไง ลำพังปลาสองตัวคงช่วยให้ข้ามขั้นถึงสามระดับไม่ได้หรอก

แต่ยังไม่ทันที่โจวชิงจะอ้าปาก เหยียนเสี่ยวหู่ก็ตบหน้าผากตัวเองดังฉาด

"ตายห่ะ เกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย ศิษย์พี่ใหญ่ฝากให้ข้าเอาของบางอย่างเข้าไปให้หน่อย!"

พูดจบเหยียนเสี่ยวหู่ก็ทำท่าจะเดินหนี

โจวชิงตาเป็นประกาย "ศิษย์พี่ใหญ่จะออกจากฌานแล้วเหรอ"

เหยียนเสี่ยวหู่ส่ายหน้า "อีกนานโข ใครจะไปรู้ว่ะว่ารอบนี้แกจะเก็บตัวนานแค่ไหน"

"งั้นเหรอ แล้วมีข่าวคราวของศิษย์พี่รองบ้างไหม" โจวชิงถามต่อ

ตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ที่โลกนี้และโชคดีได้เข้าสำนักไท่ชิง ศิษย์พี่หญิงรองหลัวหลิงหลิงก็ดูแลเขาเหมือนน้องชายแท้ๆ

แต่เมื่อสองปีก่อน จู่ๆ นางก็บอกว่าจะออกไปทำธุระส่วนตัวข้างนอก แล้วก็หายจ้อยไปเลยจนถึงทุกวันนี้

ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง

เหยียนเสี่ยวหู่ส่ายหน้าอีกรอบ "ไม่มีเลย แต่วางใจเถอะ ศิษย์พี่รองน่ะโหดจะตาย บางทีศิษย์พี่ใหญ่ยังแหยงนางเลย ด้วยนิสัยขี้ระแวงรอบคอบขนาดนั้น คงไม่มีใครทำอันตรายนางได้หรอก"

ข้อนี้โจวชิงเห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์

ถ้าให้แข่งกันเรื่องความเจ้าเล่ห์เพทุบายและวิถีแห่งการซุ่มซ่อน พวกเขาสามหนุ่มมัดรวมกันยังเทียบชั้นศิษย์พี่รองไม่ได้เลย

จากนั้นเขาก็มองไปที่เครื่องหมายคำถามบนหัวศิษย์พี่สาม แล้วกดผูกมัดทันที

ถ้าจะปั๊มแต้มส่องใจ ศิษย์พี่สามนี่แหละเป้าหมายชั้นดี เพราะปกติถ้าไม่มีอะไรทำ ทั้งสองคนก็ตัวติดกันตลอดอยู่แล้ว

ไม่นานนัก บนหัวของเหยียนเสี่ยวหู่ที่กำลังรีบร้อนเดินจากไป ก็ค่อยๆ ปรากฏตัวอักษรสีทองเจ็ดตัว -- [ศิษย์น้องคนดีตลอดกาล]

เห็นแบบนั้น โจวชิงก็หลุดยิ้มออกมา

"ท่านเองก็เป็นศิษย์พี่คนดีตลอดกาลของข้าเหมือนกัน!"

......

พอกลับถึงที่พัก โจวชิงก็เริ่มวางแผนสำหรับก้าวต่อไป

นั่นคือการเดินหน้าปั๊มแต้มถูกเมินและแต้มส่องใจ ถ้าทั้งสองอย่างเกื้อหนุนกันได้ก็ยิ่งดี

โจวชิงหยิบสมุดคู่มือออกมาพลิกดู พบว่าในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ไม่มีคิวศิษย์หลักคนไหนเปิดสอนเลย

ถ้าอยากได้แต้มถูกเมิน ก็ต้องหาวิธีอื่น

เว้นเสียแต่ว่า—

ดวงตาของโจวชิงเป็นประกายวิบวับ

อย่าลืมสิว่า เขาเองก็เป็นศิษย์หลัก มีสิทธิ์เปิดคลาสสอนเหมือนกัน

จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาสอนคือเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นอยู่แค่ระดับกลั่นลมปราณชั้น 5 แทบไม่มีหมาตัวไหนมาฟัง เพราะศิษย์สายนอกบางคนพลังสูงกว่าเขาอีก

กลัวแต่จะเอาความรู้หางอึ่งไปพาคนอื่นลงเหว

"ถ้าข้ายืมชื่อศิษย์พี่สามมาใช้ล่ะ" โจวชิงหัวเราะ หึหึ แผนการผุดขึ้นในหัว

แต่ยังไงก็ต้องเตี๊ยมกับศิษย์พี่สามก่อน

วันรุ่งขึ้น พอเหยียนเสี่ยวหู่รู้เรื่อง ก็ตบไหล่โจวชิงพลางพูดด้วยความเอ็นดู "เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวถึงเวลาข้าโผล่หน้าไปหน่อยก็พอแล้ว อีกอย่างตอนนี้เจ้าอยู่ระดับสร้างรากฐานแล้ว ย่อมมีความเข้าใจในการฝึกตนเป็นของตัวเอง การสอนหนังสือแค่นี้จิ๊บจ๊อยน่า"

ได้ยินศิษย์พี่สามพูดแบบนี้ โจวชิงก็ค่อยมั่นใจขึ้นมาหน่อย

พอข่าวแพร่ออกไปว่า อีกสองวันศิษย์หลักเหยียนเสี่ยวหู่จะเปิดสอนที่ [หอแสดงธรรม] ศิษย์สายนอกแห่งยอดเขาเสี่ยวหลิงก็แตกตื่นกันยกใหญ่

บางคนถึงขั้นรีบไปต่อแถวรอตั้งแต่ตอนนี้ กลัวจะไปสาย

ช่วยไม่ได้ ยอดเขาเสี่ยวหลิงมีศิษย์หลักแค่สี่คน คนหนึ่งเก็บตัวยาว คนหนึ่งไม่อยู่ คนเล็กสุดก็ไม่รู้อะไรเลย

มีแค่เหยียนเสี่ยวหู่ที่พอจะมีฝีมือหน่อย ดังนั้นพอสบโอกาสดีๆ แบบนี้ ทุกคนเลยแห่กันมามืดฟ้ามัวดิน

เห็นภาพนี้แล้ว โจวชิงก็ได้แต่ยิ้มแห้ง

สุดท้ายก็เป็นเพราะตัวเองอ่อนแอเกินไป เลยไม่มีใครศรัทธา

แต่เนื่องจากคนแห่มากันเยอะเกินคาด มีกระทั่งศิษย์สายในและศิษย์สายตรงจากยอดเขาอื่นมามุงดูด้วย หอแสดงธรรมธรรมดาๆ เลยจุคนไม่ไหว

ด้วยคำแนะนำของโจวชิง สถานที่สอนเลยเปลี่ยนไปเป็นลานหินเขียวแทน

"เจ้าแน่ใจนะว่าจะเอาอยู่ ไม่ต้องให้ข้าช่วยจริงดิ" เหยียนเสี่ยวหู่ถามอย่างกังวล

เพราะตอนที่ศิษย์น้องเล็กสอนเมื่อหลายปีก่อน มีคนมาแค่สองร้อยกว่าคน สุดท้ายเหลือคนนั่งฟังอยู่แค่สามสิบกว่าคน

บรรยากาศตอนนั้นโครตจะกระอักกระอ่วน ดีที่ศิษย์น้องเล็กจิตใจเข้มแข็ง กัดฟันสอนจนจบได้

โจวชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตอบว่า "วางใจเถอะศิษย์พี่ ข้ามั่นใจ"

เห็นแววตามุ่งมั่นของโจวชิง เหยียนเสี่ยวหู่ก็รู้สึกปลื้มใจ

[แต้มส่องใจ +6]

"หือ"

ได้ยินเสียงเตือน โจวชิงก็มองไปที่ศิษย์พี่สามอย่างสงสัย

นั่นไง ฉายาบนหัวที่เคยเป็น [ศิษย์น้องคนดีตลอดกาล] ตอนนี้เปลี่ยนเป็น [ศิษย์น้องผู้เข้มแข็ง] ภายในพริบตา

โจวชิงพูดไม่ออก เข้มแข็งอะไรกัน ข้าก็แค่อยากจะปั๊มแต้มเท่านั้นแหละ

[แต้มส่องใจ +7]

ยังไม่ทันที่โจวชิงจะพูดอะไร เสียงเตือนก็ดังขึ้นอีก

เขารีบมองไปดู แต่ฉายาบนหัวศิษย์พี่สามไม่ได้เปลี่ยน

หมายความว่าไง

เป็นลู่เหยาเหยา หรือว่าศิษย์พี่ใหญ่หลี่เต้าเสวียน

[แต้มส่องใจ +9]

วินาทีถัดมา เสียงเตือนดังขึ้นอีกรอบ เล่นเอาโจวชิงงงตึ๊บ

สองคนนั้นเป็นอะไรกันมากไหม

อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนความคิดที่มีต่อข้าเฉยเลย

"เจ้ามองหัวข้าทำไม ผมข้าร่วงเหรอ"

เห็นโจวชิงจ้องหัวตัวเองสามรอบติด เหยียนเสี่ยวหู่ก็ใจเสีย รีบเอามือลูบหัว แล้วก้มหัวให้โจวชิงดู

โจวชิงรู้ตัวว่าทำให้เข้าใจผิด เลยรีบแก้ตัว "เปล่าๆ ไม่มีอะไร ข้าแค่เพิ่งสังเกตว่าหัวศิษย์พี่กลมดีจัง"

"ตกใจหมด แต่เจ้าพูดผิดนะ ข้าหน้ากลมหัวก็ต้องกลมสิ เจ้าลองไปหาคนหน้ากลมแต่หัวแบนมาให้ข้าดูหน่อยซิ"

พอเหยียนเสี่ยวหู่พูดจบ ทั้งสองคนก็นึกภาพตาม แล้วมองหน้ากัน ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

......

เมื่อถึงเวลาสอน เหยียนเสี่ยวหู่ยืนอยู่ต่อหน้าศิษย์สายนอกเกือบสามพันคนที่ลานหินเขียว แล้วเริ่มบรรยาย

แต่ผ่านไปได้ไม่นาน จู่ๆ เขาก็เอามือกุมท้อง สีหน้าดูทรมานสุดขีด

จากนั้นเขาก็ขอโทษขอโพยทุกคน แล้วเรียกโจวชิงขึ้นมาสอนแทนชั่วคราว ส่วนตัวเองก็รีบชิ่งหนีไป

ทุกคนมองตาละห้อยส่งเหยียนเสี่ยวหู่ แล้วจำใจต้องรอต่อไป ส่วนโจวชิงที่อยู่บนเวที ทุกคนก็ฟังแบบเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

ไม่รู้ทำไม ฟังไปฟังมา ทุกคนก็เริ่มมองข้ามโจวชิงที่กำลังพล่ามน้ำไหลไฟดับ หันไปคุยกันเองบ้าง บางคนถึงกับหลับคาที่ไปเลยก็มี

เห็นคนเริ่มเมินตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ มุมปากของโจวชิงก็ยกยิ้ม

ได้ผล!

เขาเลยค่อยๆ ลดสปีดการสอนลง

[แต้มการถูกเมิน +1]

[แต้มการถูกเมิน +1]

[แต้มการถูกเมิน +1]

[ชิ้นส่วนทักษะ +1]

......

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ บางคนเริ่มทนรอเหยียนเสี่ยวหู่ไม่ไหว แถมยังมองข้ามโจวชิงที่ไร้ตัวตนไปอย่างสมบูรณ์ เลยลุกเดินหนีไปดื้อๆ

โจวชิงก็ไม่ห้าม ยิ่งเห็นชิ้นส่วนทักษะใหม่เด้งขึ้นมา เขายิ่งตื่นเต้น

เหมือนสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เขารีบนั่งตัวตรงกวาดตามองรอบๆ ไม่นานก็เห็นลู่เหยาเหยากับหลี่เต้าเสวียนยืนอยู่ที่ขอบลานหินเขียวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กำลังมองมาที่เขาด้วยสีหน้าซับซ้อน

ฉายาบนหัวลู่เหยาเหยาที่เคยเป็น [เก่งจังเลย] ไม่รู้เปลี่ยนกลับมาเป็น [น่ารักจัง] ตั้งแต่ตอนไหน

ส่วนฉายาบนหัวหลี่เต้าเสวียน จาก [ศัตรูหัวใจที่น่าอิจฉา] ก็เปลี่ยนเป็น [ไอ้ลามกชอบแอบดูคนอาบน้ำ]

อ๋อ ที่แท้แต้มส่องใจ 16 แต้มที่เด้งเมื่อวานก็มาจากตรงนี้นี่เอง

ไม่ใช่สิ มีเรื่องนึงที่ไม่เข้าใจ ศิษย์พี่หลี่ ทำไมฉายาที่ท่านตั้งให้ข้ามันยาวขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ

เรื่องแอบดูคนอาบน้ำนี่จะไม่จบง่ายๆ ใช่ไหม

[แต้มส่องใจ +5]

เหมือนจะสังเกตเห็นสายตาของโจวชิง ลู่เหยาเหยาก็ฝืนยิ้มส่งให้ พร้อมทำท่าชูกำปั้นให้กำลังใจ

แต่ฉายา [น่ารักจัง] บนหัวนาง กลับเปลี่ยนเป็น [น่าสงสารจับใจ] ด้วยความเร็วแสง

[แต้มส่องใจ +6]

โจวชิงรีบหันไปมองหลี่เต้าเสวียน ฉายาบนหัวเขายังเหมือนเดิม พอกวาดตามองไปรอบๆ ก็เจอศิษย์พี่สามหลบอยู่มุมหนึ่ง

ฉายาบนหัวเขาเปลี่ยนเป็น [ศิษย์น้องผู้รันทด]

เวลานี้ เหยียนเสี่ยวหู่มองโจวชิงที่ยืนเคว้งอยู่บนเวทีด้วยความสงสารจับใจ

คนเยอะขนาดนี้ แต่ไม่มีใครเห็นหัวศิษย์น้องเล็กเลย

แกล้งทำเป็นตั้งใจฟังหน่อยก็ไม่ได้ ทำไมต้องทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนด้วย อย่างน้อยก็ให้เกียรติฐานะศิษย์หลักหน่อยสิวะ

ทำไม พลังน้อยแล้วไม่คู่ควรจะมาสอนพวกเจ้าหรือไง

กลัวจะพาลลงเหวรึ

ศิษย์น้องเล็กตอนนี้คงจะเจ็บปวดน่าดู

เห็นคนเดินหนีไปเยอะขึ้นเรื่อยๆ โจวชิงก็ถอนหายใจยาว แล้วโบกมือเรียกศิษย์พี่สามที่อยู่ไกลๆ

เพราะตอนนี้โดนลู่เหยาเหยากับหลี่เต้าเสวียนจ้องอยู่ จะปั๊มแต้มถูกเมินก็คงไม่ได้แล้ว

อีกอย่าง ตามแผนเดิมก็คือรอจังหวะให้ศิษย์พี่สามกลับขึ้นมาสอนต่ออยู่แล้ว จะให้เห็นแก่ตัวทำลายชื่อเสียงศิษย์พี่ก็คงไม่ได้

เหยียนเสี่ยวหู่เห็นดังนั้น ก็รีบกระโดดขึ้นมาบนเวที ทันใดนั้นตาทุกคนก็ลุกวาว ตื่นเต้นกันยกใหญ่

ศิษย์สายนอกที่กำลังจะเดินหนี พอได้ยินเสียงเหยียนเสี่ยวหู่ ก็รีบนั่งลงตั้งใจฟังกันหน้าสลอน...

[จบแล้ว]