บทที่ 1

บทที่ 1

ณ อาณาจักรอัสทีเรียซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของใจกลางทวีป

ในห้องเล็กทางฝั่งขวาของชั้นสอง คฤหาสน์ของเคานต์พาลาทิโอ เขตตอนใต้

“ภารกิจสำเร็จเรียบร้อยหรือไม่?”

“ขอรับ เป็นไปตามนั้น”

อัศวินผู้ยืนอยู่ก้มศีรษะต่ำ ตอบรับชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียง

“ข้าทำตามคำสั่งของท่าน ช่วยเหลือเหล่าเด็กกำพร้าในหมู่บ้านเล็กทางตะวันออกของอาณาจักร ไม่สิ พวกเขาคือเด็กกำพร้าในสถานทดลองมนุษย์”

“แล้วเจ้าจัดการเรื่องสถานเลี้ยงเด็กอย่างเหมาะสมหรือไม่?”

“ขอรับ ข้าทำตามที่ท่านสั่ง มอบหน้าที่ดูแลสถานเลี้ยงเด็กให้แก่เด็กสาวนามว่ายูเทีย”

“เจ้าคุยกับตระกูลบารอนที่ดูแลหมู่บ้านนั้นเสร็จสิ้นแล้วหรือยัง?”

“ขอรับ พอข้าแสดงเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการทดลองมนุษย์ พวกเขาก็ยอมรับเงื่อนไขทุกประการแต่โดยดี รวมถึงการยกปราสาททั้งหลังให้ด้วย”

อีวาน อัศวินผู้นั้นกล่าวจบก็ควักถุงหนังจากอกเสื้อวางไว้ข้างโต๊ะหัวเตียงของอาลอน

“ดี”

อาลอนเปิดถุงหนังขึ้น เมื่อเห็นทองคำแวววาวภายในก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ

“คุณชาย ข้าขอเอ่ยถามสักเรื่องได้หรือไม่?”

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง อีวานก็เอ่ยขึ้น

“ว่ามา”

“ท่านบอกเหตุผลที่โจมตีสถานทดลองมนุษย์ในเขตของบารอนอัลฟอนก็เพื่อช่วยเด็กสาวผู้นั้น ยูเทียใช่หรือไม่?”

อาลอนพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงอนุญาตให้อีวานพูดต่อ

“นางช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก ข้าเป็นทหารรับจ้างผ่านศึกมาไม่น้อย”

อีวานหยุดไปครู่หนึ่งราวกับกำลังจัดเรียงถ้อยคำ

“แต่ข้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนางถึงถูกจองจำไว้ในสถานที่เช่นนั้น”

“แล้วอย่างไร?”

“แต่ท่านกลับทิ้งนางไว้ที่สถานเลี้ยงเด็ก?”

อาลอนมิได้ตอบคำถามที่แฝงความไม่เข้าใจของอีวานทันที

ความจริงแล้ว คำถามของอีวานนั้นสมเหตุสมผลยิ่งนัก การช่วยเหลือเด็กสาวเช่นยูเทียโดยไม่คิดใช้นางในทางใดเลยนั้น เป็นเรื่องที่ไม่มีประโยชน์อันใดเลย

ทว่า นั่นเป็นเพียงจากมุมมองของอีวานเท่านั้น ส่วนมุมมองของอาลอนกลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

‘ข้าปลดชนวนธงหายนะของโลกไปหนึ่งแล้ว เท่านี้ก็พอในตอนนี้’

ยูเทีย

ชื่อจริงของนางคือ ยูเทีย บลูเดีย

อีกสิบปีข้างหน้า นางจะกลายเป็นหนึ่งในห้าบาปมหันต์ บาปแห่งโทสะ กวาดล้างสองในห้าสหราชอาณาจักรไปจากแผนที่ทวีป คร่าชีวิตผู้คนไปกว่าหลายแสน

หากมีผู้ใดถามว่าอาลอนรู้อนาคตอีกสิบปีข้างหน้าได้อย่างไร ก็เพราะเขาคือผู้ที่ได้เกิดใหม่อีกทั้งยังรู้ดีว่าโลกใบนี้จะล่มสลายในอีกสิบปี ในฐานะเกมดาร์กแฟนตาซีอาพีจีที่มีนามว่าไซเคเดเลีย

“เฮ้อ”

อาลอนกุมขมับขณะนึกถึงวันที่ตนฟื้นสติเมื่อสองเดือนก่อนพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า

‘ตอนแรกแค่รู้ว่านี่คือโลกแฟนตาซีก็ทำข้านอนซมไปสามวัน แล้วพอรู้ว่าเรื่องราวเกิดขึ้นก่อนเหตุการณ์หลักของไซเคเดเลียถึงสิบปี ข้าก็แทบอาเจียนเป็นเลือด’

ตอนแรกอาลอนนึกว่าตนเพียงแค่ได้เกิดใหม่ในโลกแฟนตาซี ก็รู้สึกหมดอาลัยตายอยากอยู่พักใหญ่ แต่เมื่อตั้งสติได้ เขากลับพบว่าโลกนี้ก็ไม่เลวร้ายนัก

ชีวิตขุนนางนั้นช่างสุขสบายยิ่งนัก

อยากตื่นเมื่อไรก็ได้ นอนเมื่อใดก็ได้ ทำอะไรก็ได้ กินอะไรก็ได้ตามใจชอบ

แม้จะเป็นเพียงบุตรชายคนที่สามของเคานต์พาลาทิโอ ไม่มีอำนาจใดให้หยิบใช้ ทว่าเขากลับมีสิทธิ์เสพสุขในฐานะขุนนางโดยไร้ภาระผูกพัน

ช่วงแรกเขายอมรับว่ามีความสุข

สำหรับผู้ที่เคยทำงานหนักถึง 78 ชั่วโมงต่อสัปดาห์แถมค่าแรงยังน้อยนิด ชีวิตเช่นนี้ช่างหรูหราเกินฝัน

แม้จะไม่มีอินเทอร์เน็ต สุดยอดสิ่งประดิษฐ์แห่งยุคมนุษย์ให้ใช้ก็ตามที แต่แค่นี้ก็เพียงพอให้เขาลืมความลำบากในชาติก่อนได้

ทว่า ความสุขนั้นก็มิได้ยืนยาว

เมื่อเขารู้ว่าทวีปแห่งนี้มีชื่อว่าอัมพีลัน สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที

และเมื่อรู้ว่าตระกูลที่เขาเกิดมาใหม่ก็คือตระกูลเคานต์พาลาทิโอ เขาก็แทบเป็นลม

อัมพีลันคือชื่อทวีปในไซเคเดเลีย เกมที่เขาเคยเล่นบ้างประปรายในช่วงเวลาว่างจากการตรากตรำทำงาน

และเคานต์พาลาทิโอก็เคยถูกกล่าวถึงเล็กน้อยในภารกิจหนึ่งของเกม

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อตระหนักได้ว่านี่คือช่วงเวลาก่อนเหตุการณ์หลักสิบปี ความสิ้นหวังที่เขารู้สึกก็ไม่ต่างอะไรกับวันที่เงินเดือนเขาถูกเลื่อนติดต่อกันสามเดือน

โลกของไซเคเดเลียคือโลกที่ในอีกสิบปีข้างหน้า ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือสามัญชน ทุกคนล้วนถูกบดขยี้อย่างไร้ปรานี

และผู้ที่จะล่มสลายก่อนใครก็คืออาณาจักรอัสทีเรียที่ตระกูลพาลาทิโอสังกัดอยู่

ไม่ว่าจะเส้นทางใดในเกม ตราบใดที่หนึ่งในห้าบาปมหันต์ปรากฏขึ้น อาณาจักรนี้ย่อมถูกลบหายไปจากแผนที่

กล่าวอีกนัยหนึ่ง อาณาจักรถูกทำลาย

ขุนนางถูกกวาดล้าง เมืองทั้งเมืองพินาศสิ้น

ชีวิตสุขสบายในฐานะบุตรคนที่สามของเคานต์พาลาทิโอย่อมมีจุดจบในอีกสิบปีแน่นอน

หากเขายังปรารถนาจะใช้ชีวิตสบาย ๆ เช่นนี้ต่อไปก็มีเพียงทางเดียวคือกำจัดห้าบาปมหันต์ให้สิ้นซาก

และสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนนั้น

“เฮอะ แค่นั้นแหละ”

แน่นอนว่าเขาไม่อาจอธิบายเรื่องนี้ให้อีวานเข้าใจได้

“เวลายังมาไม่ถึงก็เท่านั้น”

“ยังไม่ถึงเวลา?”

“ใช่ และอีกเรื่อง อย่าให้เรื่องนี้รั่วไหลไปภายนอก แล้วก็ช่วยสนับสนุนสถานเลี้ยงเด็กต่อไปตามที่ข้าสั่งไว้ อ้อ มีอีกอย่าง”

อาลอนควักจดหมายหนึ่งฉบับจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้เขา

“ฝากส่งจดหมายฉบับนี้ให้กับนาง”

“จดหมายนี่หรือ?”

อีวานถามด้วยความสงสัย อาลอนพยักหน้าตอบ

“ใช่”

พูดให้ถูกก็คือจดหมายนี้มีความสำคัญยิ่ง

เนื้อความในจดหมายนั้นคือวลีหนึ่งที่ปรากฏเสมอในเหตุการณ์บังคับเมื่อพบกับบาปแห่งโทสะในเกมไซเคเดเลีย

‘ความทุกข์แห่งเงามืด การรู้แจ้งในแสงสว่าง ความสิ้นหวังหนึ่งเดียวและการมีตัวตน’

วลีนี้เคยถูกเอ่ยโดย NPC อัครสังฆราชผู้หนึ่งจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ เขาจะปรากฏตัวเคียงข้างตัวเอกเพื่อพยายามเกลี้ยกล่อมบาปแห่งโทสะ

ทว่า เมื่อเขาพูดวลีนี้ออกมา ร่างก็จะถูกฉีกเป็นชิ้นเนื้อทันที บาปแห่งโทสะจะกล่าวด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ว่า “สายไปแล้ว” และการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้น

เหตุที่อาลอนเลือกจะใช้วลีนี้ในตอนนี้ ก็เพราะช่วงเวลาปัจจุบันนี้ คืออดีตที่บาปแห่งโทสะเคยกล่าวถึงในเกม

เขาเห็นวลีนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเกม ถูกอธิบายว่าเป็นเวทผูกมิตรกับสายเลือดโดย NPC อัครสังฆราช

‘แน่นอนว่าการพูดเวทเดียวจะเปลี่ยนคนที่ทำสัญญากับเทพภายนอกให้เป็นมิตรได้นั้นมันไร้สาระสิ้นดี แต่สำหรับคนที่บูชาสิ่งมีชีวิตเช่นนั้น ก็อาจพอเข้าใจได้ลาง ๆ’

ผู้ที่จิตใจใกล้เคียงคลุ้มคลั่งยากจะคาดเดา

ขณะมองดูอัศวินรับจ้างโค้งคำนับแล้วออกจากห้อง อาลอนเพียงยักไหล้พลางคิดในใจ

‘ปลดชนวนกับระเบิดก้อนแรกเสร็จแล้ว ต่อไปก็ก้อนที่สอง’

ไม่กี่วันต่อมา

“นี่คือจดหมายนั้น”

อีวานเดินทางไปยังสถานเลี้ยงเด็กตามคำสั่งของอาลอนอีกครั้ง แล้วยื่นจดหมายให้หญิงสาวผู้นั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ย่อมเข้าใจได้เพราะเด็กสาวที่ชื่อยูเทียตรงหน้าเขานั้นประหลาดยิ่งนัก

นัยน์ตาสีแดงฉานที่ขัดกับเส้นผมสีขาวของนางปราศจากความรู้สึกสิ้นดี

ไม่สิ แม้แต่เศษเสี้ยวของอารมณ์ยังหาไม่เจอ

ดวงตานั้นว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง

หญิงสาวผู้มองทุกสรรพสิ่งในโลกดุจสิ่งของ หยิบจดหมายนั้นจากมือเขาด้วยสีหน้าเช่นเดียวกับวันที่อีวานช่วยนางออกมาครั้งแรก

กรอบ กรอบ

ยูเทียเปิดจดหมายขึ้นอย่างเงียบงัน

สีหน้าของอีวานยังคงฉงน มิเข้าใจแม้แต่น้อยว่าเหตุใดนางจึงถูกจองจำในสถานทดลองเช่นนั้น

ถึงแม้อีวานจะยังไม่ถึงขั้นอัศวินขั้นมาสเตอร์ แต่เขาก็สามารถสัมผัสมานาได้ อีกทั้งยังมีพรสวรรค์ในการตรวจจับพลังเหนือผู้อื่นมากมายนัก

เขาจึงรู้ได้ทันทีว่า

‘มันไม่สมเหตุสมผลเลยแม้แต่น้อย’

เด็กสาวตรงหน้าเขานั้น แข็งแกร่งเกินกว่าจะถูกขังในที่เช่นนั้น

และขณะที่อีวานครุ่นคิด เขาก็นึกถึงอีกคำถามหนึ่ง

เป็นเรื่องของบุตรชายคนที่สามแห่งตระกูลพาลาทิโอ ผู้ที่จ้างเขาในโรงเหล้าเมื่อหลายเดือนก่อน

ตลอดช่วงที่ทำงานรับจ้าง อีวานเคยได้ยินมาว่าบุตรชายคนที่สามของเคานต์พาลาทิโอนั้นเป็นดั่งเศษเดนของตระกูล เป็นขุนนางไร้พรสวรรค์แถมยังถูกพี่ชายผู้เลื่องชื่อในความเลวร้ายกลั่นแกล้งอยู่เนือง ๆ

เช่นนั้นแล้วเขารู้เรื่องการทดลองมนุษย์ลับ ๆ ของตระกูลบารอนได้อย่างไร?

‘ข้าไม่เข้าใจเลยจริง ๆ’

ขณะกำลังหลงในห้วงความคิด ทันใดนั้นดวงตาอีวานก็เบิกกว้าง

เหตุผลคือ

ยูเทียผู้ไร้ซึ่งสีหน้ามาตลอดกลับยิ้มขึ้น

ไม่สิ มันมากกว่ายิ้มเสียอีก

‘มานาของนางปรากฏให้เห็นด้วยตาเปล่า?’

เป็นสิ่งที่ผู้บรรลุขอบเขตระดับหนึ่งเท่านั้นจะแสดงออกได้ ทว่านางกลับทำอย่างไม่ยากเย็นเลย

และแล้ว

“บุรุษผู้ส่งจดหมายฉบับนี้มาคือท่านอาลอนใช่หรือไม่?”

ยูเทียเอ่ยถามพลางมองเขาด้วยดวงตาแนวตั้งเยียบเย็นดุจจิ้งจก ดวงตาอันเป็นเอกลักษณ์ของสายเลือด

เพียงสายตานั้น อีวานที่เป็นถึงผู้เชี่ยวชาญก็ยังรู้สึกถึงสัญญาณอันตรายตามสัญชาตญาณ แม้จะตะลึงจนลมหายใจสะดุดไปครู่หนึ่ง ทว่าเขาก็รวบรวมสติแล้วตอบกลับไป

“ใช่”

“เหตุใดเขาจึงไม่มาเรียกข้า?”

คำถามของยูเทีย

แม้ใจจะนึกว่า ‘ข้าไม่รู้’ แต่อีวานกลับไม่เอ่ยวาจานั้นออกไป

สัญชาตญาณบอกว่ามันไม่ใช่คำตอบที่ดี

แทนที่จะตอบเช่นนั้น เขานึกถึงประโยคหนึ่งที่อาลอนเคยกล่าวไว้ลอย ๆ แล้วจึงเอ่ยตอบ

“เขาว่ายังไม่ถึงเวลา”

“เช่นนั้นหรือ”

คำตอบสั้น ๆ

แต่เป็นคำตอบที่ถูกต้องเพราะรอยยิ้มกว้างที่ผุดขึ้นบนริมฝีปากของนางคือคำยืนยัน

นางคือยูเทีย บลูเดีย ไม่สิ

“ข้าเข้าใจแล้ว”

ธิดาคนแรกแห่งสายเลือด ยูเทีย บลัดดี้ควีน เคลื่อนไหวริมฝีปากแดงฉานอย่างเย้ายวน แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

“ข้าเข้าใจเจตนาของเขาแล้ว”

พร้อมกับจดหมายที่บรรจุวลีลับที่มีเพียงผู้เป็นนายของนางเท่านั้นจะรู้ได้ในมือ ริมฝีปากของนางก็แย้มยิ้มประหลาดออกมาอีกครั้ง