บทที่ 38 - ใจปลาซิวขนาดนี้ยังกล้าทำชั่วอีก

บทที่ 38 - ใจปลาซิวขนาดนี้ยังกล้าทำชั่วอีก

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

สวีเข่ออาจจะใจดำอำมหิตกล้าวางยาหรงเยียนหน้าตาเฉย แต่พอต้องเผชิญหน้ากับตำรวจ เธอกลับไม่กล้าอาละวาด

ได้แต่ปล่อยให้พวกเขาดันตัวเธอเข้าไปในรถแต่โดยดี

หลินจวินหันมาพูดกับหรงเยียน "สหายหรง พวกเรากำลังจะไปหมู่บ้านตระกูลฉินเพื่อเก็บข้อมูลพอดี งั้นให้เสี่ยวหวังขี่จักรยานของคุณไป แล้วเชิญคุณนั่งรถไปกับพวกเราดีไหมครับ?"

มีรถให้นั่งสบายๆ แถมยังได้นั่งดูสวีเข่อนั่งสั่นเป็นเจ้าเข้า

เธอจะปฏิเสธได้ลงคอเหรอ?

หรงเยียนพยักหน้าตกลงทันที "ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ!"

เสี่ยวหวังรีบมารับช่วงต่อ "สหายหรง งั้นผมล่วงหน้าไปก่อนนะครับ เดี๋ยวถึงหมู่บ้านแล้วจะเอารถไปคืนให้"

"รบกวนด้วยนะคะ" หรงเยียนพยักหน้ารับ

เธอเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับ

หลินจวินเห็นท่าทางคล่องแคล่วตอนเปิดประตูรถของเธอก็รู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา

คนทั่วไป... ถ้าได้นั่งรถยนต์ครั้งแรก คงไม่ทำท่าทางเป็นงานแบบนี้แน่

ชาวบ้านแถวนี้อย่าว่าแต่รถเก๋งเลย แค่จักรยาน... ก็ยังหาขี่ยาก ได้นั่งเกวียนเทียมวัวก็ถือว่าหรูแล้ว

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะสหายหรงคนนี้เคยเป็นยุวปัญญาชนมาก่อน เธอมาจากในเมือง

สวีเข่อตอนแรกไม่กล้ากระดุกกระดิก แต่พอเห็นหรงเยียนขึ้นมานั่งบนรถ เธอก็เหมือนได้สติกลับคืนมา

เธอกัดฟันกระซิบเสียงลอดไรฟัน "หรงเยียน แกสนุกมากใช่ไหมที่ได้ให้ร้ายฉัน?"

เธอนั่งอยู่เบาะหลัง เลยต้องชะโงกตัวมาข้างหน้า

หรงเยียนได้ยินดังนั้นก็หันกลับไปยิ้มหวาน "ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว กฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ อย่าคิดว่าทำชั่วแล้วจะลอยนวลเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

"ฉันก็ขอโทษไปแล้วไม่ใช่เหรอ?" เรื่องแค่นี้เอง? สวีเข่อเพิ่งนึกขึ้นได้ รีบกลับคำ "ไม่ใช่สิ ฉันไม่ได้วางยาแกสักหน่อย"

"ทำหรือไม่ทำ รู้อยู่แก่ใจดี กฎหมายไม่ใส่ร้ายคนดี และไม่ปล่อยคนชั่ว" เธอมาถึงขั้นนี้แล้ว ความยุติธรรมที่ควรได้ เธอต้องทวงคืนมาให้ครบทุกเม็ด

สวีเข่อเห็นท่าทางแข็งกร้าวไม่ยอมอ่อนข้อของอีกฝ่ายก็ยิ่งแค้นใจ

โทษใครไม่ได้ ต้องโทษกู้หลานนังโง่นั่นคนเดียว เรื่องแค่นี้ก็จัดการไม่สำเร็จ

ถ้านังหรงเยียนโดนไอ้หลิวเอ้อร์ข่มขืนไปซะ นังแพศยานี่จะมีหน้ามาหาเรื่องเธอแบบนี้เหรอ?

ตอนนี้จะทำยังไงดี?

"หรงเยียน เรามาจากบ้านเกิดเมืองนอนเดียวกันนะ ฉันจะยกโทษให้ที่เธอใส่ร้ายฉันก็ได้ พวกเราอย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ รบกวนคุณตำรวจเขาเลย ดีไหม?"

คำว่า 'ไม่ดี' ยังไม่ทันหลุดจากปากหรงเยียน หลินจวินที่เพิ่งขึ้นรถมาก็ตอบแทนให้ทันควัน "การสอบเข้ามหาวิทยาลัยคือเรื่องสำคัญที่ตัดสินอนาคตคน ไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายถูกใส่ร้าย ก็ต้องสอบสวนให้ชัดเจน ให้ความจริงปรากฏ"

หน้าของสวีเข่อแข็งทื่อ

"ถ้าการสอบของสหายหรงไม่ถูกทำลาย ป่านนี้เธออาจจะสอบติดมหาวิทยาลัย กลายเป็นนักศึกษา อนาคตของเธอคงเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ"

หลินจวินเป็นคนรักความยุติธรรมมาก เขาจะยอมให้เกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นไม่ได้

ยุวปัญญาชนตั้งกี่คนที่ใฝ่ฝันอยากกลับเข้าเมือง? การสอบครั้งนี้คือโอกาสเดียวของพวกเขา

สวีเข่ออยากจะแก้ตัว แต่พอเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของตำรวจนายนี้ ปากเธอก็หนักอึ้งจนอ้าไม่ออก

หลินจวินเห็นสีหน้าเธอก็รู้ทาง เลยงัดยาแรงออกมาใช้ "ถ้าคุณสารภาพตอนนี้ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา แต่ถ้ายังปากแข็งไม่ยอมรับ ถ้าพวกเราสืบเจอหลักฐานเมื่อไหร่ ผลที่จะตามมา... คุณคงต้องคิดให้ดีๆ นะ"

"...ฉัน เปล่า..." สวีเข่อทนแรงกดดันจากความกลัวไม่ไหว สติแตกในที่สุด "ฉัน ฉันแค่ใส่สลอดลงไปในน้ำเชื่อมถ้วยนั้นนิดเดียวเอง ให้หล่อนกินแล้วท้องเสีย..." เธอเองก็ไม่คิดว่ายาจะออกฤทธิ์แรงขนาดนั้น

หรงเยียน: ...

ยอมรับง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? เธอนึกว่าแม่นี่จะใจแข็งกว่านี้ซะอีก

ใจปลาซิวขนาดนี้ ริอาจจะทำเรื่องชั่วได้ยังไง?

น่าเสียดายแทนเจ้าของร่างเดิมจริงๆ

[จบแล้ว]