บทที่ 32 สัจธรรมปรากฏในรายละเอียด

หกโมงครึ่งในตอนเช้า นาฬิกาชีวภาพปลุกหลินเฟิงให้ตื่นขึ้นตรงเวลา

เขาเปิดม่านออกไป ด้านนอกท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ มีเพียงไฟถนนสองสามดวงที่ส่องแสงสีเหลืองนวลอยู่ในม่านหมอกบางๆ

หลังจากล้างหน้าล้างตาอย่างเรียบง่าย เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็คสีน้ำเงินเข้มที่รีดเรียบกริบ สวมทับด้วยเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์หนาหนัก พันผ้าพันคอขนแกะสีเทาที่แม่ของเขาถักให้ แล้วจึงออกจากบ้าน

ยามเช้าของเยียนจิงในช่วงต้นฤดูหนาว ไอเย็นยะเยือกเสียดกระดูก

ร้านแผงลอยขายเจียนปิ่งกั่วจื่อตรงปากซอยมีไอร้อนลอยกรุ่น ผู้คนวัยทำงานต่างเดินกันอย่างเร่งรีบ

หลินเฟิงไม่ได้เลือกรถประจำตำแหน่งของหน่วยงาน แต่เดินเท้าไปสิบกว่านาทีเพื่อไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน

เขาชอบวิธีนี้ มันทำให้เขาสัมผัสได้ถึงชีพจรของเมืองนี้และกลิ่นอายชีวิตของผู้คนได้อย่างแท้จริงยิ่งขึ้น

ในตู้โดยสารรถไฟใต้ดินแออัดแต่เงียบสงบ คนส่วนใหญ่ยังคงมีอาการง่วงซึม มีเพียงเสียงพลิกหน้าหนังสือพิมพ์และเสียงเรียกเข้าสุดคลาสสิกของโนเกียที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราว

หลินเฟิงพิงอยู่ใกล้ประตูรถ สายตากวาดมองไปยังคนหนุ่มสาวในตู้โดยสารที่เริ่มก้มหน้ากดแป้นพิมพ์มือถือส่งข้อความสั้นกันแล้ว ในใจของเขา ความคิดเกี่ยวกับ “บริการเสริมบนมือถือ” ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

เมื่อถึงสำนักงานก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง หลินเฟิงชงชาแก่หนึ่งแก้วแล้วเริ่มพลิกดูบทสรุปรายงานวิเคราะห์เกี่ยวกับรูปแบบ i-mode ของ NTT DoCoMo ในญี่ปุ่น ซึ่งจางอวิ๋นทำงานล่วงเวลาทำไว้ให้บนโต๊ะของเขาเมื่อคืน

รายงานชี้ให้เห็นว่า i-mode ประสบความสำเร็จอย่างมหาศาลด้วยการให้บริการเนื้อหาบนเครือข่ายที่หลากหลาย (ข่าวสาร บันเทิง ธุรกรรม) และรูปแบบการคิดค่าบริการที่เรียบง่าย

“หัวใจสำคัญอยู่ที่มันได้สร้างระบบนิเวศที่ปิดแต่ใช้งานง่ายขึ้นมา เชื่อมโยงผู้ให้บริการเนื้อหา แพลตฟอร์ม และผู้ใช้งานเข้าด้วยกันอย่างใกล้ชิด และยังสามารถแบ่งปันผลประโยชน์ได้อย่างราบรื่น” หลินเฟิงใช้ปากกาสีแดงขีดเส้นใต้ประโยคนี้ในรายงาน

ในตอนนั้นเอง จ้าว กั๋วชิ่งก็เดินเข้ามาอย่างรีบร้อนพร้อมกับไอเย็นจากข้างนอก

“หัวหน้า สืบมาเรียบร้อยแล้ว!” จ้าว กั๋วชิ่งลดเสียงลง “แพลตฟอร์ม ‘โมบายล์มอนเทอร์เน็ต’ ที่ทางไชน่าโมบายล์ทำอยู่ เดือนหน้าจะเปิดรับสมัครพันธมิตรอย่างเป็นทางการแล้ว ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ให้บริการ (SP) และผู้ให้บริการเนื้อหา (CP) เกณฑ์การเข้าร่วมไม่สูงนัก แต่ได้ยินมาว่าการตรวจสอบเนื้อหาและรูปแบบความร่วมมือจะค่อนข้างเข้มงวด”

“ข่าวเชื่อถือได้รึ” หลินเฟิงเงยหน้าขึ้น

“เชื่อถือได้แน่นอน! เพื่อนคนหนึ่งในฝ่ายการตลาดของพวกเขาแอบบอกมา ตอนนี้บริษัทเล็กๆ หลายแห่งกำลังเตรียมตัวกันยกใหญ่ อยากจะชิงส่วนแบ่งก้อนแรกให้ได้”

หลินเฟิงพยักหน้าพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “กั๋วชิ่ง ท่านติดตามต่อไป ทำความเข้าใจนโยบายความร่วมมือ รูปแบบการแบ่งผลประโยชน์ และมาตรฐานการตรวจสอบที่แน่ชัดของพวกเขาให้ดี จางอวิ๋น”

เขาหันไปยังจางอวิ๋นที่เพิ่งจะเดินเข้ามา “รายงานของท่าน ฉันอ่านจบแล้ว แนวคิดชัดเจนมาก ต่อไปท่านแบ่งพลังงานส่วนหนึ่งมาเริ่มติดตามและวิจัยอย่างเป็นระบบว่าหากพวกเรา (ทางอ้อม) จะเข้าร่วมด้วย บริการประเภทไหนอาจจะมีศักยภาพมากที่สุด จะเป็นข่าวสาร บันเทิงเกม หรืออื่นๆ จัดลำดับความสำคัญมา”

ในช่วงเช้า หลินเฟิงเป็นตัวแทนของคณะกรรมการวางแผนเข้าร่วมการประชุมประสานงานระหว่างกระทรวงเกี่ยวกับ “การกำกับดูแลระเบียบตลาดโทรคมนาคม”

การประชุมส่วนใหญ่จะหารือเกี่ยวกับประเด็นดั้งเดิม เช่น อัตราค่าบริการพื้นฐาน การเชื่อมต่อระหว่างเครือข่าย บรรยากาศค่อนข้างน่าเบื่อ

ในช่วงการอภิปรายอิสระ หลินเฟิงได้แทรกขึ้นมาอย่างดูเหมือนจะไม่ใส่ใจประโยคหนึ่ง

“เรียนท่านผู้บริหารทุกท่าน เมื่อจำนวนผู้ใช้งานมือถือเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว นอกจากบริการเสียงพื้นฐานแล้ว ในอนาคตบริการเสริมบนพื้นฐานของข้อความสั้นหรือกระทั่งบริการข้อมูลที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต ขนาดตลาดและอิทธิพลของมันก็ไม่ควรมองข้ามเช่นกัน”

“พวกเราจะสามารถพิจารณาได้หรือไม่ว่าในขณะที่กำกับดูแลตลาด ก็ออกนโยบายชี้นำที่มีวิสัยทัศน์ล้ำหน้าบางอย่างออกมาเพื่อส่งเสริมการพัฒนาบริการเสริมเชิงนวัตกรรม เพิ่มความหลากหลายของรูปแบบการใช้งาน ซึ่งไม่เพียงแต่จะสามารถตอบสนองความต้องการด้านการบริโภคข้อมูลที่เพิ่มขึ้นทุกวันของประชาชนได้ แต่ยังสามารถบ่มเพาะจุดเติบโตใหม่ให้กับอุตสาหกรรมโทรคมนาคมได้อีกด้วย”

สิ้นเสียงคำพูดของเขา ในที่ประชุมก็เงียบไปชั่วครู่

ตัวแทนจากผู้ให้บริการเครือข่ายและหน่วยงานกำกับดูแลสองสามท่านแสดงสีหน้าครุ่นคิด เห็นได้ชัดว่าประเด็นนี้ได้กระโดดข้ามกรอบการหารือปกติของพวกเขาในวันนี้ไป แต่ก็กลับตรงกับแนวโน้มการพัฒนาในอนาคตอย่างแท้จริง

หลังการประชุม อธิบดีกรมท่านหนึ่งจากกระทรวงอุตสาหกรรมสารสนเทศ (ซึ่งเพิ่งจะก่อตั้งขึ้นไม่นานจากการรวมตัวของกระทรวงไปรษณีย์และโทรคมนาคมเดิม) ได้เดินเข้ามาหาหลินเฟิงเป็นพิเศษแล้วกล่าว “ท่านผู้อำนวยการหลิน ประเด็นที่ท่านหยิบยกขึ้นมาเมื่อครู่นี้มีวิสัยทัศน์มาก! ภายในของพวกเราก็กำลังศึกษาวิจัยเรื่องนี้อยู่เช่นกัน มีโอกาสต้องมาแลกเปลี่ยนกันบ่อยๆ!”

ตอนมื้อกลางวัน หลินเฟิงได้เห็นภาพที่น่าสนใจภาพหนึ่งในโรงอาหาร ข้าราชการหนุ่มสองสามคนกำลังยืนล้อมวงกันพูดคุยอย่างตื่นเต้นถึงวิธีการส่งรหัสเฉพาะไปยังหมายเลขหนึ่งเพื่อดาวน์โหลดเพลงยอดนิยมล่าสุดมาเป็นเสียงเรียกเข้ามือถือ แม้ขั้นตอนจะยุ่งยากแต่พวกเขาก็สนุกสนานกับมัน

“เห็นไหม” หลินเฟิงพูดกับจางอวิ๋นและจ้าว กั๋วชิ่งที่นั่งอยู่ตรงข้าม “ความต้องการของผู้ใช้งานนั้นมีอยู่จริง กระทั่งยอมที่จะทุ่มเทเวลาและพลังงาน (ในอนาคตก็คือเงิน) เพื่อมัน ประเด็นสำคัญคือพวกเราสามารถนำเสนอเนื้อหาและบริการที่สะดวกสบาย น่าสนใจ และมีคุณค่าแบบไหนได้บ้าง”

จ้าว กั๋วชิ่งกัดน่องไก่พลางพูดเสียงอู้อี้ “ของแบบนี้ทำเงินเร็วนะ! ข้อความสั้นข้อความละสิบสตางค์ หรือเหมาจ่ายรายเดือนห้าหยวน ฐานผู้ใช้งานใหญ่ขนาดนั้น แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว”

ส่วนจางอวิ๋นกลับเยือกเย็นกว่า “แต่เนื้อหาก็จะซ้ำซ้อนกันอย่างรวดเร็ว และยังอาจมีความเสี่ยงเรื่องการคิดค่าบริการที่ไม่เป็นธรรม การจะรับประกันคุณภาพของเนื้อหาและประสบการณ์ของผู้ใช้งานได้อย่างไรเป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาล่วงหน้า”

ในตอนเย็นหลังจากทำงานล่วงเวลาถึงสองทุ่ม หลินเฟิงจึงได้ออกจากสำนักงาน

เขาไม่ได้กลับบ้านโดยตรงแต่แวะไปที่อาคารไห่หลงในจงกวนชุน

ตลาดอิเล็กทรอนิกส์ยามค่ำคืนยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟผู้คนขวักไขว่

เขาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ขายโทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์เสริมสองสามแห่ง สังเกตการณ์ว่าโทรศัพท์รุ่นไหนได้รับความนิยมมากกว่าและสอบถามเจ้าของร้านว่าช่วงนี้มีแอปพลิเคชันหรือบริการบนมือถือแปลกใหม่อะไรที่กำลังเป็นที่นิยมบ้าง

เมื่อกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

เขาชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยหนึ่งทานไปพลางจดบันทึกสิ่งที่ได้เห็น ได้ยิน และได้คิดในวันนี้ลงในสมุด

ฐานผู้ใช้งาน ผู้ใช้งานมือถือเติบโตอย่างรวดเร็ว กลุ่มคนหนุ่มสาวยอมรับบริการเสริมบนมือถือได้ดี

โอกาสของแพลตฟอร์ม “โมบายล์มอนเทอร์เน็ต” กำลังจะเปิดให้บริการ ซึ่งเป็นช่องทาง

ความต้องการด้านเนื้อหา เสียงเรียกเข้า รูปภาพ ข่าวสาร เกม... ความต้องการชัดเจนและหลากหลาย

ความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้น การตรวจสอบเนื้อหา การกำกับดูแลการคิดค่าบริการ การแข่งขันในตลาดเดียวกัน

ทิศทางเบื้องต้น อาจจะให้ความสนใจกับจุดเชื่อมโยอกับการวางหมากที่มีอยู่แล้วได้หรือไม่ เช่น QQ ของเทนเซ็นต์กับการสื่อสารทันทีบนมือถือ การค้นหาของไป่ตู้กับการค้นหาข้อมูลบนมือถือ

เมื่อเขียนทั้งหมดนี้เสร็จ เขาก็ปิดสมุดบันทึก

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเย็นลงไปบ้างแล้ว แต่ในใจของเขากลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเพราะความคิดที่ค่อยๆ กระจ่างชัด

อนาคตอันกว้างใหญ่ของธุรกิจ SP เป็นดั่งภาพวาดที่กำลังค่อยๆ คลี่คลายออก และเขา กำลังร่างเค้าโครงเริ่มต้นให้กับมัน

ก้าวต่อไป คือการตามหา “พู่กัน” และ “สี” ที่เหมาะสมแล้ว