บทที่ 2 หุ้นส่วน

บทที่ 2 หุ้นส่วน

ในนิยายหรืออนิเมะ มักมีเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆใช่ไหม ที่ตัวเอกผู้ชาย วันหนึ่งเผอิญเจอสาวน้อยสวยลึกลับ จากนั้นชีวิตเงียบสงบก็ถูกทำลาย และถูกพัดพาเข้าสู่การผจญภัยที่ยิ่งใหญ่

เหมือนคามิโจ โทมะ ในเรื่อง "ดัชนีเวทมนตร์" หรือ ซากุราอิ โทโมกิ ในเรื่อง "เทพธิดาจากฟากฟ้า"

มาหลู่ก็ไม่คิดว่า สักวันจะได้เจอเรื่องแบบนี้

แต่สิ่งที่เขาเจอไม่ใช่สาวน้อยหน้าตาสวยๆ แต่กลับเป็นลุงวัยกลางคนหัวล้านใส่เสื้อแจ็คเก็ต และอีกฝ่ายอ้างว่าตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตเครื่องจักรกล มาจากจักรวาลอื่น และสูญเสียข้อมูล (ความจำ) ส่วนใหญ่ไป

และตั้งแต่ที่มาหลู่เก็บเฒ่าหวังกลับบ้าน ผ่านไป 2 สัปดาห์แล้ว เขาก็ไม่เจออันตรายหรือถูกองค์กรแปลกๆจับตามอง สิ่งเดียวที่น่าตื่นเต้น คือใบแจ้งค่าไฟฟ้า!

มาหลู่เติมเงินเข้าไปเกือบ 3,000 แล้ว แต่ตอนนี้ในบัญชีเหลือไม่ถึง 26 บาท

อีกอย่าง เรื่องหางานก็ยังไม่มีความคืบหน้า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปแม้แต่ค่าเช่าเดือนหน้าก็จะเป็นปัญหาได้

มาหลู่มองไปที่เฒ่าหวังที่กำลังดูเรื่อง "จื่อเฮี้ยนเจี้ยน" อย่างตั้งใจ

"ขันที คืออะไร?"

"ขันที คือนักเขียนนิยายที่จบเรื่องแบบแย่ๆ" มาหลู่ปิดทีวี

"ถ้าคุณอยากเข้าใจสังคมสมัยใหม่ การดูซีรี่ย์ในวังมันไม่มีประโยชน์ และตอนนี้เรามีเรื่องที่สำคัญกว่านั้น"

"เรื่องสำคัญกว่า คืออะไร?" เฒ่าหวังถาม

"หาเงิน!!!"

มาหลู่พูดสั้นๆ "ถ้าไม่มีเงิน ฉันก็อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้ คุณก็ใช้เต้าเสียบชาร์จไฟไม่ได้ จะนอนโซฟาในห้องรับแขก เปิดแอร์ดูซีรี่ย์ก็ไม่ได้"

"นั่นก็สำคัญจริง!" สีหน้าเฒ่าหวังเริ่มจริงจังขึ้น

"คุณมีไอเดียหาเงินไหม" มาหลู่ถาม

"เช่น ใช้ประโยชน์จาก... เอิ่ม...ความสามารถพิเศษ! พูดถึงเรื่องนี้ คุณมีความสามารถพิเศษอะไรไหม?"

ตั้งแต่ที่เฒ่าหวังทำให้เซฟตี้ร้านกาแฟไฟไหม้ เขาก็ไม่แสดงความสามารถพิเศษอะไรอีก 2 สัปดาห์นี้ เอาแต่แอบอยู่ในห้องเช่า นอนดูซีรี่ย์ทั้งวันทั้งคืน พร้อมขนมมันฝรั่งเต็มโซฟา เต็มตัวไปหมด!

ถ้าไม่ช่วยทำความสะอาดบ้าง มาหลู่ก็รู้สึกอยากโยนเขากลับไปข้างถนนแล้ว!

"ฉันยังทำอาหารได้" เฒ่าหวังพูด

คำตอบนี้ทำให้มาหลู่ผิดหวัง ในฐานะแขกจากมิติอื่น ตามหลักแล้วต้องมีทักษะที่เจ๋งกว่าการทำอาหารสิ ถ้าแค่ทำอาหารกับทำความสะอาด แม่บ้านก็ทำได้

"ฉันสามารถปรุงอาหารทุกชนิด ใน 'สารานุกรมวัตถุดิบหลากหลายจักรวาล' เราเปิดร้านอาหารเพื่อหาเงินได้ จากการสังเกตช่วงนี้ ฉันพบว่าในจักรวาลนี้อาหารอร่อยมีน้อย นี่เหมาะมากสำหรับการเปิดร้านอาหาร"

คำพูดต่อมาของเฒ่าหวัง ทำให้มาหลู่สนใจอีกครั้ง "งั้นคุณเป็นพ่อครัวเหรอ?"

"ฉันไม่รู้ ฉันสูญเสียเซกเตอร์(หน่วยความจำ)ไปหลายส่วน เหลือแค่เซกเตอร์ 7 ที่สมบูรณ์และสำคัญที่สุด มีข้อมูล 79% เกี่ยวกับการทำอาหาร ดังนั้นการคาดเดาของคุณ น่าจะถูกต้อง!"

มาหลู่ลูบคาง "แต่การเปิดร้านต้องใช้เงินทุนเริ่มต้นไม่น้อย แม้แต่ร้านอาหารริมถนน เงินลงทุนตอนแรกก็ไม่ใช่สิ่งที่เราในตอนนี้จะรับไหว"

"อ๋อ ถ้าจะเปิดร้านอาหาร ฉันมีคำขออีกอย่างหนึ่ง"

เฒ่าหวังเหมือนนึกอะไรได้ ดึงเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำเงิน มาหลู่เห็นสายโลหะสามเส้นเหมือนเดิม มันพันรอบไข่แล้ววางลงบนกลางโต๊ะ

"ไข่แมลงนี้ สามารถทำให้คนไปยังจักรวาลมิติอื่นได้ ฉันอยากจะมอบหมายให้คุณไปเก็บวัตถุดิบที่นั่น"

…………

เดือนกันยายน อุณหภูมิในเมือง B ยังคงสูง เสียงจักจั่นนอกหน้าต่างไม่มีทีท่าจะเบาลง

มาหลู่ส่งใบสัญญาหุ้นส่วนที่เพิ่งร่างไว้อย่างมีชีวิตชีวาให้เฒ่าหวัง สัญญาหุ้นส่วนนี้เขาดาวน์โหลดมาจากเน็ต เมื่อ 10 นาทีก่อน ข้างในยังมีบางข้อที่ยังลบไม่เสร็จ เช่น คู่สัญญาฝ่าย A ลงทุนซื้อแม่หมู 40 ตัว

แต่เรื่องหุ้น ปันผล กลไกการถอนตัว สิ่งสำคัญเหล่านี้ได้แยกออกมาแล้ว

แต่เฒ่าหวังอ่านสัญญาหุ้นส่วนเสร็จแล้วพูดว่า "ฉันไม่ต้องการหุ้นและปันผล แค่คุณยอมให้ฉันนอนโซฟา ชาร์จไฟ ดูทีวีที่นี่ต่อไปก็พอแล้ว"

"จริงเหรอ? แน่ใจ?" มาหลู่แปลกใจ

เฒ่าหวังพยักหน้า "สิ่งมีชีวิตซิลิคอนอย่างเรา ไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตคาร์บอนอย่างพวกคุณ ไม่มีความปรารถนาและความต้องการอะไรมาก ตราบใดที่ตอบสนองเงื่อนไขการอยู่รอดขั้นพื้นฐานได้ เงินตราก็ไม่มีค่าอะไรกับเรา"

"แต่คุณประเสริฐขนาดนี้ จะทำให้ฉันดูใจร้ายนะ" มาหลู่คิดแล้วฉีกสัญญาหุ้นส่วนทิ้ง

"ช่างเหอะ สิ่งนี้คงจะไม่สามารถควบคุมคุณได้จริงๆ ไม่ต้องคิดไปไกล เอาเงินค่าเช่าเดือนหน้ามาให้ได้ก่อนดีกว่า"

เฒ่าหวังสงสัย "คุณตัดสินใจจะเปิดร้านอาหารจริงๆเหรอ แต่ไม่ใช่ว่าคุณที่พูดว่าไม่มีเงินทุนเริ่มต้นเหรอ?"

"ไม่เป็นไร เรื่องเล็กแบบนี้จะมาทำให้ฉันลำบากได้ยังไง ให้เวลาครึ่งชั่วโมง" มาหลู่ตบไหล่เฒ่าหวังอย่างมั่นใจ

ผลก็คือ ยังไม่ถึง 20 นาที มาหลู่ก็เรียกเฒ่าหวังลงมาข้างล่าง

ตรงหน้าเขามีรถสามล้อไฟฟ้าจอดอยู่ ตัวรถยาวประมาณ 1.3 เมตร บนรถติดตั้งหลังคา รอบหลังคาล้อมด้วยป้ายไฟ เขียนตัวใหญ่ 5 คำ "ซีฟู้ดราดซอส"

ตัวรถด้านล่างก็แขวนป้ายโฆษณาไว้เต็ม ด้านหน้าสุดยังมีสโลแกน

"มาชิมซีฟู้ดราดซอส ชีวิตสุขสันต์เหมือนเทพเซียน"

"เป็นยังไง พอใจร้านใหม่ที่กำลังจะเปิดไหม" มาหลู่ถาม

"แต่ห้องครัวของฉันอยู่ไหน" เฒ่าหวังสงสัย

มาหลู่ตบแผ่นเหล็กกลาคาบชุบนิกเกิลที่ติดอยู่บนตัวรถสามล้อ "คุณจะทำอาหารที่นี่ ครัวโปร่งใส ลูกค้าก็วางใจได้"

"แต่แค่ห้องครัวก็ใช้พื้นที่ส่วนใหญ่ไปแล้ว ลูกค้าจะทานที่ไหน"

"ข้างถนน ทั้งถนนคือห้องโถงของเรา อยากทานที่ไหนก็ทานได้ เน้นความเป็นอิสระ"

"แล้วพนักงานเสิร์ฟล่ะ"

"ฉันเอง" มาหลู่พับแขนเสื้อเสนอตัว

"เคยสอนพิเศษตอนเรียนมหาลัย เป็นงานบริการเหมือนกัน คงไม่ต่างอะไรกันมาก"

"แต่..."

"อย่าแต่! ไม่เคยขายของข้างทาง หรือยังไม่เคยกินของข้างทางเหรอ? มีคำถามโง่ๆ อะไรขนาดนั้น" เด็กอ้วนใส่เสื้อยืดไซส์ยักษ์ ยืนข้างๆ พูดขัดจังหวะเฒ่าหวังอย่างอารมณ์เสีย

"ยังอีก! พนักงานยังไม่เสิร์ฟอีก อยากให้ฉันเปิดไวน์ปี 82 ให้ดื่มคู่กับหอยเชอร์รี่หรือไง แม่ง! เบื่อคนจอกแจกที่สุด ไม่ซื้อก็อย่ามาแกล้งกวนฉัน ฉันยังต้องกลับไปเล่นคิงออฟกลอรี่อีก"

"อย่าเพิ่ง! อย่าเพิ่ง! พี่ชายอย่าพึ่งว่าน้อง เพื่อนฉันพึ่งออกมาจากหุบเขา เพิ่งเข้าเมืองมา เขาไม่รู้อะไร คำพูดของเขาอย่าไปใส่ใจ" มาหลู่จับเด็กอ้วนที่หันหลังกำลังจะขึ้นบ้าน "รถคุณเราซื้อ ตั้งราคามาสิ"

เด็กอ้วนได้ยินแล้วหน้าตาดีขึ้นเล็กน้อย มองขึ้นมองลงที่เฒ่าหวัง "พึ่งออกมาจากหุบเขา ไม่ใช่โปรแกรมเมอร์หางานใหม่เหรอ ฮึ! งั้นก็ได้ ฉันคิดให้ถูกหน่อย ให้ฉัน 2,500 แล้วเอารถไปได้"

"ลดราคาได้ไหม" มาหลู่โอบไหล่เด็กอ้วนไปข้างหนึ่ง

"ถูกสุดแล้ว! ตอนซื้อแค่รถก็ใช้ 3,600 หลังจากนั้นติดหลังคากับเหล็กใช้ 800 แผ่น PVC เหล่านั้นก็ต้องใช้เงิน ตอนนี้ฉันลดให้ 2,500 แล้ว ใจดีแล้วนะ"

"ฉันรู้ แต่เมือง B ใหญ่ขนาดนี้ จะมีสักกี่คนที่ได้มาอยู่ตึกเดียวกัน เห็นแก่เหตุบังเอิญนี้เถอะ ถือว่าช่วยเหลือพี่น้อง ลดอีกนิดไม่ได้เหรอ" มาหลู่เปิดสกิลต่อรองราคา

"เรื่องมาก รถฉันนี่ใช้ไม่ถึง 2 ครั้ง ยังใหม่เหมือนเดิม ขาย 2,500 ให้แล้ว คุณยังได้กำไรแล้วเลย" เด็กอ้วนระวัง "ไม่อย่างนั้นฉันขายให้คนอื่นดีกว่า"

"แต่ฉันได้ยินว่า รถคุณจอดในสนามมาหลายเดือนแล้ว ดูเหมือนไม่ค่อยขายดี และเป็นเพราะเรื่องนี้ พ่อด่าคุณอยู่ไม่น้อย..."

มาหลู่หรี่เสียง "อาทิตย์ที่แล้ว ฉันยังได้ยินพวกคุณทะเลาะกัน หยางน้อย อย่าพูดว่าพี่ไม่เตือนนะ สิ่งนี้เก็บไว้ก็เป็นปัญหา ขายออกไปเสียเถอะ"

เด็กอ้วนได้ยินแล้วหน้าตาไม่ค่อยดี เขาเป็นคนพื้นเมือง B มีบ้าน 7 หลัง แม้จะไม่ทำอะไรก็นอนสบายไปจนตาย ตั้งแต่เด็กก็ไม่มีแรงจูงใจ ไม่เรียนหนังสือ จบแค่ปริญญาตรีเอกชน

หลังจบก็อยู่บ้านเล่นเกม ดูอนิเมะ เล่นโมเดล พ่อเขาทนมองไม่ได้จึงบังคับให้ไปขายของ เสียดายไปแค่ 2 ครั้งก็เลิก เพราะเหนื่อยเกินไป รถที่เพิ่งซื้อก็ทิ้งไว้ในสนาม

พ่อเขาเห็นรถสามล้อนี่ทีไรอารมณ์ก็พุ่งขึ้น พ่อลูกทะเลาะกันไม่น้อยเพราะเรื่องนี้

เด็กอ้วนรู้ว่ามาหลู่พูดถูก เขาก็อยากขายรถไปนานแล้ว จึงกัดฟันพูด "2,100 ลดไม่ได้แล้ว!"

"1,666 เอาเลขมงคล"

เด็กอ้วนจ้องมาหลู่ครึ่งนาทีเต็ม หลังผ่านไปครึ่งนาทีจึงใช้เสียงแหบแห้งพูด

"เอาเลขมงคลทำไมไม่ใช่ 1,888"

"ก็ได้เหมือนกัน ขอบคุณหยางน้อย งั้นตกลงแล้วนะ" มาหลู่จับมือเด็กอ้วนพลางขอบคุณ

"ฉันแบ่งจ่ายให้ 3 งวด"

"คุณไม่ได้ไปซื้อรถหรู ซื้อรถสามล้อแค่นี้ก็ยังจะมาผ่อนอีก!" เด็กอ้วนตาโปน

เห็นการซื้อขายจะเจ๊ง มาหลู่รีบเพิ่มเงื่อนไข

"มีอีกอย่าง คุณเอาฟิกเกอร์มาวางไว้ที่ห้องฉันได้ แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าพ่อจะทุบ"

--------------------------------

ฝากติดตาม สนับสนุน และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

หากพบคำผิด แจ้งได้เลย