ตอนที่ 11 ทักษะการดำรงชีพ

ตอนที่ 11 ทักษะการดำรงชีพ

หญิงสาวกวาดตามองรายชื่อเพื่อน 'ฮัสกี้' เพื่อนเพียงคนเดียวของเธอไม่ได้ออนไลน์อยู่ แต่เขาทิ้งข้อความไว้ให้ตอนประมาณตีสี่ ใจความคร่าวๆ ว่าวันนี้เขาต้องกลับไปโรงเรียนและน่าจะกลับมาเล่นได้อีกทีในช่วงบ่าย

เย่ว์เหยารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเธอใส่ใจอะไรมากมายนัก แต่เมื่อตระหนักว่าคนคนเดียวที่เธอรู้จักไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอก็อดรู้สึกเหงาขึ้นมาไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ความเศร้านี้ก็เหมือนสายลมวูบหนึ่ง ที่พัดมาแล้วก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว

ในเมื่อฮัสกี้ไม่อยู่ เย่ว์เหยาจึงคิดว่าจะเดินสำรวจ 'หมู่บ้านมือใหม่' แห่งนี้เสียหน่อย เพราะตั้งแต่มาถึง เธอยังไม่มีโอกาสได้ดูสถานที่นี้อย่างละเอียดเลย

สถานที่ที่อยู่ใกล้เย่ว์เหยาที่สุดคือที่พักของท่านยายเหวิน ในเวลาเช้าตรู่ของเกมแบบนี้ ผู้เล่นเริ่มทยอยออนไลน์และรีบเร่งจับกลุ่มกันออกไปล่ามอนสเตอร์ แต่เหล่า NPC ในเกมกลับกำลังใช้ชีวิตตามวิถีของตน... ท่านยายเหวินกำลังทำอาหารเช้า

"เฮ้อ ไข่ไก่หมดอีกแล้วสินะ" ท่านยายเหวินถอนหายใจ

เสียงนั้นดังลอยมาเข้าหูของเย่ว์เหยาที่กำลังเดินผ่านพอดี

เย่ว์เหยาจำได้ว่าเธอเก็บไข่ไก่ได้เยอะมากตอนที่สู้กับพวกไก่ เธอจึงลองตรวจสอบในช่องเก็บของ และก็พบว่าพวกมันยังอยู่ครบ มีประมาณยี่สิบถึงสามสิบฟองเห็นจะได้

"ท่านยายเหวิน ต้องการไข่ไก่หรือเปล่าคะ?"

"เด็กดี ยายไข่หมดพอดีและกำลังจะออกไปเก็บที่เล้าไก่อยู่เชียว" ท่านยายเหวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงใจดี

"หนูยังมีไข่ไก่อยู่อีกเพียบเลยค่ะ เก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร ท่านยายเหวินเอาไปใช้เถอะค่ะ หนูให้" เย่ว์เหยาพูดพลางหยิบไข่ไก่ออกมา

"หนูช่างเป็นเด็กดีจริงๆ ขอบใจนะจ๊ะ" ท่านยายเหวินกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ

ติ๊ง! ค่าความประทับใจของท่านยายเหวินแห่งหมู่บ้านเต้าเซียง เพิ่มขึ้น 10 แต้ม

ค่าความประทับใจเพิ่มได้ด้วยแฮะ!

"ท่านยายคะ มีอะไรให้หนูช่วยอีกไหม?"

"ยายกำลังจะทำไข่เจียวพอดีเลย เย่ว์เหยาจ๊ะ ช่วยยายไปเก็บฟืนทางด้านทิศตะวันตกของหมู่บ้านหน่อยได้ไหม?"

"ได้เลยค่ะท่านยาย"

แม้จะไม่มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ซึ่งหมายความว่านี่อาจจะไม่ใช่ภารกิจอย่างเป็นทางการ แต่เมื่อเย่ว์เหยามองดูเส้นผมสีดอกเลาและรอยยิ้มที่อบอุ่นของท่านยายเหวิน เธอก็อดนึกถึงคุณย่าของตัวเองไม่ได้ สมัยที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ท่านรักและเอ็นดูเธอมาก เย่ว์เหยาจึงไม่ลังเลและรีบวิ่งไปเก็บฟืนอย่างมีความสุข

หลังจากเก็บฟืนกลับมา เย่ว์เหยาก็ช่วยนวดแป้งและทอดไข่เจียวภายใต้คำแนะนำของท่านยายเหวิน

ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นเรียนรู้ทักษะการทำอาหาร

เย่ว์เหยาประหลาดใจ เรียนสกิลด้วยวิธีนี้ก็ได้เหรอ?

เธอเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู: "อืม... การทำอาหารระดับต้น ความคืบหน้า 0/100"

"ไฟแรงไปแล้วจ้ะ ไหม้หมดแล้ว" ท่านยายเหวินทักขึ้นจากด้านข้าง

เย่ว์เหยาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ก้มมอง 'ไข่เจียวไหม้เกรียม' ที่ตัวเองเพิ่งทำเสร็จด้วยความเขินอายจนหน้าแดง

กว่าจะใช้วัตถุดิบจนหมด ทักษะการทำอาหารระดับต้นของเย่ว์เหยาก็เลื่อนจาก 0/100 เป็น 100/100 และผลงานของเธอก็พัฒนาจากไข่เจียวไหม้ๆ กลายเป็นไข่เจียวแสนอร่อย

ท่านยายเหวินชวนเย่ว์เหยาให้นั่งทานไข่เจียวด้วยกัน หลังจากทานเสร็จ ค่าความประทับใจก็เพิ่มขึ้นอีก 10 แต้ม จนเลื่อนระดับเป็น 'คนสนิท'

เย่ว์เหยารับขนมมากมายที่ท่านยายเหวินมอบให้ กล่าวขอบคุณและขอตัวลา

"เอ๊ะ?" เย่ว์เหยาเพิ่งสังเกตเห็นว่าหลอดค่าประสบการณ์ของเธอเพิ่มขึ้นมาเยอะมาก เมื่อวานตอนออฟไลน์เธอเพิ่งจะเลเวล 5 แต่ตอนนี้กลับมีค่าประสบการณ์เพิ่มมาอีกครึ่งหลอด

ดูเหมือนว่าการฝึกฝนทักษะอาชีพก็ทำให้เลเวลอัปได้เหมือนกัน นี่ถือเป็นข่าวดีสำหรับเย่ว์เหยามาก เพราะการไล่ตีมอนสเตอร์เพื่อเก็บเลเวลนั้นยากเกินไปสำหรับเธอในตอนนี้

เกมนี้จำลองมาจากชีวิตจริงเป็นหลัก ดังนั้นถ้าเธอทำสิ่งที่เธอทำเป็นอยู่แล้วในโลกความเป็นจริง ในเกมจะนับว่าเธอเรียนรู้ทักษะด้วยหรือไม่นะ? เย่ว์เหยาตัดสินใจที่จะทดสอบดู

ปกติแล้วเย่ว์เหยาชอบตัดเย็บชุดต่างๆ ให้ตุ๊กตาของเธอ และเคยถึงขั้นทำชุดขายออนไลน์ด้วย ช่วงหนึ่งเธอเคยหมกมุ่นอยู่กับการปักผ้า เรียนรู้วิธีการเดินเข็มแบบต่างๆ จนเริ่มตัดเย็บชุดสไตล์จีนโบราณได้

ในเมื่อเธอมีความสามารถนี้ในโลกจริง เธอก็น่าจะทำได้ในเกมเช่นกัน

คิดได้ดังนั้น เย่ว์เหยาจึงมุ่งหน้าไปยังร้านเสื้อผ้าเพียงแห่งเดียวในหมู่บ้านมือใหม่... ร้านของช่างปักอาซิง