บทที่ 29 ตามล่าต้นตอพิษ

บทที่ 29 ตามล่าต้นตอพิษ

"คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!"

เมื่อเห็นหัวหน้าเฉินจ้องมองมาอย่างน่ากลัว เฟิงหยวนก็ถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วบ่นอย่างไม่พอใจ เสี่ยวจีในอ้อมกอดเฟิงหยวนก็จ้องเขม็งใส่หัวหน้าเฉินตาเขียวปัด หัวหน้าเฉินมองเสี่ยวจีแล้วพูดว่า

"เจ้าไก่เปลือกไข่กลายพันธุ์พิเศษตัวนั้นคือเจ้านี่สินะ? ตกลง เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอเอง"

"จี้?"

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของหัวหน้าเฉินก็ดังขึ้น เขาเดินเลี่ยงไปรับสาย สักพักก็เดินกลับมาบอกเฟิงหยวนว่า

"เกรงว่าฉันคงต้องไปส่งเธอช้าหน่อยนะ"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ?"

อวิ๋นโยวถามด้วยความสงสัย เฟิงหยวนกระซิบตอบเบาๆ

"หาตัวคนของลัทธิ G ไม่เจอน่ะสิ แสดงว่าการวางยาพิษครั้งนี้อาจจะไม่ใช่ฝีมือของลัทธิ G ก็ได้"

"แกแอบฟังเรอะ!"

"จี้!"

"เปล่าสักหน่อย"

หัวหน้าเฉินจ้องหน้าเฟิงหยวนอย่างเอาเรื่อง แต่พอนึกถึงสถานะของเฟิงหยวนก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา

"ตอนนี้ยังสรุปไม่ได้ เธอรออยู่ตรงนี้ก่อน พอฉันเคลียร์งานเสร็จแล้วจะไปส่ง"

มองตามหลังหัวหน้าเฉินที่เดินจากไป เฟิงหยวนหันไปมองพวกเหมียนหลานที่ถูกต้อนเข้าไปในบ้าน แล้วถอนหายใจ

"ไปหาต้นตอพิษกันเถอะ"

"เอ๊ะ?"

"ไปกันเถอะ~"

เห็นเฟิงหยวนอุ้มเสี่ยวจีวิ่งไปที่ริมลำธาร อวิ๋นโยวก็ยื่นมือจะห้าม แต่เฟิงหยวนวางเสี่ยวจีลงแล้วหันมาโบกมือเรียก

"เร็วเข้า~"

"จริงๆ เลย... อย่าวิ่งเพ่นพ่านสิ"

อวิ๋นโยวเห็นเฟิงหยวนวิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ ก็ได้แต่โบกมือให้คนข้างหลังแล้วรีบวิ่งตามไป ดอกเหมียนหลานดอกใหญ่ที่มีปุยฝ้ายสีขาวล้อมรอบดอกไม้สีแดงเข้มลอยออกมาตามหลังอวิ๋นโยว เฉินชูเตี๋ยที่อุ้มอาหลิงเดินผ่านมาเห็นเข้าก็ตกใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบวิ่งตามดอกเหมียนหลานไป

"ต่อไปเราต้องค้นหาบริเวณนี้..."

"หัวหน้าครับ ทางนั้นเกิดอะไรขึ้น?"

หัวหน้าเฉินกำลังแบ่งงานให้ลูกทีม ลูกทีมคนหนึ่งเหลือบไปเห็นเฟิงหยวนและคนอื่นๆ วิ่งผ่านไปก็ถามด้วยความแปลกใจ หัวหน้าเฉินหันไปมองแล้วสบถออกมา

"ไอ้เด็กบ้า! ทุกคนตามมา!"

"ครับ!"

"เสี่ยวเหยียน! ขวางพวกนั้นไว้!"

"โฮก!"

มนุษย์หินที่มีลวดลายเวทมนตร์โบราณทั่วตัวปรากฏขึ้นต่อหน้าหัวหน้าเฉิน มันทุบมือลงกับพื้น หนามหินแหลมคมนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินขวางหน้าเฟิงหยวนและเสี่ยวจีไว้

"ใครน่ะ!"

เฟิงหยวนกระชับเคียวแน่น หันกลับไปมองเห็นอวิ๋นโยว เฉินชูเตี๋ย และเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษหลายนายวิ่งตามมา เขาจึงคลายมือปล่อยให้เคียวสลายไปกับสายลม

"พวกคุณตามมาทำไมครับ?"

"พวกเธอจะทำอะไรกัน! โดยเฉพาะแก! บอกให้รออยู่ในคฤหาสน์ไม่ใช่หรือไง!"

พอตามมาทัน หัวหน้าเฉินก็เทศนาเฟิงหยวนยกใหญ่ เสี่ยวจีรีบมุดไปหลบหลังเฟิงหยวนตัวสั่นงันงก ลูกมังกรนิทราหาววอด ลอยไปขดตัวบนหัวอาหลิง อาหลิงโดนน้ำหนักกดทับจนตัวจมลงไป แล้วก็ลอยกลับขึ้นมา พอเห็นอาหลิงเด้งดึ๋งขึ้นลง ลูกมังกรนิทราก็ตาเป็นประกาย นึกสนุกขึ้นมาเลยลอยตัวขึ้นแล้วทิ้งตัวลงมาทับอาหลิงเล่น

กริ๊ง~~

"คนนิสัยไม่ดี!"

เฉินชูเตี๋ยเห็นลูกมังกรนิทราแกล้งอาหลิงก็โวยวาย พยายามจะคว้าตัวลูกมังกรนิทรา แต่เจ้าตัวแสบก็หลบได้ทุกครั้ง เฉินชูเตี๋ยถลึงตาใส่ลูกมังกรนิทรา แล้วเดินเข้าไปผลักหัวหน้าเฉินที่กำลังอบรมเฟิงหยวนออก เห็นเฟิงหยวนหน้าจ๋อยสนิท เฉินชูเตี๋ยก็แอบยิ้มมุมปากแล้วแกล้งทำเป็นดุว่า

"เฟิงหยวน! ดูลูกมังกรนิทราของนายสิ! แกล้งอาหลิงจนน่วมหมดแล้ว!"

เฟิงหยวนมองเฉินชูเตี๋ยเหมือนเห็นนางฟ้ามาโปรด เขารีบเลี่ยงหัวหน้าเฉินเข้าไปหาอาหลิง แล้วกระซิบบอกลูกมังกรนิทราเบาๆ

"รอดตายหวุดหวิด~ ทำได้ดีมาก~"

"โฮก?"

"พอเถอะ กลับมาได้แล้ว อย่าแกล้งอาหลิงสิ"

"โฮก!"

ลูกมังกรนิทรมองเฟิงหยวนอย่างขัดใจ มันแกล้งลอยตัวสูงขึ้นแล้วทิ้งตัวดิ่งลงมาทับอาหลิงจนเกือบติดพื้น กริ๊ง~~~ เห็นลูกมังกรนิทราไม่เชื่อฟัง เฟิงหยวนก็เอื้อมมือจะคว้า แต่มันก็หลบได้อย่างคล่องแคล่ว

"กลับมา!"

"โฮก!"

เห็นท่าทางได้ใจของลูกมังกรนิทรา นัยน์ตาเฟิงหยวนก็สว่างวาบขึ้นแวบหนึ่ง

"โฮก?!"

ลูกมังกรนิทรรู้สึกเหมือนถูกจับไว้โดยไม่ทันตั้งตัว มันดิ้นรนขัดขืน เฟิงหยวนดึงตัวมันออกมาจากอาหลิงแล้วพูดอย่างอ่อนใจ

"พอได้แล้ว เลิกแกล้งอาหลิงเถอะ"

"โฮก!"

"แกล้งทำหน้าเศร้าไปก็ไร้ประโยชน์ ไปนอนซะไป"

"โฮก!"

พอเห็นว่ามารยาใช้ไม่ได้ผลกับเฟิงหยวน ลูกมังกรนิทราก็ทำท่าไม่พอใจ ลอยกลับไปที่ไหล่เฟิงหยวน กระทืบเท้าลงบนไหล่เขาแรงๆ สองสามที แล้วขดตัวนอนอย่างไม่เต็มใจ

"แกไม่คิดจะอธิบายหน่อยเหรอว่าคิดจะทำอะไรกันแน่!"

เสียงเย็นยะเยือกที่ทำให้เฟิงหยวนขนลุกซู่ดังขึ้นจากด้านหลัง เฟิงหยวนหันกลับไปแข็งทื่อ ยิ้มแห้งๆ ให้หัวหน้าเฉิน

"ผมก็แค่อยากจะไปจัดการต้นตอของพิษเฉยๆ น่ะครับ~ แหะๆๆ~"

"ลำพังแกเนี่ยนะ? แกรู้ไหมว่าถ้าโดนพวกลัทธิ G จับตัวไปจะเกิดอะไรขึ้น! แกก็ใกล้จะบรรลุนิติภาวะแล้วนะ! หัดทำตัวให้มันรอบคอบหน่อยได้ไหม!"

"เอ่อ... คงไม่เจอลัทธิ G หรอกมั้งครับ..."

"แกบอกไม่เจอก็ไม่เจอเหรอ? แกเดาใจพวกคนบ้านั่นได้หรือไง!"

"จี้..."

เห็นหัวหน้าเฉินดุเฟิงหยวนอีกแล้ว เสี่ยวจีก็รีบไปหลบหลังอวิ๋นโยว คอยชะโงกหน้าออกมามองเฟิงหยวนเป็นระยะ ผ่านไปพักใหญ่ หัวหน้าเฉินระบายอารมณ์จนพอใจแล้ว น้ำเสียงเริ่มอ่อนลง

"เมื่อกี้ฉันเห็นพวกแกวิ่งไปทางเดียวกัน แกมีเบาะแสเรื่องต้นตอของพิษเหรอ?"

"ไม่มีครับ!"

"ฮึ่ม!"

เห็นเฟิงหยวนทำท่าแง่งอน หัวหน้าเฉินก็ถลึงตาใส่ อวิ๋นโยวที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มแล้วพูดว่า

"เอาน่า หัวหน้าเฉินเขาก็เป็นห่วงเธอนั่นแหละ สถานะของเธอพิเศษขืนเป็นอะไรไป คนที่เดือดร้อนที่สุดก็คือตัวเธอเองนะ"

"ชิ! พวกลัทธิ G ผมก็เคยไล่ตะเพิดมาแล้ว ไม่เห็นมีอะไรเลย ต้นตอพิษอยู่ไหนผมก็ไม่รู้หรอก ผมแค่ให้เสี่ยวจีตามรอยการปนเปื้อนย้อนกลับไปเท่านั้นแหละ"

"เสี่ยวจี?"

"จี้?"

ได้ยินหัวหน้าเฉินเรียกชื่อ เสี่ยวจีก็ตัวสั่นงันงกโผล่หัวออกมาจากหลังอวิ๋นโยว เห็นท่าทางกลัวจนหัวหดของเสี่ยวจี หัวหน้าเฉินก็อดขำไม่ได้

"จะหลบทำไม แกไม่ได้ทำความผิดสักหน่อย"

"จี้?"

เห็นเสี่ยวจีลังเลค่อยๆ เดินออกมาจากหลังอวิ๋นโยว หัวหน้าเฉินก็นั่งยองๆ มองเสี่ยวจีแล้วถามยิ้มๆ

"แกตามรอยพลังธาตุพิษได้ใช่ไหม?"

"จี้?... จี้~"

"งั้นแกพาพวกเราไปหาต้นตอของพิษได้ไหม?"

"จี้~"

"งั้นนำทางเลย"

"จี้..."

เห็นเสี่ยวจีมองหน้าเฟิงหยวนอย่างทำตัวไม่ถูก หัวหน้าเฉินก็คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับเฟิงหยวนเสียงเข้ม

"ครั้งนี้ถือเป็นกรณีพิเศษ ให้แกพาเสี่ยวจีนำทาง แต่ถ้าเจออะไรห้ามออกหน้าเด็ดขาด! หลบอยู่หลังพวกฉันไว้! คราวหน้าคราวหลังเจอเรื่องแบบนี้อย่าซี้ซั้วลุยเดี่ยวอีก!"

"คร้าบ~"

"เสี่ยวจี นำทางเลย~"

"จี้~"

"ทุกคนเรียกสัตว์วิญญาณออกมาเตรียมพร้อม!"

หัวหน้าเฉินและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ล้อมวงคุ้มกันทั้งสามคนไว้ตรงกลาง คอยระวังภัยรอบด้านขณะเดินตามการนำทางของเสี่ยวจีเพื่อค้นหาต้นตอของพิษ เดินไปได้สักพัก เสี่ยวจีก็ชี้เข้าไปในป่าลึก

"ต้นตอของพิษไม่ได้อยู่ที่ต้นน้ำหรอกเหรอ!"

หัวหน้าเฉินอุทานด้วยความแปลกใจ เห็นเสี่ยวจีพยักหน้ายืนยันและชี้ไปทางป่าลึก หัวหน้าเฉินมองดูร่องน้ำเล็กตื้นๆ บนพื้นแล้วพูดว่า

"เดี๋ยวก่อน ขอฉันรายงานหัวหน้าเหยียนแป๊บนึง"

สักพักหัวหน้าเฉินก็เก็บโทรศัพท์แล้วสั่งการ

"ไป! เดินหน้าต่อ"

"เสี่ยวเตา! เปิดทางข้างหน้า ระวังตัวด้วย!"

"เจี๊ยก!"

"โห~ ลิงซามูไรพเนจรเหรอ? หัวหน้าเฉินนี่เก่งไม่ใช่เล่นแฮะ"

เห็นลิงยักษ์สีขาวถือดาบยาวเดินนำหน้าคอยระวังภัยอย่างคล่องแคล่ว เฟิงหยวนก็เอ่ยปากชม เสี่ยวจีในอ้อมกอดได้ยินเฟิงหยวนชมคนอื่นก็ดิ้นขลุกขลักทำท่าอยากจะไปท้าดวล เฟิงหยวนรีบกอดมันไว้แน่นแล้วกระซิบดุ

"แกจะทำอะไร คิดว่าจะสู้เขาได้เหรอ ลิงซามูไรพเนจรเป็นสัตว์วิญญาณที่วิวัฒนาการข้ามขั้นนะ พลังคนละชั้นกับสัตว์วิญญาณทั่วไปเลย สภาพแกตอนนี้โดนเขาตบทีเดียวก็ร่วงแล้ว"

"จี้!"

เสี่ยวจีมองค้อนเฟิงหยวนอย่างไม่พอใจ ผ่านไปสักพัก ทุกคนก็ตามรอยน้ำเล็กๆ มาจนถึงปากถ้ำแห่งหนึ่ง เห็นร่องรอยรอบปากถ้ำ หัวหน้าเฉินก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา