ตอนที่ 12 ช่างปักอาซิง

ตอนที่ 12 ช่างปักอาซิง

หากเปรียบเทียบกับร้านขายอาวุธและอุปกรณ์แล้ว ร้านเสื้อผ้าแฟชั่นในหมู่บ้านมือใหม่นับว่าเงียบเหงาวังเวงอย่างแท้จริง

ที่ร้านอุปกรณ์ของ 'ปรมาจารย์หลู' นั้นมีผู้เล่นแวะเวียนเข้าออกไม่ขาดสาย ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ การจะเก็บเลเวลให้ไวก็ต้องพึ่งพาอุปกรณ์สวมใส่ ต่อให้คุณภาพไม่ได้ดีเลิศเลออะไร แต่ก็ยังดีกว่าชุดเริ่มต้นอยู่ดี แถมค่าความทนทานของอุปกรณ์ก็ลดลงเร็วเหลือเกิน การซ่อมแซมจึงเป็นเรื่องจำเป็น

ผู้เล่นในหมู่บ้านมือใหม่ต่างพากันก้มหน้าก้มตาเก็บเลเวล เงินที่หาได้จากการตีมอนสเตอร์และทำภารกิจแทบจะไม่พอค่ายาและค่าซ่อมของด้วยซ้ำ

นอกเสียจากพวกคนที่รักสวยรักงามเพียงหยิบมือเดียว ใครจะยอมควักเงินจ่ายค่าแฟชั่นแสนเชยที่มีขายอยู่ไม่กี่แบบในร้านค้าหมู่บ้านมือใหม่แห่งนี้กัน? อีกอย่าง ใครบ้างจะไม่รู้ว่าชุดแฟชั่นในเมืองหลักนั้นนอกจากจะสวยงามแล้ว ยังบวกค่าสถานะเพิ่มให้อีกด้วย?

มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะซื้อของที่นี่

เมื่อเย่ว์เหยามาถึงร้านเสื้อผ้าแฟชั่น ก็เป็นไปตามคาด ภายในร้านไม่มีใครเลยนอกจาก 'อาซิง'

อาซิงเป็นเด็กสาววัยแรกรุ่นอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี หน้าตาน่ารักอ่อนโยน เธอกำลังจดจ่ออยู่กับการเย็บชุดในมือราวกับว่านั่นคือโลกทั้งใบของเธอ จนไม่ทันสังเกตเห็นการมาถึงของเย่ว์เหยา

เย่ว์เหยากวาดตามองชุดสำเร็จรูปที่แขวนโชว์อยู่บนผนังและชุดที่อาซิงกำลังเย็บ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะบ่นในใจว่า "ชุดพวกนี้มันน่าเกลียดชะมัด!"

ผ้าก็ดูเก่าเก็บสีกระดำกระด่าง รูปทรงก็ล้าสมัย แถมฝีเข็มยังหยาบกระด้างอีกต่างหาก

แม้ในใจจะรู้สึกดูแคลน แต่เย่ว์เหยาก็ไม่ได้แสดงท่าทีนั้นออกมา

"คุณหนูอาซิง... อาซิง?" เย่ว์เหยาเอ่ยเรียกอาซิงที่กำลังมีสมาธิจดจ่ออยู่

"สวัสดีจ้ะเย่ว์เหยา พอดีฉันมัวแต่ตั้งใจเย็บผ้ามากไปหน่อยเลยไม่ทันสังเกตเห็นเธอ ต้องขอโทษจริงๆ นะจ๊ะ" อาซิงวางมือจากงานตรงหน้าแล้วกล่าวขอโทษเย่ว์เหยา "มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่า?"

"อาซิง ฉันเห็นชุดที่คุณตัดเย็บสวยงามมาก ฉันเองก็อยากเรียนเย็บผ้าเหมือนกัน คุณช่วยสอนฉันได้ไหมคะ?" เย่ว์เหยารู้สึกผิดเล็กน้อยที่ต้องพูดปด

"เอ๊ะ! เธอก็ชอบเย็บผ้าเหมือนกันเหรอ?" อาซิงประหลาดใจมาก เพราะนานมากแล้วที่ไม่มีใครมาขอเรียนวิชากับเธอ

"ฉันอยากสอนเธอจริงๆ นะ แต่เธอต้องลองตัดเย็บด้วยตัวเองดูก่อน เฉพาะคนที่มีพรสวรรค์เท่านั้นถึงจะเรียนได้" อาซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แววตาฉายแววคาดหวัง

ก่อนหน้านี้มีหลายคนสนใจอยากเรียน แต่พรสวรรค์ไม่ถึงจึงล้มเลิกไป จนในที่สุดก็ไม่มีใครมาอีก ใครๆ ก็รู้ว่าใน ยุคอินเตอร์สเตลลาร์ (ยุคดวงดาว) เสื้อผ้าล้วนมีคุณภาพดีที่ผลิตจากเครื่องจักร แถมราคาถูกแสนถูก แม้แต่ครอบครัวธรรมดาก็สามารถนำชุดเก่าไปรีไซเคิลได้เมื่อมันชำรุด แล้วใครจะมานั่งปะชุนเสื้อผ้ากันล่ะ?

แทบจะเรียกได้ว่าคนยุคนี้ไม่รู้จักเข็มกับด้ายด้วยซ้ำ

"ฉันจะเตรียมวัสดุอุปกรณ์ให้ แต่เธอต้องจ่ายเงิน 50 เหรียญเงินนะจ๊ะ เพราะวัสดุพวกนี้แพงมาก" อาซิงกล่าว

เย่ว์เหยา: "!!!"

50 เหรียญเงิน! ผ้ากับด้ายบ้าอะไรกันทำไมถึงแพงขนาดนี้?

สิ่งที่เย่ว์เหยาไม่รู้ก็คือ หนึ่งเดือนหลังจากเกมเปิดตัว มีผู้เล่นคนหนึ่งไปตั้งกระทู้บ่นใน 'สตาร์เน็ต' เกี่ยวกับความโหดหินของอาชีพช่างเย็บผ้าและเล่าประสบการณ์อันขมขื่นในการฝึกสกิลนี้ ค่าเรียนที่แสนแพงนั่นก็เรื่องหนึ่ง แต่ประเด็นสำคัญคือหลังจากเรียนแล้ว การเพิ่มระดับความชำนาญนั้นยากเข็ญเลือดตาแทบกระเด็น

วัสดุที่ขายในร้านก็แพงหูฉี่ จะไปหาเก็บเองก็เสียเวลา มีพวกผู้เล่นมืออาชีพที่ลองปั้นสายเย็บผ้าดูแล้ว แต่ผลงานที่ได้กลับเทียบไม่ได้เลยกับชุดแฟชั่นในเมืองหลัก ถือเป็นการลงทุนที่สูงแต่ผลตอบแทนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

ทำให้ผู้เล่นหน้าใหม่ที่ได้อ่านกระทู้นั้นต่างถอดใจจากการเรียนเย็บผ้ากันไปหมด

แต่เย่ว์เหยา เด็กสาวยากจนจากชนบทที่ไม่เคยใช้อินเทอร์เน็ต ย่อมไม่รู้อีโหน่อีเหน่เรื่องพวกนี้ และคิดว่ามันไม่น่าจะยากอะไร

เธอกัดฟันจ่ายเงิน 50 เหรียญเงินให้อาซิง "ขออุปกรณ์ด้วยค่ะ"

"ได้จ้ะ รอสักครู่นะ" อาซิงรับเงินไปพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้น

เย่ว์เหยาลูบคลำผ้าสีเทาเนื้อหยาบในมือ พยายามข่มใจไม่บ่นออกมา หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเธอก็ตัดสินใจตัดชุดเดรสยาว

ทันทีที่คิดได้ เธอก็ลงมือทันที

การวัดขนาด ตัด และเย็บ ดำเนินไปอย่างลื่นไหลรวดเดียวจบ และในไม่ช้า ชุดเดรสยาวสีเทาหม่นๆ ก็เสร็จสมบูรณ์

เย่ว์เหยาพลิกดูซ้ายขวาแล้วก็พบว่ามันน่าเกลียดเกินรับไหว เธอไม่อยากจะยอมรับเลยว่านี่คือฝีมือของเธอ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่ว์เหยาก็หยิบด้ายสีฟ้า สีขาว และสีเทาขึ้นมา ปักลวดลายดอกไม้เล็กๆ ง่ายๆ ลงไปที่คอเสื้อ เอว และปลายแขนเสื้อ

เมื่อมองดูชุดอีกครั้ง ลวดลายเหล่านี้เปรียบเสมือนการเติมเต็มส่วนที่ขาดหาย ทำให้ชุดที่ดูเชยระเบิดดูดีขึ้นผิดหูผิดตาในทันที

"อาซิง ฉันทำเสร็จแล้ว ช่วยดูหน่อยได้ไหมคะว่าผ่านหรือเปล่า?" เย่ว์เหยาชูชุดขึ้นให้อาซิงดู

"นี่เธอทำเองเหรอ? เหลือเชื่อมาก มันสวยสุดๆ ไปเลย!" อาซิงร้องอุทานด้วยความตกใจ มันสวยกว่าที่เธอทำเสียอีก

"เธอไม่ต้องเรียนอะไรแล้วจ้ะเย่ว์เหยาที่รัก ฝีมือระดับนี้เทียบชั้นกับปรมาจารย์ในเมืองได้สบายๆ เลย ดูสิ! นี่คืออะไร? เธอทำลวดลายบนเสื้อผ้าแบบนี้ได้ยังไงกัน?" นิ้วเรียวยาวสวยของอาซิงไล้ไปตามรอยปักบนคอเสื้ออย่างแผ่วเบา

"นี่คือการปักผ้าค่ะ" เย่ว์เหยาตอบ

"การปักผ้า? ดูสิ นี่คือการปักผ้าอย่างนั้นหรือ? ฉันได้ยินมาว่างานฝีมือชนิดนี้สาบสูญไปนานแล้ว เคยเห็นแต่คำบรรยายในหนังสือโบราณเท่านั้น"

"..." เย่ว์เหยารู้สึกตกใจระคนเศร้าใจ สาบสูญไปแล้วงั้นเหรอ?