บทที่ 8 - เงินชดเชย

บทที่ 8 - เงินชดเชย

"เธอจะบอกว่าในอุบัติเหตุเรือล่มคราวนั้น ยังมีผู้รอดชีวิตหลงเหลืออยู่อีกเหรอ แถมยังเป็นเด็กอีกต่างหาก?"

เนื่องจากเป็นเรื่องเร่งด่วน หลังจากจัดหาที่พักให้คาเอเดะแล้ว คุณจุนซ่าแห่งเมืองฮารุฮานะก็รีบรายงานเรื่องนี้ไปยังโปเกมอนลีกทันที และคนที่เธอกำลังคุยสายอยู่ด้วยตอนนี้ก็คือ คุณจุนซ่าแห่งเมืองไคนา

"ใช่ค่ะพี่ ฉันส่งรูปถ่ายของเด็กคนนั้นไปให้แล้ว รบกวนพี่ช่วยตรวจสอบเทียบกับรายชื่อผู้โดยสารหน่อยนะคะ จะได้รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า!"

คุณจุนซ่าเมืองไคนาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับคุณจุนซ่าเมืองฮารุฮานะ ทั้งสองสนิทกันมาก เธอจึงรู้ดีว่าน้องสาวไม่เอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นแน่

"วางใจเถอะ ดูแลเด็กที่ชื่อ จิบะ คาเอเดะ ให้ดี ฉันจะรีบตรวจสอบให้เร็วที่สุด"

คุณจุนซ่าเมืองไคนารับคำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เหตุการณ์เรือล่มครั้งนั้น เธอก็เป็นหนึ่งในทีมกู้ภัย น่าเสียดายที่กว่าจะได้รับแจ้งเหตุและไปถึง ก็มีผู้เสียชีวิตและสูญหายไปจำนวนมากแล้ว

เธอย่อมรู้ดีว่าผู้สูญหายกลางทะเล โอกาสรอดชีวิตแทบจะเป็นศูนย์

เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบเดือนแล้ว ปฏิบัติการค้นหาได้ยุติลงไปตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน

เพราะโอกาสที่จะมีใครรอดชีวิตมาได้จนถึงป่านนี้ มันริบหรี่ยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้น้องสาวจะโทรมาแจ้งข่าวว่าพบผู้รอดชีวิต

สามวันต่อมา

คาเอเดะที่กลายสภาพเป็นเด็กติดเที่ยว ยืนงงเป็นไก่ตาแตกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคุณจุนซ่าหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบถึงสองคน

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา คาเอเดะเดินสำรวจเมืองฮารุฮานะจนพรุนไปทุกซอกทุกมุม

ชาวเมืองต่างคุ้นหน้าคุ้นตาเขาดี ด้วยความหน้าด้านบวกกับสกิลปากหวาน เขาตระเวนชิมอาหารตามร้านรวงต่างๆ ฟรีไปทั่ว

ช่วยไม่ได้นี่นา ตอนนี้เขาถังแตก ถ้าอยากกินดีอยู่ดีก็ต้องอาศัยความหน้ามึนเข้าสู้

แต่นั่นก็ไม่น่าจะผิดกฎหมายนี่นา ทำไมถึงต้องแห่กันมาจับเขาถึงสองคน

สุดท้ายเขาก็จำยอมเดินคอตกตามหลังคุณจุนซ่ากลับไปที่สถานีตำรวจ

ระหว่างทางที่มีคุณจุนซ่าขนาบหน้าขนาบหลัง คาเอเดะรู้สึกได้เลยว่าภาพลักษณ์อันสดใสของเขาในเมืองนี้คงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

"เฮ้อ ไม่รู้ว่าต่อไปจะยังใช้หน้าตาหากินได้อีกไหมเนี่ย!"

คาเอเดะได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตก

"จิบะ คาเอเดะ ฉันตรวจสอบข้อมูลยืนยันตัวตนเรียบร้อยแล้ว เธอคือผู้รอดชีวิตจากอุบัติเหตุเรือโดยสารจริง"

คนที่พูดคือคุณจุนซ่าจากเมืองไคนา ทันทีที่ได้รับรูปถ่ายจากน้องสาว เธอก็เริ่มตรวจสอบ ซึ่งใช้เวลาไม่นานเพราะรูปพรรณสัณฐานตรงกับข้อมูลที่ทางภูมิภาคโจโตส่งมาให้

เวลาที่หายไปหลายวันนั้น จริงๆ แล้วเธอวิ่งเต้นเรื่องเงินชดเชยให้อยู่ เนื่องจากคาเอเดะเป็นเพียงเด็กอายุ 11 ขวบ ทางลีกจึงมอบหมายให้เธอเป็นผู้จัดการดูแลสิทธิประโยชน์แทน

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เธอจึงเดินทางมาจัดการเรื่องค่าสินไหมทดแทนให้คาเอเดะด้วยตัวเอง

อันที่จริงจุนซ่าทั้งสองคนไปหาเขาที่โปเกมอนเซ็นเตอร์ก่อนแล้ว แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

จนกระทั่งได้เบาะแสจาก อุซุย รินะ ว่าคาเอเดะชอบออกไปเดินเตร็ดเตร่ในเมืองทุกวัน

จึงนำมาสู่ฉากการคุมตัวเด็กติดเที่ยวกลางตลาดอย่างที่เห็น

"อ๋อ ครับ!"

พอได้ยินว่ายืนยันตัวตนผ่านแล้ว คาเอเดะก็โล่งอก เขาพยักหน้าส่งสัญญาณให้เธอพูดต่อ

"เสียใจด้วยนะ พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตแล้ว เนื่องจากตอนนั้นหาเธอไม่พบ ร่างของพวกท่านจึงถูกนำไปประกอบพิธีและฝังไว้ที่สุสานเมืองไคนา ถ้ามีเวลาเธอก็ไปไหว้พวกท่านได้นะ"

จุนซ่าเมืองไคนาบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

"ผมทำใจไว้แล้วครับ ในสถานการณ์แบบนั้น การที่ผมรอดมาได้คนเดียวก็ถือว่าปาฏิหาริย์มากแล้ว"

คาเอเดะตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย

เมื่อเห็นความเข้มแข็งของเด็กชาย จุนซ่าทั้งสองก็ยิ่งรู้สึกสะเทือนใจ

"ทางโปเกมอนลีกมอบหมายให้ฉันจัดการเรื่องเงินชดเชยให้ เลยต้องใช้เวลาดำเนินการนานหน่อย ต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะ!"

จุนซ่าเมืองไคนาอธิบายเหตุผลที่มาช้า

"พวกคุณทำงานได้รวดเร็วมากแล้วครับ ผมจะไปกล้ามีปัญหาได้ยังไง"

ท่าทีที่ดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัวของคาเอเดะ ทำให้จุนซ่าอดคิดไม่ได้ว่าเธอกำลังคุยกับผู้ใหญ่อยู่ หรือต่อให้เป็นผู้ใหญ่ เจอเรื่องแบบนี้ก็อาจจะยังทำใจไม่ได้เร็วขนาดนี้

หารู้ไม่ว่าไส้ในของคาเอเดะคือวิญญาณจากต่างโลก ความผูกพันลึกซึ้งแบบพ่อแม่ลูกจึงไม่ได้มีมากนัก

"ยอดเงินชดเชยทั้งหมดที่เธอจะได้รับคือ 500,000 โปเกดอลลาร์ แบ่งเป็นค่าชดเชยกรณีเสียชีวิตของพ่อแม่ 400,000 และส่วนของเธออีก 100,000!"

ความจริงแล้ว ลีกไม่ได้จ่ายให้ผู้รอดชีวิตเยอะขนาดนี้ แต่พิจารณาว่าคาเอเดะสูญเสียครอบครัวทั้งหมด แถมยังต้องใช้ชีวิตลำพังในป่าตั้งนาน จึงอนุมัติเงินก้อนพิเศษให้ 100,000 เหรียญ

แน่นอนว่าคุณจุนซ่าเมืองไคนาคนนี้มีส่วนช่วยผลักดันเรื่องนี้อย่างมาก

"ตกลงครับ ผมไม่มีปัญหา"

ได้เงินตั้งครึ่งล้าน ใครจะมีปัญหาลงล่ะ

ถึงมีปัญหา เด็กตัวกะเปี๊ยกอย่างเขาจะไปเรียกร้องอะไรเพิ่มได้ นี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว

"แล้วจากนี้จะเอายังไงต่อ จะย้ายไปอยู่เมืองไคนากับฉันไหม ฉันหาบ้านเด็กกำพร้าดีๆ ให้ได้นะ"

จุนซ่าเมืองไคนาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ผมอยากจะตั้งรกรากอยู่ที่เมืองนี้ พอจะได้ไหมครับ"

คาเอเดะไม่มีทางยอมไปอยู่สถานสงเคราะห์ให้ใครมาจู้จี้จุกจิกแน่ ตอนนี้มีเงินทุนตั้งตัวแล้ว เขาเล็งฟาร์มทาเคะเก็นไว้ และจะเริ่มชีวิตเจ้าของฟาร์มในโลกโปเกมอนทันที

"ได้แน่นอนจ้ะ ฉันช่วยทำเรื่องย้ายทะเบียนบ้านมาที่เมืองฮารุฮานะให้ได้ แต่บอกก่อนนะว่าความเจริญที่นี่สู้เมืองไคนาไม่ได้เลยนะ"

จุนซ่าเมืองฮารุฮานะดีใจที่คาเอเดะอยากอยู่ต่อ แต่ก็ต้องชี้แจงข้อเท็จจริงให้ทราบกันไว้ก่อน เดี๋ยวจะมาเสียใจทีหลัง

"ไม่เป็นไรครับ ผมชอบบรรยากาศที่นี่ ผู้คนใจดีกันทุกคนเลย"

คาเอเดะยืนยันคำเดิมอย่างหนักแน่น

"ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ฉันก็คงไม่ขัด นี่คือบัตรประจำตัวประชาชนเขตโฮเอ็นของเธอ เงิน 500,000 โอนเข้าบัญชีในบัตรให้แล้ว เก็บรักษาให้ดีนะ อย่าทำหายล่ะ"

จุนซ่าเมืองไคนาเห็นเด็กน้อยมุ่งมั่นก็ไม่คะยั้นคะยอ เธอส่งบัตรประจำตัวที่ทำมาให้แล้วให้กับมือเขา

"ธุระทางนี้เสร็จแล้ว เดี๋ยวเธอช่วยแก้ข้อมูลที่อยู่ของน้องคาเอเดะให้เป็นเมืองฮารุฮานะด้วยนะ"

"รับทราบค่ะพี่ เดี๋ยวจัดการให้เลย!"

ตอนนี้เองคาเอเดะถึงรู้ชัดว่าสองคนนี้เป็นพี่น้องกัน

จากนั้น จุนซ่าเมืองไคนาขี่มอเตอร์ไซค์บึ่งกลับเมืองทันที เพราะงานทางโน้นยุ่งมาก ทิ้งจุนซ่าเมืองฮารุฮานะผู้ว่างงานไว้จัดการต่อ

หลังจากทำเรื่องย้ายทะเบียนบ้านเสร็จสิ้น ตอนนี้คาเอเดะก็กลายเป็นพลเมืองฮารุฮานะอย่างเต็มภาคภูมิ ไม่ใช่แค่ผู้อาศัยชั่วคราวอีกต่อไป

เห็นจังหวะเหมาะ คาเอเดะจึงรีบสอบถามเรื่องฟาร์มทาเคะเก็นทันที

คุณจุนซ่าถึงกับอ้าปากค้างเมื่อรู้ว่าคาเอเดะคิดจะซื้อฟาร์ม

เธอไม่คิดว่าเด็ก 11 ขวบจะมีความคิดอยากทำเกษตร ปกติวัยนี้ต้องอยากเป็นเทรนเนอร์ออกเดินทางกันทั้งนั้น

แต่พอนึกถึงชะตากรรมที่เขาเพิ่งเจอมา เธอก็เงียบไป

"ถ้าเธออยากได้ฟาร์มทาเคะเก็นจริงๆ เดี๋ยวฉันแนะนำข้อมูลให้ พอดีฉันรู้ตื้นลึกหนาบางที่นั่นดี"

จากการบอกเล่า คาเอเดะได้รู้ว่าเจ้าของฟาร์มคนปัจจุบันคือคุณตา "ทาเคะเก็น จิโร่" แกอายุมากแล้ว ทำงานในไร่ไม่ไหว

ลูกหลานก็ไปทำงานในเมืองไคนากันหมด แกเลยจะขายที่แล้วย้ายไปอยู่กับลูกหลาน

คุณจุนซ่าอาสาจะเป็นหน้าม้าไปเจรจากับคุณตาจิโร่ให้ เผื่อจะต่อรองราคาลงมาได้อีก

คาเอเดะซาบซึ้งในน้ำใจของเธอมาก แต่เก็บอาการไว้ ตั้งใจว่าวันหน้าต้องตอบแทนบุญคุณแน่นอน

จากนั้นคาเอเดะก็กลับไปที่โปเกมอนเซ็นเตอร์ คุณจุนซ่าอนุญาตให้พักต่อได้จนกว่าเรื่องซื้อขายที่ดินจะเรียบร้อย แล้วค่อยย้ายเข้าไปอยู่จริง

คืนนั้นคาเอเดะนอนไม่หลับเลย พอคิดว่ากำลังจะเป็นเจ้าของที่ดินผืนใหญ่ยักษ์ เขาก็ตื่นเต้นจนตาค้าง พลอยทำให้เจ้าสุบาเมะนอนไม่หลับไปด้วย เช้าวันรุ่งขึ้นเลยตื่นมาพร้อมขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้าทั้งคนทั้งนก

[จบแล้ว]