บทที่ 18: กลุ่มชั่วคราวที่เพิ่งสร้างก็โดนลบทันที

“คุณเติ้งหลันหลัน คุณกลับไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง” ม่อจิงชุนยิ้มให้กับเติ้งหลันหลันที่กำลังทำตัวไม่ถูก

“งั้น...ฉันกับเพื่อนร่วมห้องกลับหอก่อนนะ บ๊ายบาย”

เติ้งหลันหลันดึงเพื่อนร่วมห้องแล้วรีบวิ่งออกจากห้องเรียนไปโดยไม่หันกลับมามอง

ถุงผ้าใบที่ใส่ผ้าอ้อมสำเร็จรูปและของใช้อื่นๆ ยังวางอยู่ที่นั่งแถวหลัง ม่อจิงชุนอุ้มน้องสาวแล้วหันกลับไป ก็พบว่ารุ่นพี่หยางเหวินจ้าวและรุ่นพี่จางฮุ่ยเจินยังไม่กลับ

จางฮุ่ยเจินยักไหล่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “น้องชาย ต้องการให้พี่สาวกับพี่ชายช่วยไหมจ๊ะ”

ม่อจิงชุนเหลือบมองจางฮุ่ยเจิน แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ผมจะพาน้องสาวไปเปลี่ยนผ้าอ้อมในห้องน้ำชาย พี่ยังแน่ใจเหรอว่าจะช่วย?”

“แหม น่าเสียดายจัง งั้นพวกเรากลับหอก่อนนะ บ๊ายบายจ้ะ” จางฮุ่ยเจินเบะปาก แล้วลากหยางเหวินจ้าวออกไป

ตอนที่ม่อจิงชุนอุ้มน้องสาวไปถึงห้องน้ำ ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว นักศึกษาใหม่ชั้นอื่นไม่กลับหอไปนานแล้วก็คงยังประชุมชั้นเรียนกันอยู่

เมื่อเปิดผ้าอ้อมสำเร็จรูปออก ม่อจิงชุนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่แค่ฉี่รดกางเกง แค่เปลี่ยนผ้าอ้อมชั่วคราวก็พอ เดี๋ยวกลับถึงห้องพักแล้วค่อยล้างก้นให้เจ้าตัวเล็ก อากาศร้อน ต้องป้องกันไม่ให้เกิดผดผื่น เดี๋ยวเจ้าตัวเล็กจะไม่สบายตัว

“ไปกันเถอะ เรากลับหอกันดีกว่า~”

ม่อจิงชุนอุ้มน้องสาวที่กำลังยิ้มแฉ่ง หิ้วกระเป๋าผ้าใบน่ารัก เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องน้ำ มุ่งหน้าไปยังอาคารหอพัก

เมื่อกลับถึงห้องนอน ม่อจิงชุนใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำหมาดๆ เช็ดตัวให้ถังกั่ว จากนั้นก็วางน้องสาวลงบนเตียง ปล่อยให้เธอคลานเล่นอยู่บนนั้นตามลำพัง

เพื่อความปลอดภัยของเจ้าตัวเล็ก ม่อจิงชุนได้เลื่อนเตียงในห้องนอนไปชิดมุมผนังเป็นพิเศษ ส่วนอีกด้านหนึ่งก็ใช้โต๊ะล้อมไว้ ทางออกเดียวที่เหลืออยู่ก็มีม่อจิงชุนนั่งขวางอยู่

ถังกั่วคลานไปมาบนเตียง บางครั้งก็จะคลานมาอยู่ข้างๆ ม่อจิงชุนแล้วก่อกวนเขาอยู่สองสามที พอเห็นว่าไม่มีการตอบสนอง เจ้าตัวเล็กก็เริ่มเล่นด้วยตัวเอง ปากก็ส่งเสียงอ้อแอ้เป็นภาษาทารกที่ม่อจิงชุนฟังไม่เข้าใจ

ม่อจิงชุนนั่งอยู่บนขอบเตียง สองมือของเขากำลังพิมพ์ลงบนคีย์บอร์ดโน้ตบุ๊กอย่างรวดเร็ว เขากำลังเขียนโค้ดในหัวของเขาลงในไลบรารีที่กำหนดขึ้นเองตามลำดับ

ณ ที่ทำงานของอาจารย์ หยางเหวินจ้าวและจางฮุ่ยเจินไม่ได้กลับหอพักอย่างที่บอกกับม่อจิงชุน แต่ทั้งคู่ได้ไปที่ห้องทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษาหลี่น่า

ตึง ตึง ตึง~

หลี่น่าเคาะโต๊ะทำงานที่มีกระดาษ A4 ซึ่งเต็มไปด้วยชื่อและข้อมูลติดต่อวางอยู่ แล้วพูดขึ้นทันทีว่า “เบอร์ QQ อยู่บนนี้หมดแล้ว เราสามคนมาช่วยกันดึงพวกเขาเข้ากลุ่มกันเถอะ”

ในไม่ช้า กระดาษ A4 9 แผ่นก็ถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน ทุกคนได้ไปคนละ 3 แผ่น

“เดี๋ยวครูสร้างกลุ่ม QQ ก่อน แล้วจะดึงพวกเธอสองคนเข้ามาก่อน”

หลี่น่าสร้างกลุ่มแชท QQ ใหม่บนมือถืออย่างคล่องแคล่ว แล้วดึงหยางเหวินจ้าวกับจางฮุ่ยเจินเข้ากลุ่ม

“เริ่มกันเลย”

จางฮุ่ยเจินและหยางเหวินจ้าวพยักหน้าพร้อมกัน ต่างคนต่างหาที่นั่ง แล้วก้มหน้าก้มตาดึงนักศึกษาในรายชื่อเข้ากลุ่มแชทชั่วคราวทีละคน

หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที หลี่น่าและหยางเหวินจ้าวทั้งสามคนก็ได้ดึงทุกคนในชั้นเรียนเข้ากลุ่มหมดยกเว้นม่อจิงชุน

เรื่องที่ม่อจิงชุนพาน้องสาวมาเรียนด้วยนั้นเป็นเรื่องที่ปิดไม่มิด สองวันนี้ นักศึกษาส่วนใหญ่อาจจะแค่คิดว่าพ่อแม่ของม่อจิงชุนยังอยู่ที่เมืองหลวงปักกิ่ง การพาน้องสาวมาประชุมชั้นเรียนด้วยจึงเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่ทันถึงวันเปิดเรียน แค่ช่วงฝึกภาคสนาม นักศึกษาทุกคนก็จะตระหนักได้ถึงสถานการณ์พิเศษของม่อจิงชุน

ในเมื่อเป็นเรื่องที่ต้องรู้อยู่แล้ว สู้เปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาเสียแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า เป็นการเตรียมใจให้ทุกคน เพื่อเตือนไม่ให้นักศึกษามองม่อจิงชุนผู้เข้มแข็งด้วยสายตาแปลกๆ

แต่เรื่องแบบนี้จะพูดต่อหน้าม่อจิงชุนไม่ได้ ไม่เช่นนั้นใครจะรู้ว่าเขาจะคิดอย่างไร เผลอๆ อาจจะส่งผลในทางตรงกันข้าม ทำให้ม่อจิงชุนรู้สึกมีปมด้อยก็ได้

หลี่น่าตั้งใจเขียนข้อความยาวเหยียด แล้วส่งเข้าไปในกลุ่มแชท QQ ที่ไม่มีใครส่งเสียงอะไรเลย

“เกี่ยวกับสถานการณ์และเรื่องราวของม่อจิงชุนที่กล่าวมาข้างต้น นักศึกษาทุกคนที่เห็นข้อความนี้แล้ว โปรดตอบกลับในกลุ่มว่า 'รับทราบ' ในรูปแบบ ชื่อ + รหัสนักศึกษา หลังจากที่ครูและรุ่นพี่ผู้ช่วยทั้งสองคนยืนยันว่าทุกคนได้รับทราบแล้ว จะทำการลบกลุ่มแชทนี้ทิ้ง”

ในหอพักหญิงของสาขาวิศวกรรมซอฟต์แวร์ปี 21 นักศึกษาสาวส่วนใหญ่ต่างตกตะลึงกับข้อมูลในกลุ่ม พวกเธอแทบไม่เชื่อสายตาอยู่ครู่หนึ่ง ขณะเดียวกันก็รู้สึกจี๊ดขึ้นมาที่จมูก

ผู้หญิงเป็นเพศที่อ่อนไหวทางอารมณ์ เมื่อเทียบกับผู้ชายแล้ว อารมณ์จะแปรปรวนได้ง่ายกว่า

ในหอพัก เติ้งหลันหลันที่เพิ่งไปกดน้ำร้อนกลับมา เมื่อเห็นข้อความในกลุ่มก็นิ่งเงียบไปพักใหญ่ กว่าจะตั้งสติได้ก็ตอบกลับในกลุ่มตามรูปแบบที่กำหนดว่ารับทราบ

“เด็กน้อยคนนั้นน่าสงสารจัง”

ในหอพักของเติ้งหลันหลัน หลี่เสวียนอวี่ที่กำลังถือหนังสืออ่านอยู่ เมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อนร่วมห้องอย่างโจวฮุ่ยหลิง ก็วางหนังสือในมือลงแล้วหันไปพูดกับโจวฮุ่ยหลิงว่า “จริงๆ แล้วคนที่น่าสงสารคือม่อจิงชุนต่างหาก น้องสาวของเขายังมีพี่ชายที่รักเธอมาก เธอไม่ต้องกังวลเรื่องการใช้ชีวิต”

“แต่ม่อจิงชุนทำไม่ได้ เขาไม่เพียงต้องเลี้ยงตัวเอง แต่ยังต้องเลี้ยงน้องสาวด้วย”

โจวฮุ่ยหลิงขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่เข้าใจว่า “ตามหลักแล้ว ถึงพ่อแม่ของม่อจิงชุนจะเสียไปแล้ว เขาก็น่าจะมีญาติไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เอาน้องสาวไปฝากญาติเลี้ยงล่ะ?”

ครั้งนี้ ไม่รอให้หลี่เสวียนอวี่โต้แย้งโจวฮุ่ยหลิง เติ้งหลันหลันก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน “ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีญาติคนไหนยอมเลี้ยงดูเด็กที่อายุไม่ถึงขวบสักคนนะ เด็กวัยนี้ไม่เหมือนเด็กโตไม่กี่ขวบ ต้องใช้พลังงานในการดูแลอย่างมหาศาล ถ้าเลี้ยงดีก็แล้วไป แต่ถ้าเลี้ยงไม่ดี ก็จะโดนคนอื่นนินทาเอาได้”

เติ้งหลันหลันเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า:

“จริงๆ ถ้าเธอเคยมีประสบการณ์ไปอาศัยอยู่บ้านญาติ เธอก็จะเข้าใจว่าทำไมม่อจิงชุนถึงยอมแบกรับความกดดัน พาน้องสาวมาเรียนด้วย”

“พอแล้วน่า อย่ามาเศร้ากันอยู่เลย พวกเธอดูนั่นสิ มีอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างอาจารย์หลี่อยู่ จะมีอะไรต้องกังวลอีก อีกอย่าง ในอนาคตม่อจิงชุนต้องพาน้องสาวมาเข้าเรียนด้วยบ่อยๆ แน่ ถึงตอนนั้น พวกเธอก็ช่วยดูแลน้องสาวเขาหน่อยก็สิ้นเรื่อง ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ไปขอเขาเป็นแฟนเลยสิ”

“หุ้นอนาคตไกล แถมยังเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบและน่ารักขนาดนี้ ถือตะเกียงหาก็ยังไม่เจอแฟนแบบนี้หรอกนะ” หลี่เสวียนอวี่พูดติดตลก

คำพูดของหลี่เสวียนอวี่ล้วนเป็นความจริง ไม่ว่าในอนาคตหลังจากเรียนจบแล้วม่อจิงชุนจะเรียนต่อปริญญาโทหรือเข้าสู่สังคมการทำงาน รายได้ของเขาโดยปกติแล้วจะไม่ต่ำเกินไป อุตสาหกรรมอินเทอร์เน็ตเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่เด็กจบใหม่ได้เงินเดือนสูงสุด ไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ

ส่วนม่อจิงชุนเป็นคนอย่างไรนั้น แค่ดูจากการที่เขาพาน้องสาวมาเรียนด้วยก็พอจะบอกได้บ้าง ถึงจะไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีเลิศแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็คงไม่เลวร้ายนัก

“ดีขนาดนั้น แล้วทำไมเธอไม่ไปสารภาพรักกับม่อจิงชุนล่ะ?”

…

ในห้องทำงาน หลังจากนับจนครบว่าทุกคนเห็นข้อความและตอบกลับแล้ว หลี่น่าก็ยุบกลุ่มแชทชั่วคราวทันที

และทั้งหมดนี้ ม่อจิงชุนที่กำลังตั้งใจเขียนโค้ดอยู่ ยังไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย