บทที่ 27 อัจฉริยะด้านการปรุงยา

บทที่ 27 อัจฉริยะด้านการปรุงยา

"เป็นไงบ้าง? ปรุงยาเรียบร้อยดีไหม?"

เสียงของคุณยายเหมียนหลานดังขึ้นจากด้านหลัง เฟิงหยวนก้มลงลูบหัวเสี่ยวจีที่เดินเข้ามาหาแล้วตอบว่า

"เรียบร้อยครับ ตอนนี้กำลังตรวจสอบผลข้างเคียงร้ายแรงอยู่"

คุณยายเหมียนหลานกวาดสายตาสำรวจเสื้อผ้าของเฉินชูเตี๋ยแล้วพูดขึ้น

"ดูเหมือนเธอจะฟังที่ยายพูดบ้างแล้วสินะ ผู้หญิงก็ควรรู้จักแต่งเนื้อแต่งตัวให้สวยงามหน่อย ไม่ใช่ปล่อยตัวกระเซอะกระเซิงตลอดเวลา ดูไม่ได้เลย"

"หนูปล่อยตัวที่ไหนกันคะ! งานหนักๆ หนูก็เป็นคนทำทั้งนั้น เสื้อผ้าจะยับบ้างก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ!"

"เอ่อ... ผลการตรวจสอบออกมาแล้วครับ ตอนนี้ยังไม่พบผลข้างเคียงร้ายแรง พลังธาตุพิษในเลือดก็หายไปแล้ว น่าจะลองใช้กับมันดูได้"

เห็นคุณยายเหมียนหลานตั้งท่าจะเทศนาต่อ เฉินชูเตี๋ยรีบเปลี่ยนเรื่องทันที หลังจากป้อนยาที่เฟิงหยวนปรุงให้เหมียนหลานเป่าเป่ากิน แล้วเห็นอาการของมันค่อยๆ สงบลง เธอก็มองเฟิงหยวนด้วยความทึ่ง

"นึกไม่ถึงเลยว่านายจะปรุงยาเก่งขนาดนี้ ฉันนึกว่าจะต้องใช้เวลานานกว่านี้ซะอีกถึงจะบรรเทาอาการได้"

"แน่นอนอยู่แล้ว~ ก็ดูซะก่อนว่าใครเป็นคนปรุง~"

"คิกๆ นายเป็นแค่นักเรียน ม.6 เองนะเนี่ย แต่ว่านายเรียนวิชาปรุงยามาจากใครเหรอ? เก่งขนาดนี้ ขนาดอาจารย์แก่ๆ ที่สอนวิชาปรุงยาพวกเราปรุงเองยังเห็นผลไม่เร็วเท่านายเลยมั้ง"

"ทายสิ~"

เห็นท่าทางภูมิใจของเฟิงหยวน เฉินชูเตี๋ยก็เหลือบมองคุณยายเหมียนหลานแวบหนึ่ง ก่อนจะลองชวนดู

"นายสนใจจะมาเรียนที่คณะเภสัชศาสตร์ของพวกเราไหม? ด้วยฝีมือระดับนี้ แค่ไปคุยกับศาสตราจารย์อาวุโสของคณะเรา ท่านต้องช่วยทำเรื่องรับนายเข้าเรียนเป็นกรณีพิเศษแน่ๆ"

"ไม่ล่ะครับ ผมว่าเรียนคณะผู้ใช้อสูรก็ดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปเรียนเนื้อหาของคณะผู้ใช้ภูตหรอก"

"เอ๊ะ! แต่ฉันเห็นนายเก่งวิชาปรุงยามากเลยนะ! วิธีการใช้วัตถุดิบแต่ละอย่างก็ดูพิเศษไม่เหมือนใคร ทำไมไม่ลองพิจารณาคณะเภสัชศาสตร์ดูล่ะ? แบบนี้มันเสียของแย่เลยนะ"

"พอเถอะชูเตี๋ย เขาอยากจะทำอะไรก็เป็นสิทธิของเขา เธอจะไปก้าวก่ายทำไม?"

เห็นเฉินชูเตี๋ยพยายามเกลี้ยกล่อมไม่เลิก คุณยายเหมียนหลานก็พูดปรามอย่างระอา เฉินชูเตี๋ยเหลือบมองคุณยายที่ทำหน้าดุ แล้วบ่นอุบอิบเสียงเบา

"หนูแค่ไม่อยากเห็นเขาเสียพรสวรรค์ด้านการปรุงยาไปเฉยๆ นี่นา..."

"โฮก?"

"ว้าย! ลูกมังกรนิทรา!"

เห็นลูกมังกรนิทราลอยเข้ามาทางประตู เฉินชูเตี๋ยก็ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ลูกมังกรนิทรามองเธอด้วยความสงสัย แล้วลอยไปหาเฟิงหยวน พอเห็นเศษขนมติดอยู่ที่มุมปากมัน เฟิงหยวนก็รีบทัก

"เดี๋ยว! หยุดก่อน!"

"โฮก?"

"เดี๋ยวเช็ดให้"

เฟิงหยวนหยิบทิชชู่ออกมาจากกระเป๋า เช็ดมุมปากและกรงเล็บให้ลูกมังกรนิทราจนสะอาด ตรวจดูแล้วว่าไม่มีเศษขนมติดอยู่ที่อื่นอีก ก็บอกว่า

"โอเค ตามสบาย"

"โฮก~"

ลูกมังกรนิทราวนเวียนอยู่เหนือไหล่เฟิงหยวนครู่หนึ่ง แล้วร่อนลงมาขดตัวนอนบนไหล่เขาอย่างชำนาญ เฉินชูเตี๋ยพูดด้วยความอิจฉา

"มิน่าล่ะถึงไม่อยากมาเรียนคณะเภสัชศาสตร์ ที่แท้สัตว์วิญญาณตัวที่สองของนายก็เป็นถึงลูกมังกรนิทราหายากนี่เอง"

"ว่าแต่นายไปได้ลูกมังกรนิทรามาจากไหน? ฉันจำได้ว่าแถวเมืองเหมามู่ไม่มีถิ่นที่อยู่ของพวกมันนี่นา? หรือว่าฟักออกมาจากไข่ใบก่อนหน้านั้น?"

"ไม่ใช่ครับ ตัวนี้ผมเก็บได้ที่เจดีย์พันหลง"

"เอ๊ะ? โชคดีจังแฮะ ทำไมฉันไม่เห็นเดินไปเจอสัตว์วิญญาณหายากแบบนี้บ้างนะ"

"จี้!"

เห็นเสี่ยวจีโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังคุณยายเหมียนหลาน เฟิงหยวนก็อุ้มมันขึ้นไปวางบนหัว พอเห็นเสี่ยวจีนอนแปะอยู่บนหัวเฟิงหยวน เฉินชูเตี๋ยก็ชี้ไปที่หัวเขาแล้วหัวเราะขำ

"เจ้าไก่เปลือกไข่นั่นนายเอาไว้ใช้แทนหมวกเหรอ? แต่ว่า... ไข่ใบนั้นฟักออกมาเป็นเจ้านี่เองเหรอ?"

"จี้!"

"อุ๊ย~ ดุซะด้วย แต่ไก่เปลือกไข่ดูจะไม่ค่อยเหมาะกับฝีมือระดับนายเลยนะ นายทำสัญญาสัตว์อสูรกับมันหรือยัง? ถ้ายัง ลองพิจารณาทำสัญญาสัตว์วิญญาณเลี้ยงไว้เป็นสัตว์เลี้ยงเล่นๆ ดีไหม~"

"จี้!!!"

"ทำสัญญาสัตว์อสูรไปแล้วครับ แล้วก็เรื่องเหมาะหรือไม่เหมาะน่ะ คุณเป็นคนตัดสินไม่ได้หรอกนะครับ~"

"จี้~"

เห็นเฟิงหยวนพูดไปลูบหัวเสี่ยวจีไป เฉินชูเตี๋ยก็กลอกตาเจ้าเล่ห์ ยิ้มกวนแล้วเสนอว่า

"งั้นให้มันลองสู้กับอาหลิงของฉันดูไหมล่ะ? ถ้าอาหลิงของฉันชนะ แสดงว่าศักยภาพในการพัฒนาด้านผู้ใช้อสูรของนายถูกมันฉุดรั้งไว้ ถ้างั้นนายต้องลองเก็บเรื่องคณะเภสัชศาสตร์ของพวกเราไปพิจารณาดูนะ~"

"จี้!!!"

เห็นเสี่ยวจีกระโดดลงจากหัวมายืนขวางหน้าจ้องเฉินชูเตี๋ยเขม็ง เฟิงหยวนก็พูดอย่างจนใจ

"แล้วแต่คุณเลย"

"จริงสิ! นายห้ามลงมือนนะ!"

เฉินชูเตี๋ยนึกขึ้นได้รีบดักคอ เห็นเสี่ยวจีหันกลับมามองด้วยแววตามุ่งมั่น เฟิงหยวนก็ส่ายหน้า

"ได้ครับ ผมไม่ยุ่ง แต่คุณจะไม่รักษาเหมียนหลานเป่าเป่าพวกนั้นก่อนเหรอครับ?"

"เอ่อ..."

"จี้!"

"ช่างเถอะ พวกคุณไปสู้กันเถอะ เดี๋ยวผมปรุงยาเอง"

เห็นเสี่ยวจีเดินนำออกไปทางประตูแล้วหันมามองเฉินชูเตี๋ยอย่างท้าทาย เฟิงหยวนก็พูดอย่างปลงๆ เฉินชูเตี๋ยเหลือบมองคุณยายเหมียนหลาน เห็นท่าทางยุกยิกของเธอ คุณยายก็พูดอย่างระอาว่า

"ไปเถอะ เธอไปสู้กับเสี่ยวจีซะ ไม่งั้นคงไม่มีสมาธิทำงานแน่"

"ขอบคุณค่ะคุณยาย~"

"อาหลิง! มานี่!"

กริ๊ง~ เสียงกระดิ่งลมใสกระจ่างดังขึ้น สัตว์วิญญาณตัวกลมป้อมสีม่วงอ่อน บนหัวมีใบไม้สีเขียวเข้มขนาดใหญ่หลายใบประดับอยู่ ลอยเข้ามาหา เสี่ยวจีจ้องอาหลิงตาเขียวปัด แล้วเดินตามเฉินชูเตี๋ยไปยังสนามประลอง เฟิงหยวนมองดูขนของหญ้ากระดิ่ง จำนวนมากในห้องพยาบาลแล้วพูดด้วยความแปลกใจ

"ขนหญ้ากระดิ่งพวกนี้คงไม่ได้เก็บมาจากตัวอาหลิงทั้งหมดหรอกใช่ไหมครับ?"

คุณยายเหมียนหลานหัวเราะขำ

"ใช่จ้ะ ตอนนั้นเพื่อจะเอาขนหญ้ากระดิ่งคุณภาพดี เธอทุ่มเทเลี้ยงดูอาหลิงยกใหญ่เลย แต่หลังจากนั้นไม่รู้เธอไปทำอีท่าไหน อาหลิงเห็นหน้าเธอทีไรเป็นต้องหนีมาหลบแถวห้องพยาบาลทุกที"

มองดูกองขนจำนวนมหาศาล เฟิงหยวนก็พูดอย่างอ่อนใจ

"ก็สมควรอยู่หรอกครับ เยอะขนาดนี้ ต่อให้อาหลิงวิวัฒนาการเป็นหญ้ากระดิ่งลมแล้วก็คงทนไม่ไหวหรอก ดูจากปริมาณแล้วคงจะถอนทันทีที่ขนขึ้นเลยมั้งเนี่ย"

"เด็กคนนั้นจริงๆ เลย..."

"จี้!"

"ใจสู้ใช้ได้นี่ แต่เสียดายที่สายตาไม่ดี อาหลิงของฉันมีพลังระดับทั่วไปเชียวนะ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ระดับดั้งเดิมอย่างแกจะมาแหยมได้หรอก"

"อาหลิง! พายุใบไม้!"

กริ๊ง~

"โห ใช้ลูกไฟจุดไฟเผาใบไม้เพื่อลดความเสียหายของพายุใบไม้งั้นเหรอ? ฉลาดไม่เบานี่นา อาหลิง! สวนหนาม!"

กริ๊ง~

"จี้!"

"เปล่าประโยชน์น่า ต่อให้แกเรียนรู้ท่าโจมตีธาตุไฟมา แต่ช่องว่างระหว่างระดับพลังมันต่างกันเกินไป แกเอาชนะไม่ได้หรอก"

"จี้!"

"เฮ้อ ตัวนี้น่าจะเป็นตัวสุดท้ายแล้วนะ ที่เหลือก็แค่จัดการต้นตอของมลพิษเท่านั้น"

"ลำบากเธอแย่เลยนะ"

หลังจากป้อนยาให้เหมียนหลานเป่าเป่าตัวสุดท้ายเสร็จ เฟิงหยวนก็ปาดเหงื่อบิดขี้เกียจคลายเมื่อย ทันใดนั้นอวิ๋นโยวก็พาตำรวจสองสามนายเดินเข้ามา ตำรวจวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าทีมจ้องมองเฟิงหยวนเขม็งแล้วถามว่า

"เธอคือคนที่พบว่าในลำธารเหมียนหลานมีพลังธาตุพิษปนอยู่ใช่ไหม?"

"ใช่ครับ ผลการตรวจสอบก็ระบุแบบนั้นนี่ครับ"

"เขาพูดถูกค่ะ ฉันตรวจสอบแล้ว ในน้ำมีพลังธาตุพิษปนอยู่จริงๆ"

เห็นตำรวจทำท่าสงสัยเฟิงหยวน อวิ๋นโยวก็รีบช่วยแก้ตัว ตำรวจนายนั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า

"เธอบอกได้ไหมว่าเกิดจากท่าโจมตีพิษชนิดไหน? หรือว่าเป็นการวางยาพิษโดยเจตนา?"

"คุณสงสัยลัทธิ G เหรอครับ?"

"ฉันแยกไม่ออกหรอกครับ ปริมาณสารพิษมันน้อยเกินไป แต่ไม่น่าจะเป็นการวางยาพิษโดยเจตนานะครับ เพราะปริมาณน้อยขนาดนี้ น่าจะเป็นอุบัติเหตุจากสัตว์วิญญาณธาตุพิษบางตัวมากกว่า"

เฟิงหยวนวิเคราะห์ ตำรวจนายนั้นจ้องหน้าเขาแล้วแย้งว่า

"ก็ไม่แน่หรอก! พวกบ้าลัทธิ G น่ะ ใครจะไปรู้ว่าพวกมันจะใช้ลูกไม้อะไรบ้าง"

"งั้นผมก็ไม่ทราบแล้วล่ะครับ คุณลองเก็บตัวอย่างไปตรวจสอบดูสิครับ"

"พวกเราทำแน่ ช่วงนี้พวกคุณงดใช้น้ำจากลำธารเหมียนหลานไปก่อนนะครับ เพื่อป้องกันผลกระทบ"

"ครับ ตกลงครับ"

"พวกคุณไม่ไปจัดการต้นตอมลพิษเหรอครับ?"

เฟิงหยวนถามตำรวจด้วยความสงสัย อีกฝ่ายตวาดกลับ

"พวกเราจะทำงานยังไง ไม่ต้องให้เธอมาสอน!"