บทที่ 48 - พ่อหนุ่มขนตางอน
บทที่ 48 - พ่อหนุ่มขนตางอน
บทที่ 48 - พ่อหนุ่มขนตางอน
✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿
หรงเยียนมองเขา "เดี๋ยวฉันดูแผลให้"
ฉินเย่พอนึกได้ว่าจะต้องมีการสัมผัสเนื้อตัวกัน ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ
"...ครับ รบกวนด้วยนะครับ"
หรงเยียนมองท่าทางเกรงใจของเขาแล้วก็นึกขำ
"ไม่รบกวนหรอก ยังไงคุณก็เป็นคนไข้คนแรกของฉันนี่นา" หรงเยียนหมายถึงคนไข้คนแรกที่โลกนี้
แต่ดูเหมือนฉินเย่จะเข้าใจไปอีกทาง
"ได้เป็นคนไข้คนแรกของคุณ ผมดีใจมากครับ"
หรงเยียน: ...
ทำไมฟังดูเหมือนผู้ชายคนนี้กำลังจีบเธอยังไงชอบกล?
สลัดความคิดประหลาดๆ ที่ผุดขึ้นมาทิ้งไป เธอหันมาจดจ่ออยู่กับบาดแผลของเขา
เริ่มจากตรวจดูแผลที่โดนงูกัดที่ขา "พิษงูถูกขจัดออกไปเกือบหมดแล้ว กระดูกขาก็จัดเข้าที่ได้ดี ดูท่าว่ายาของฉันจะออกฤทธิ์ดีเยี่ยมจริงๆ คุณแค่ต้องพักฟื้นดีๆ อีกไม่นานก็น่าจะลงเดินได้แล้ว"
ฉินเย่รู้สึกว่าจริงๆ พรุ่งนี้เขาก็น่าจะลงเดินได้แล้วมั้ง แต่ขืนพูดออกไปต่อหน้าเธอมีหวัง...
เขามีลางสังหรณ์ว่าถ้าพูดออกไป เธอต้องโกรธแน่ๆ
"ครับ ผมจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง"
หรงเยียน: ...
คำพูดนี้ ฟังเผินๆ ก็ดูปกติดี แต่ทำไมฟังแล้วรู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล?
เธอตรวจดูซี่โครงที่หักของเขาต่อ ลองเอามือกดๆ ดู... ของจากในมิตินี่มันวิเศษจริงๆ ด้วย
เธอมัวแต่ตั้งใจตรวจอาการ เลยไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของฉินเย่ โดยเฉพาะตอนที่มือของเธอสัมผัสโดนตัวเขา
พอตรวจเสร็จ หรงเยียนก็ออกไปล้างมือ แล้วกลับมาขึ้นเตียง
จริงสิ ห้องนี้ไม่มีเตียงเตา มีแต่เตียงไม้ธรรมดาหลังนี้
เธอตัดสินใจแล้วว่า ถ้าสร้างบ้านเสร็จเมื่อไหร่ เธอจะแยกห้องนอนส่วนตัว แล้วต้องทำเตียงเตาอุ่นๆ ด้วย
สำหรับเรื่องคุณภาพชีวิต หรงเยียนย่อมมีความต้องการสูงเป็นธรรมดา
ถ้าไม่มีเงื่อนไขอำนวย ก็ต้องสร้างเงื่อนไขขึ้นมาเอง
ฉินเย่รู้สึกถึงคนข้างกายที่ล้มตัวลงนอน หัวใจของเขาก็พองโตด้วยความสุข
แม้แต่ตอนหลับตา มุมปากของเขาก็ยังยกยิ้มอยู่
เนื่องจากเข้านอนเร็วเกินไป หรงเยียนเลยนอนไม่หลับเอาซะเลย
หรืออาจเป็นเพราะรัศมีของคนข้างๆ มันรุนแรงเกินไป ทำให้หัวใจเธอรู้สึกยุบยิบแปลกๆ
"คุณนอนไม่หลับเหรอ?"
ฉินเย่ถามขึ้นท่ามกลางความมืด
หรงเยียน: ...
นอนไม่หลับแล้วนายจะทำไม จะกล่อมฉันนอนหรือไง?
ส่วนที่เธอไม่ระแวงเขาในตอนนี้ ก็เพราะสภาพเขาเดี้ยงขนาดนั้น จะไปทำอะไรใครได้
"นอนแล้ว"
ฉินเย่: ...
คนหลับที่ไหนลุกมาตอบคำถามได้?
ทำไมเธอถึงน่ารักขนาดนี้นะ?
ฉินเย่นอนไม่หลับทั้งคืน เพราะคนข้างกาย... กลางดึกคืนนั้น อาจจะเพราะอากาศหนาว เธอเลยเบียดตัวเข้ามาหาเขาเอง
เขาเลยถือโอกาส... เอื้อมมือไปโอบกอดเธอไว้...
เช้าวันรุ่งขึ้น พอฉินเย่เห็นท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสาง เขาก็รีบชักมือที่ชาจนไร้ความรู้สึกของตัวเองกลับมาเนียนๆ
ฟ้าสว่างแล้ว หรงเยียนตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย พอลืมตาเห็นเพดานห้องผุพัง เธอก็มึนไปชั่วขณะ
ก่อนจะถอนหายใจ... ช่างเถอะ เธอกลับไปไม่ได้แล้วนี่นา
ยังดีที่ในโลกปัจจุบัน นอกจากตัวเลขในบัญชีธนาคารแล้ว เธอก็ไม่มีห่วงอะไรอีก เพราะพ่อก็หนีไปอยู่บนสวรรค์กับแม่ตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว
"ตื่นแล้วเหรอ?" ฉินเย่ตะแคงหน้ามามองเธอ
หรงเยียนหันหน้าไปมองเขา ถึงได้รู้ว่าระยะห่างของทั้งคู่มันใกล้กันมาก หน้าตาหล่อเหลาคมเข้มแบบลูกผู้ชายแบบนี้ พูดตามตรง... เธอก็แพ้ทางคนหล่อเหมือนกันนะ
"ขนตาคุณยาวจัง ตาสวยมากเลย"
จู่ๆ ก็เผลอหลุดปากชมออกไป พอรู้ตัวว่าพูดอะไรออกมา เธออยากจะย้อนเวลากลับไปกลืนคำพูดพวกนั้นลงท้องซะเดี๋ยวนี้
กรี๊ดดด! (ขายขี้หน้าชะมัด)
[จบแล้ว]