บทที่ 46 อาคารเก่าผุพัง

บทที่ 46 อาคารเก่าผุพัง

ผ่านไปพักหนึ่ง เสียงเพลงของนาเจียทำให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายลง เหมียนฮวาในอ้อมกอดของโต้วเยียนหลานสะบัดหางอย่างเพลิดเพลิน เสี่ยวเฮยลอบมองนาเจียที่หลับตาร้องเพลงเป็นระยะ นานพอสมควรกว่าเสียงเพลงของนาเจียจะค่อยๆ หยุดลง เสี่ยวเฮยลุกขึ้นเอาหัวถูไถขาของหงจื้อ หงจื้อตื่นจากภวังค์มองนาเจียที่ปีนขึ้นไปเกาะบนหัวเสี่ยวเฮยตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้แล้วยิ้มออกมา

"พวกเราไปหาเฟิงหยวนกันเถอะ"

ชีเฉินเสนอแนะเมื่อเห็นเสี่ยวเฮยพยายามทรงตัวไม่ให้นาเจียตกลงมา หงจื้อเกาหัวเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

"เอาสิ! ไม่รู้ป่านนี้พวกนั้นเป็นไงบ้าง ถ้ายังไม่ดีกันเดี๋ยวให้นาเจียร้องเพลงให้อีกรอบก็ได้~"

"จิน่า?"

"ไม่มีประโยชน์หรอก ไม่ใช่ใครก็จะปลอบเสี่ยวจีได้นะ"

โต้วเยียนหลานพูดเรียบๆ ขณะอุ้มเหมียนฮวาเดินเข้ามา เหมียนฮวาในอ้อมกอดสะบัดหางมองนาเจียด้วยความสนใจ สักพักก็ร้องเสียงอ้อยอิ่ง โต้วเยียนหลานตบตัวเหมียนฮวาเบาๆ แล้วพูดว่า

"ฉันกลับก่อนนะ ดึกมากแล้ว"

เห็นโต้วเยียนหลานเดินจากไป หงจื้อเกาหัวแล้วนึกอะไรขึ้นได้ รีบยกข้อมือดูนาฬิกาแล้วร้องเสียงหลง

"ซวยแล้ว! ดึกป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย! เร็วเข้า! เจอหมอนั่นแล้วฉันต้องรีบกลับแล้ว!"

ชีเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาแล้วบอกหงจื้อ

"นายกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปหาเขาเอง"

"ได้ไงกัน!"

"เวลานี้ประตูโรงเรียนใกล้จะปิดแล้ว วิทยาลัยนายอยู่ไกลจากที่นี่ตั้งเยอะ ขืนกลับตอนนี้ก็เสี่ยงจะกลับไม่ทันเวลาปิดประตูอยู่แล้ว รีบไปเถอะ"

หงจื้อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กัดฟันตัดสินใจ

"งั้นก็ได้ ฉันกลับก่อนนะ"

หงจื้อนั่งยองๆ มองหน้านาเจียแล้วบอกว่า

"ฉันกลับก่อนนะ ไว้ว่างๆ จะมาหาใหม่"

"จิน่า?"

หงจื้ออุ้มนาเจียที่เอียงคอมองเขาลงจากหัวเสี่ยวเฮย ล่ำลาชีเฉินแล้วเรียกเสี่ยวเฮยวิ่งหน้าตั้งออกไป ชีเฉินมองท่าทางรีบร้อนของหงจื้อแล้วส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

"เสี่ยวจี! เลิกงอนได้แล้วน่า!"

"จี้!"

เฟิงหยวนวิ่งไล่ตามเสี่ยวจีมาตลอดทาง เสี่ยวจีสัมผัสได้ว่าเฟิงหยวนตามมาติดๆ ก็ยิ่งเร่งฝีเท้าวิ่งหนี ผ่านไปนานกว่าเฟิงหยวนจะตามทัน แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เสี่ยวจีก็หักเลี้ยววิ่งหนีไปอีกทาง เฟิงหยวนหอบแฮก ส่ายหน้าแล้ววิ่งตามไปอีกครั้ง ระหว่างที่วิ่งไล่จับกันไปทั่วโรงเรียน เฟิงหยวนสังเกตเห็นไฟในหอพักค่อยๆ ดับลง เขาชะงักฝีเท้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความ แล้ววิ่งตามร่างเล็กๆ ของเสี่ยวจีต่อไป

สัมผัสได้ว่าเฟิงหยวนหยุดตาม เสี่ยวจีหันกลับมามองด้วยความโกรธ แล้วสะบัดหน้าวิ่งหนีไปไกลกว่าเดิม เฟิงหยวนไล่ตามเสี่ยวจีจนมาถึงอาคารร้างแห่งหนึ่งในโรงเรียน และต้อนเสี่ยวจีจนมุมได้ในห้องห้องหนึ่ง เฟิงหยวนอุ้มเสี่ยวจีเข้ามากอดไว้แน่น

"เสี่ยวจี เลิกงอนได้แล้ว ทุกคนก็ต้องมีความลับเล็กๆ น้อยๆ กันบ้างไม่ใช่เหรอ?"

"จี้!"

"ไม่ใช่ไม่อยากบอก แค่ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องรู้เท่านั้นเอง"

"จี้!"

หลังจากเกลี้ยกล่อมอยู่นาน เสี่ยวจีในอ้อมกอดก็ค่อยๆ หยุดดิ้น พอเห็นเสี่ยวจีเริ่มใจอ่อน เฟิงหยวนก็ยิ้มถามเสียงเบา

"หายโกรธแล้วเหรอ?"

"จี้!"

เสี่ยวจีสะบัดหน้าหนี แสงจันทร์ส่องให้เห็นแผลที่แขนเฟิงหยวนที่ยังคงมีเลือดซึมออกมา เสี่ยวจียื่นหน้าเข้าไปจะเลียแผล แต่จู่ๆ ก็ชะงักเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ส่ายหัวแล้วมุดกลับเข้าไปในอ้อมกอดเฟิงหยวน เฟิงหยวนอุ้มเสี่ยวจีเดินออกจากอาคารเก่าโทรม อีกาแห่งรัตติกาลตัวดำสนิทหลายตัวเกาะอยู่บนหลังคา ดวงตาที่มีไฟสีน้ำเงินลุกโชนจ้องมองเฟิงหยวนเดินจากไปเงียบๆ

พอกลับมาถึงหอพัก ประตูใหญ่ปิดล็อกไปแล้ว เฟิงหยวนอุ้มเสี่ยวจีเดินเลี่ยงป้อมยามไปใต้ระเบียงห้องพักตัวเองที่อยู่ชั้นสาม เห็นไฟในห้องปิดมืดสนิท เฟิงหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เดินไปยืนตรงตำแหน่งใต้ระเบียงพอดี วางเสี่ยวจีไว้บนหัว ปีกสีดำกางออกจากแผ่นหลัง เขาทะยานขึ้นไปเกาะราวระเบียงแล้วปีนเข้าไป เฟิงหยวนเคาะประตูระเบียงเบาๆ แล้วนั่งยองๆ อุ้มเสี่ยวจีลงจากหัว สักพักประตูส่วนล่างก็ค่อยๆ แง้มออก เฟิงหยวนรีบมุดเข้าไป ทันทีที่ปิดประตู เขาก็ได้ยินเสียงนกไนติงเกลลาดตระเวนบินผ่านไป

เฟิงหยวนพิงกำแพงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปสบตาชีเฉินที่กำลังมองมาอย่างโกรธเคือง เฟิงหยวนวางเสี่ยวจีลง ยกมือขึ้นยอมแพ้แล้วพูดเสียงอ้อยอิ่ง

"ขอโทษที~"

ชีเฉินเหลือบมองเสี่ยวจีที่ทำหน้างงๆ วางผลไม้เรืองแสงในมือลงแล้วถอนหายใจ

"ช่างเถอะ กลับมาได้ก็ดีแล้ว"

เฟิงหยวนยิ้มแห้งๆ ลุกขึ้นชะโงกดูหน้าต่าง พอเห็นนกไนติงเกลลาดตระเวนบินไปไกลแล้ว ก็เดินไปที่เตียง ลูกมังกรนิทราที่นอนหลับอยู่บนเตียงเฟิงหยวนมาตลอดขยี้ตาอย่างงัวเงีย มองเฟิงหยวนแล้วหาววอด ก่อนจะปรายตามองเสี่ยวจีที่ตามหลังเฟิงหยวนมาอย่างดูถูก เฟิงหยวนรีบกดหัวเสี่ยวจีไว้แล้วกระซิบ

"อย่าหาเรื่อง เดี๋ยวอาจารย์เวรตรวจหอพักมาเจอจะซวยกันหมด"

"จี้!"

เสี่ยวจีร้องประท้วงเสียงเบา จ้องลูกมังกรนิทราที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างไม่พอใจแล้วหันก้นให้ พอเห็นแผลที่แขนเฟิงหยวน ลูกมังกรนิทราก็ลอยไปเปิดตู้ คุ้ยหาของอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะใช้หางม้วนกล่องปฐมพยาบาลออกมาวางตรงหน้าเฟิงหยวน เฟิงหยวนยิ้มรับกล่องยามาจากลูกมังกรนิทรา ตอนนี้เองที่ชีเฉินเพิ่งสังเกตเห็นว่าแขนซ้ายของเฟิงหยวนมีเลือดหยดลงมาเป็นระยะ

"นั่นนายไปโดนอะไรมา!"

ชีเฉินถามเสียงเบาด้วยความตกใจ เฟิงหยวนส่ายหน้า นั่งลงบนเตียงเริ่มทำแผล เสี่ยวจีกระโดดขึ้นมาบนเตียงจะช่วยด้วยความรู้สึกผิด แต่โดนลูกมังกรนิทราใช้หางปัดออกไป เห็นลูกมังกรนิทราใช้หางม้วนของที่เฟิงหยวนใช้เสร็จเก็บเข้ากล่องอย่างเป็นระเบียบ เสี่ยวจีก้มมองปีกสั้นๆ ของตัวเองแล้วนั่งลงอย่างขัดใจ

หลังจากทำแผลเบื้องต้นเสร็จ เฟิงหยวนบอกชีเฉินที่ดูง่วงเต็มที

"ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วจะนอนเลย นายพักผ่อนก่อนเถอะ~"

"ถ้าไม่ใช่นายกลับมาซะดึกป่านนี้ฉันหลับไปนานแล้ว"

ชีเฉินหาววอด บ่นเฟิงหยวนแล้วเดินกลับไปที่เตียงตัวเอง เฟิงหยวนหยิบเสื้อผ้าจากตู้ หันไปเห็นนาเจียนอนหลับอยู่บนโต๊ะก็ส่ายหน้า วางเสื้อผ้าลงบนเตียง ฮัมเพลงกล่อมวิญญาณเบาๆ แล้วประคองนาเจียขึ้นมาอย่างเบามือ อุ้มไปวางบนเตียงชั้นบนที่หงจื้อจัดไว้ให้นาเจียโดยเฉพาะ ห่มผ้าห่มผืนเล็กให้มันอย่างเรียบร้อย แล้วหยิบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไป

ลูกมังกรนิทรามองเสี่ยวจีด้วยสายตาดูถูก ลอยไปที่รังเล็กๆ ของตัวเองบนเตียง ใช้หางตวัดผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวแล้วม้วนตัวนอนหลับไป เสี่ยวจีจ้องลูกมังกรนิทราตาเขียวปัด นั่งแกร่วอยู่บนเตียง เฟิงหยวนอาบน้ำเสร็จออกมาทำแผลใหม่อีกรอบ เสี่ยวจีเดินเข้ามาพยายามจะช่วยเก็บของลงกล่องเหมือนลูกมังกรนิทรา เฟิงหยวนมองเสี่ยวจีที่โยนขวดยาลงกล่องส่งเดชอย่างขำๆ จิ้มหัวมันแล้วบอกว่า

"พอแล้ว ไปนอนเถอะ~"

"จี้!"

เห็นเสี่ยวจีนั่งเฝ้าเขาทำแผล เฟิงหยวนก็ส่ายหน้า ก้มหน้าก้มตาทำแผลต่อจนเสร็จ เก็บกล่องยาเข้าตู้ แล้วหันมาบอกเสี่ยวจีที่ยังนั่งอยู่บนเตียง

"ยังไม่ไปนอนอีกเหรอ?"

"จี้!"

เฟิงหยวนเกาหัว อุ้มเสี่ยวจีไปวางหน้าบ้านจำลองของมัน แต่เสี่ยวจีไม่ยอมเข้าไป เอาแต่จ้องหน้าเฟิงหยวน เฟิงหยวนมองเสี่ยวจีอย่างงงๆ

"ไม่นอนแล้วจะทำอะไร?"

"จี้!"

พยายามดันเสี่ยวจีเข้าบ้านอยู่หลายรอบก็ไม่สำเร็จ เฟิงหยวนยอมแพ้

"งั้นก็ตามใจ ฉันง่วงแล้ว จะนอนแล้วนะ"