บทที่ 11 - ไม่เคยมีใครดีกับพวกเขาขนาดนี้มาก่อน

บทที่ 11 - ไม่เคยมีใครดีกับพวกเขาขนาดนี้มาก่อน

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หรงเยียนยื่นห่อเสื้อผ้าให้เจ้าแฝดทั้งสอง ส่วนตัวเธอเองก็หันไปปลดข้าวของอื่นๆ ลงจากรถ

การจะเข้าเมืองแต่ละทีมันยุ่งยากจะตายไป

ดังนั้นของพวกนี้บางส่วนเธอซื้อมาจริงๆ แต่บางส่วนเธอก็แอบเอาออกมาจากในมิติระหว่างทางเพื่อทำให้ดูเหมือนว่าซื้อมาอย่างถูกต้องมีที่มาที่ไป

ตอนนี้ทั้งเบาะหลังและแฮนด์จักรยานเลยเต็มไปด้วยข้าวของพะรุงพะรัง

ของเยอะจริงๆ นั่นแหละ

ฉินอวี่กับฉินเหมยยังไม่ยอมเปิดห่อผ้านั้นดู

"พวกเรามีเสื้อผ้าใส่แล้ว พี่สะใภ้เอาไปคืนเถอะครับ!" เขาเป็นผู้ชายจะใส่เสื้อผ้าใหม่ไปทำไม

ฉินเหมยเองก็พยักหน้าตามพี่รอง ส่งเสียงเบาหวิวเหมือนยุงบิน "หนูเองก็มีเสื้อผ้าใส่แล้ว..."

หรงเยียนเห็นสีหน้าท่าทางของเด็กทั้งสองก็รู้ทันทีว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่

เธอเลิกคิ้วขึ้น "พวกเธอจะไม่ใส่เหรอ? งั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันเอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปแจกให้เด็กคนอื่นในหมู่บ้านใส่แทนก็แล้วกัน ยังไงฉันก็ไม่คืนหรอกนะ"

พอฉินอวี่ได้ยินว่าจะเอาไปให้คนอื่น เขาก็รีบคว้าห่อผ้าที่ยื่นออกไปกลับคืนมาทันที

"ไม่ให้นะ"

เรื่องอะไรจะเอาไปให้คนอื่น? นี่มันของที่พี่สะใภ้ของเขาซื้อมานะ

แววตาของหรงเยียนฉายแววขบขัน "งั้นพวกเธอก็ลองไปใส่ดูก่อน ถ้าเล็กไปก็เปลี่ยนได้ แต่คืนไม่ได้นะ"

เธอกะไซซ์ด้วยสายตาคร่าวๆ แล้ว

ด้วยสายตาอันเฉียบคมของเธอ ไม่น่าจะพลาดหรอกน่า

ฉินอวี่ยังคงรู้สึกเสียดายเงินอยู่บ้าง เขาเงยหน้ามองหรงเยียนแล้วถามอย่างลังเลว่า "คืนไม่ได้จริงๆ เหรอครับ?"

"แน่นอนว่าไม่ได้ ตอนซื้อเขาก็บอกไว้แล้ว เลิกคิดมากเรื่องนี้เถอะน่า ก็แค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุดเอง รีบไปลองใส่ดูสิ อ้อ แล้วก็มีรองเท้าด้วยนะ"

ไม่รู้ว่าฉินเย่เป็นพี่ใหญ่ประสาอะไร รองเท้าของเจ้าหนูฉินอวี่นี่ขาดจนเป็นรูโหว่แถมหน้าหนาวขนาดนี้ตรงหัวรองเท้ายังมีรอยแตกอีก

ไม่ต้องพูดถึงถุงเท้าเลย

เธอเห็นแล้วยังหนาวแทน

สองพี่น้องจึงจำใจต้องถือห่อผ้าเดินออกไป

หรงเยียนเองก็ไม่ได้ยืนรอให้เสียเวลา เธอขนข้าวสารอาหารแห้งที่ซื้อมาเข้าไปเก็บในครัว

อาศัยจังหวะที่เด็กๆ ไม่อยู่ เธอก็รีบเอาข้าวสารกับแป้งสาลีชั้นดีออกมาจากในมิติเพิ่มอีกนิดหน่อย

พอมองดูเสบียงที่อัดแน่นเต็มครัว เธอก็รู้สึกพอใจมาก

จังหวะที่เธอหันหลังเตรียมจะเดินออกไป ก็เห็นเจ้าหนูฉินอวี่หน้าแดงก่ำ... ยืนบิดไปบิดมาอยู่ที่หน้าประตูครัว

สองมือไม้ดูเกะกะไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน

หรงเยียนมองเขาในชุดใหม่แล้วตาเป็นประกาย ต้องบอกว่าไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่งจริงๆ เจ้าเด็กนี่พอจับแต่งตัวหน่อยความหล่อก็พุ่งกระฉูดขึ้นมาทันที

"ไม่เลว ใส่ได้พอดีเป๊ะ เห็นไหมล่ะว่าสายตาฉันดีแค่ไหน" บอกแล้วว่าเธอวัดด้วยสายตาแม่นจะตาย

ฉินอวี่ที่โดนชมถึงกับหูแดงเถือก

"ขอเปลี่ยนเป็นตัวใหญ่กว่านี้หน่อยได้ไหมครับ?"

หรงเยียนเลิกคิ้ว "ทำไมต้องเปลี่ยนให้ใหญ่ขึ้นด้วยล่ะ? ที่ใส่อยู่นี่ก็พอดีแล้วไม่ใช่เหรอ"

"เอาใหญ่หน่อย จะได้ใส่ได้อีกหลายปีครับ ตัวนี้ใส่ได้แค่ปีเดียวเอง" ยังไงเขาก็ต้องโตขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เหรอ?

เผื่อไซซ์ไว้หน่อยไม่ดีกว่าเหรอ?

หรงเยียนก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง

"ปีนี้ใส่ได้ก็พอแล้ว ปีหน้าค่อยซื้อให้ใหม่ อากาศหนาวจะตายฉันไม่อยากออกไปเปลี่ยนหรอกนะ อีกอย่างฉันว่าเธอใส่ชุดนี้กำลังดูดีเลย ถ้าใหญ่เกินไปเดี๋ยวก็โชว์ความหล่อไม่ได้พอดี"

ฉินอวี่หน้าแดงแปร๊ด

หรงเยียนมองท่าทางเขินอายของเขาแล้วก็หลุดขำออกมาเบาๆ ก่อนจะถามต่อ "ลองรองเท้าหรือยัง?"

"ลองแล้วครับ ใส่ได้..." เพียงแต่เขาอยากเปลี่ยนให้ใหญ่ขึ้นอีกเบอร์ เพราะปีหน้าเท้าเขาก็คงจะใหญ่อีก

"ใส่ได้ก็พอแล้ว งั้นก็ใส่ชุดนี้เลยนะ ฉันซื้อมาสองชุด ชุดหนึ่งเก็บไว้ใส่ตอนตรุษจีน อีกชุดก็ใส่เลย เดี๋ยวฉันไปดูน้องสาวเธอหน่อย"

พูดจบเธอก็เดินออกไป

ฉินอวี่รีบหลีกทางให้

เขายืนเหม่อมองแผ่นหลังของเธอ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ

ตั้งแต่จำความได้ นอกจากพี่ใหญ่แล้ว เธอก็เป็นคนที่ดีกับเขาที่สุด

ทางด้านฉินเหมยเองก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเหมือนกัน

ในใจของเด็กน้อยเปี่ยมไปด้วยความยินดี เสื้อนวมตัวใหม่ทั้งสวยทั้งอุ่น รองเท้าคู่ใหม่ก็อุ่นมาก

เกิดมาจนป่านนี้เธอไม่เคยรู้สึกอบอุ่นในหน้าหนาวแบบนี้มาก่อนเลย

เธอรักพี่สะใภ้คนนี้จัง

พี่สะใภ้เหมือนแม่แท้ๆ เลย

พอหรงเยียนเดินเข้ามา เห็นแม่หนูน้อยสวมชุดใหม่เรียบร้อยแล้วก็พยักหน้าอย่างพอใจ

"ไม่เลว สวยมาก เดี๋ยวไว้ฉันจะถักเปียสวยๆ ให้ รับรองว่าจะยิ่งน่ารักขึ้นไปอีก"

เครื่องหน้าของสามพี่น้องบ้านนี้ถือว่าดีมาก เสียดายแค่ว่าผอมแห้งไปหน่อยเท่านั้นเอง

"พี่สะใภ้..." ฉินเหมยมองหรงเยียนตาแป๋ว ในดวงตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เทิดทูน

หรงเยียนลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ "สวยจ้ะ ใส่ชุดนี้แหละ ต่อไปพี่สะใภ้จะซื้อให้หนูอีกนะ"

จากนั้นเธอก็รีบเสริมขึ้นมาอีกประโยค "พี่สะใภ้รวยนะจะบอกให้" เด็กน้อยคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ!

คู่แฝดบ้านตระกูลฉินนี่กระตุ้นความเมตตาที่มีอยู่น้อยนิดในใจเธอออกมาได้จริงๆ

อย่างว่าแหละ คนเรามันต้องมีวาสนาต่อกัน คนที่ทำให้เธอรู้สึกถูกชะตาได้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยนั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย

แม่หนูน้อยดีใจมาก ไม่มีเด็กคนไหนไม่ชอบเสื้อผ้าใหม่หรอก

"ไปเถอะ ออกไปกินข้าวกัน" เมื่อกี้ตอนทำกับข้าวเธอเห็นแล้วว่าข้าวในหม้อสุกพอดี

ตอนนี้คนที่แม่หนูน้อยสนิทใจด้วยที่สุดก็คือพี่สะใภ้คนนี้ ไม่ว่าพี่สะใภ้พูดอะไรเธอก็พยักหน้าเชื่อฟังหมด

ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้ทำเอาใจของหรงเยียนแทบละลาย

พอฉินอวี่เห็นพวกเธอเดินออกมา โดยเฉพาะตอนที่เห็นน้องสาวใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ นัยน์ตาของเขาก็เป็นประกายวิบวับ

"สวย"

พอฉินเหมยได้รับคำชมจากพี่รอง ใบหน้าเล็กๆ ก็ยิ่งฉายแววดีใจ

เธอเงยหน้ามองพี่สะใภ้

หรงเยียนอ่านใจจากสายตานั้นออก "อยากไปอวดพี่ใหญ่ใช่ไหมล่ะ?"

ฉินเหมยรีบพยักหน้าหงึกหงัก

หรงเยียนยิ้มขำ เด็กหนอเด็ก ยังไงก็ชอบอวดของใหม่อยู่ดี

"ไปสิ"

พอได้รับอนุญาต แม่หนูน้อยก็รีบวิ่งตื๋อออกไป

ฉินอวี่เห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะรีบตามไปเหมือนกัน

หรงเยียนมองแผ่นหลังของเด็กทั้งสองก็สัมผัสได้ถึงความสุขของพวกเขาในตอนนี้

เธอได้แต่ยิ้มส่ายหน้า ก่อนจะเดินตามไปยังห้องใหญ่

เธอไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน เพียงแค่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เท่านั้น

ฉินเย่เงยหน้ามาเห็นเธอพอดี "ขอบคุณนะ!" ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำให้พวกเขา

เขารู้ดีว่าเงินสิบหยวนที่ให้ไปนั้นไม่มีทางซื้อเสื้อผ้าได้เยอะขนาดนี้แน่ๆ ส่วนเกินนั้นเธอคงเป็นคนออกเอง

พอนานๆ ทีจะได้เห็นสีหน้าดีใจจนออกนอกหน้าของน้องๆ เขาถึงได้รู้ตัวว่าต่อให้เขาพยายามแค่ไหนก็ยังมีจุดที่ดูแลได้ไม่ทั่วถึง

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันเต็มใจ อ้อ ฉันซื้อรองเท้าให้คุณสองคู่ด้วยนะ เดี๋ยวค่อยเอาให้"

ฉินเย่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอึ้งไป

เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอจะซื้อของให้เขาด้วย

หรือว่า... เธออาจจะชอบเขาอยู่บ้างจริงๆ?

หรงเยียนไม่รู้หรอกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เธอกวักมือเรียกเจ้าตัวเล็กทั้งสอง

"พอได้แล้ว ได้เวลากินข้าวแล้ว รีบไปกินข้าวกันก่อนค่อยว่ากันใหม่"

สองพี่น้องฉินอวี่ฉินเหมยเลิกเห่อของใหม่ชั่วคราว

รีบวิ่งออกมาหาเธอ

ทั้งสามคนไปกินข้าว คราวนี้หรงเยียนไม่ได้ป้อนข้าวฉินเย่ก่อน

เธอบอกกับเด็กทั้งสองว่า "ตักกับข้าวแบ่งออกมาหน่อย พวกเรากินกันก่อน กินเสร็จแล้วค่อยไปป้อนพี่ใหญ่พวกเธอ"

ไม่อย่างนั้นเจ้าสองคนนี้คงได้นั่งรอเธอกินพร้อมกันแน่ๆ

"ครับ/ค่ะ" สองแฝดรีบพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว

[จบแล้ว]