บทที่ 30 - อย่างน้อยก็ยังมีคนดีอยู่หนึ่งคน

บทที่ 30 - อย่างน้อยก็ยังมีคนดีอยู่หนึ่งคน

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ยายเฒ่าหวังได้ยินคำนี้ก็ของขึ้นทันที

"เรื่องอะไรฉันต้องเอาเงินไปรักษาพวกมัน? แกสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง? ฉันเป็นแม่บังเกิดเกล้าของแกนะ"

"จะเอาของเขาอย่างเดียว พอถึงคราวต้องจ่ายเงินกลับไม่ยอม? ในเมื่อผมห้ามแม่ไม่ให้ตัดขาดกับพวกเขาไม่ได้ แต่ถ้าตอนนี้พวกแม่คิดจะไปแย่งเนื้อบ้านเขา ผมไม่ยอมเด็ดขาด"

"แม่ คนเราทำอะไรต้องรู้จักละอายใจบ้าง พี่ใหญ่มองดูอยู่บนฟ้านะ"

ประโยคสุดท้ายของฉินฟู่หลินไปกระตุกต่อมโมโหของยายเฒ่าหวังเข้าอย่างจัง เธอยื่นมือไปทุบตีเขารัวๆ "ไอ้ลูกเนรคุณ แกด่าใครว่าไม่มีจิตสำนึกฮะ? ถ้าไม่มีฉัน แกจะมีลูกเมียมีความสุขอย่างทุกวันนี้เรอะ?"

ฉินฟู่หลินยืนนิ่งปล่อยให้แม่ทุบตีตามใจชอบ

จนกระทั่งแม่เหนื่อยหอบ เขาถึงหันไปมองพ่อที่เอาแต่นั่งเงียบ "พ่อ พ่อจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ?"

ผู้เฒ่าฉินปรายตามองลูกชายแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าสูบยาเส้นต่อเงียบๆ

ชัดเจนว่าไม่คิดจะยุ่งเรื่องนี้

ฉินฟู่หลินเห็นท่าทีของพ่อ ก็ผิดหวังซ้ำซากเหมือนเช่นเคย

เขาหันไปมองฉินฟู่กุ้ย พูดเสียงเย็น "ฉินฟู่กุ้ย ถ้าแกยังยุยงแม่ให้ไปหาเรื่องฉินเย่ หรือไปขโมยของบ้านนั้นอีก ฉันจะตีขาแกให้หัก"

ฉินฟู่กุ้ย: ...

โกรธจนตัวสั่น

นี่มันพี่ชายแท้ๆ ของเขาหรือเปล่าเนี่ย?

เขาเป็นน้องชายพ่อแม่เดียวกันนะ ไอ้ลูกเมียน้อยอย่างฉินเย่มันเกี่ยวอะไรด้วย?

ฉินฟู่หลินหันกลับมามองแม่ "แม่ ถ้าแม่ยังจะไปเอาเนื้อบ้านฉินเย่ เงินเดือนของผมต่อไปนี้ผมจะไม่ให้แม่แล้ว ผมจะแบ่งครึ่งหนึ่งไปให้ฉินเย่ทุกเดือน แล้วก็เงินค่าสินสอดขอเมียของเจ้าฟู่กุ้ย ผมก็จะไม่ช่วยออกสักแดง"

คำประกาศิตอันแข็งกร้าวนี้ทำเอายายเฒ่าหวังแทบเป็นลม "ก... แกไอ้ลูกอกตัญญู..."

ตกลงใครเป็นแม่มันกันแน่?

ฉินฟู่หลินยื่นคำขาดเสร็จ ก็ไม่สนใจอีก เดินดุ่มๆ ออกไปจากบ้านทันที

ยายเฒ่าหวังเห็นลูกชายเดินหนีไปดื้อๆ ก็โมโหจนทุบอกชกตัว "ไอ้ลูกเวร รู้งี้ตอนเกิดน่าจะจับกดลงถังขี้ให้ตายๆ ไปซะ..."

คำพูดหยาบคายนี้ทำให้ผู้เฒ่าฉินที่หวงลูกชายคนโตเริ่มไม่พอใจ "หุบปาก"

ยายเฒ่าหวัง: ...

ฉินฟู่กุ้ยเองก็แค้นใจ "แม่ พี่รองก็แค่กร่างเพราะมีงานทำ แม่ให้พี่เขายกงานนั้นให้ผมสิ ต่อไปผมจะยกเงินเดือนให้แม่ทุกบาททุกสตางค์เลย"

ยายเฒ่าหวัง: "..."

ถ้าทำได้ เธอคงทำไปนานแล้ว งานของลูกชายคนโตนั่นได้โควตามาจากพ่อของฉินเย่ที่ตายไป ตอนนั้นเธอทั้งร้องทั้งโวยวายแทบตายก็ไม่มีผล

ฉินฟู่หลินเดินมาหยุดที่หน้าบ้านฉินเย่ เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือเคาะประตู

"ฉันเอง ฉินอวี่ มาเปิดประตูหน่อย ลุงมาเยี่ยมพี่ชายแก" ฉินฟู่หลินเพิ่งรู้ข่าวเรื่องฉินเย่บาดเจ็บเมื่อเช้านี้เอง

จริงๆ อยากจะมาให้เร็วกว่านี้ แต่ติดธุระเลยมาช้า

ฉินอวี่จำเสียงลุงรองได้ ทีแรกเขาไม่อยากเปิด แต่คิดไปคิดมาก็เดินไปเปิดให้

ฉินฟู่หลินล้วงห่อน้ำตาลทรายแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "เอานี่ไป เอาไปชงให้พี่แกกินบำรุงหน่อย"

ฉินอวี่ไม่ได้รับไว้ บ้านเขาตอนนี้ไม่ได้ขาดแคลนของกิน

ฉินฟู่หลินไม่แปลกใจ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยัดห่อน้ำตาลใส่มือฉินอวี่ดื้อๆ

แล้วเดินดุ่มๆ เข้าไปในลานบ้าน

พอเข้ามาในห้องของฉินเย่ เขาก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในห้อง

"ฉินเย่ ขาเป็นยังไงบ้าง? ให้ลุงพาไปโรงพยาบาลไหม? ลุงพอมีเงินติดตัวอยู่บ้าง..."

ฉินเย่มองหน้าลุงรอง "ไม่ต้องหรอกครับ ขาดามไม้ไว้แล้ว แค่นอนพักก็พอ"

[จบแล้ว]