ตอนที่ 3 เจ้าไก่อ่อน

ตอนที่ 3 เจ้าไก่อ่อน

เยว่เหยาซุกใบหน้าลงกับหัวเข่า สองมือกุมศีรษะ รู้สึกรันทดใจจนน้ำตาปริ่ม...

สำหรับคนที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคมวัยทำงาน จู่ๆ ต้องมาเจอกับสังคมที่แปลกหน้า เมืองที่ไม่คุ้นเคย ความปลอดภัยในชีวิตก็หาไม่ได้ แถมยังไม่มีใครให้ปรับทุกข์อีก

หลังจากนั่งซึมเศร้าอยู่ครู่หนึ่ง เยว่เหยาก็ตัดสินใจลุกขึ้นไป 'ท้าตีท้าต่อยกับไก่' อีกครั้ง

ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกล แทนที่จะมานั่งตีโพยตีพาย สู้พยายามให้มากขึ้นดีกว่า

ระบบบอกว่าค่าสมรรถภาพร่างกายสามารถเพิ่มขึ้นได้จากการออกกำลังกาย เธอคงไม่อ่อนแอแบบนี้ไปตลอดหรอก

อีกอย่าง ต่อให้เกมนี้จะสมจริงแค่ไหน มันก็ยังเป็นแค่เกม และมอนสเตอร์ก็มีไว้ให้ผู้เล่นสังหาร

เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนอายุตั้งยี่สิบกว่าปีจะเอาชนะไก่ตัวเดียวไม่ได้!

หลังปลุกใจตัวเองเสร็จ เยว่เหยาก็ถือ มีดสั้นระดับขาวสำหรับมือใหม่ ที่ระบบแจกให้ เดินดุ่มๆ เข้าหาฝูงไก่ด้วยท่าทางห้าวหาญ

"ฮึ่ม เตรียมตัวตายซะเถอะ!"

แม้ว่าเกม 'Second Kingdom' จะเปิดให้บริการมานานกว่าครึ่งปีแล้ว แต่ด้วยจุดขายเรื่องประสบการณ์ที่สมจริงเทียบเท่าโลกความจริง และคำเคลมที่ว่าช่วยเพิ่มขีดจำกัดทางกายภาพได้จริง ก็ยังคงดึงดูดให้ผู้คนที่ยังลังเลตบเท้าเข้ามาเล่นกันอย่างต่อเนื่อง

ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม จำนวนผู้เล่นหน้าใหม่จึงเพิ่มขึ้นมหาศาล ทำให้ หมู่บ้านมือใหม่ แห่งนี้ยังคงคึกคักไปด้วยผู้คน ภารกิจเริ่มต้นอย่างการกำจัดไก่ 5 ตัวก็ยังมีคนทำอยู่เรื่อยๆ

เยว่เหยาเดินไปที่ขอบวงฝูงไก่ เฝ้าสังเกตรูปแบบการโจมตีของพวกมันอย่างละเอียด (ไก่ในหมู่บ้านมือใหม่เป็นมอนสเตอร์ชื่อสีเหลือง ซึ่งจะไม่โจมตีผู้เล่นก่อน)

เธอพบว่าการโจมตีของไก่นั้นเรียบง่ายมาก อย่างแรกคือใช้ปากจิก อย่างที่สองคือกระพือปีกพุ่งเข้าชน

แถมยังมีระยะพักคูลดาวน์ตั้ง 5 วินาที

ขอแค่หลบจังหวะพุ่งชนและระวังไม่ให้โดนจิก เธอก็สามารถอาศัยจังหวะสวนกลับแทงมีดไปสักสองที สุดท้ายไก่ก็ต้องตาย!

เยว่เหยาสรุปแผนการในใจแล้วมองหาทำเลเงียบๆ คนน้อยๆ เพื่อเริ่มมหกรรมสังหารไก่ครั้งยิ่งใหญ่

เธอเล็งเป้าไปที่ไก่ลายจุดตัวหนึ่งที่อยู่โดดเดี่ยว ย่องเข้าไปข้างหลังช้าๆ แล้วแทงฉึกเข้าที่ก้นมันอย่างรวดเร็ว

เจ้าไก่ลายจุดร้องลั่น หันขวับกลับมาขนพองสยองเกล้า กระพือปีกพุ่งเข้าใส่เยว่เหยาทันที

"ดีล่ะ เข้ามาเลย!" เยว่เหยาคิดในใจ

เธอเบี่ยงตัวหลบด้วยท่วงท่าที่คิดเอาเองว่าเท่ระเบิด จากนั้น...

เธอก็ม่องเท่ง... ตายอย่างอนาถ!

"เนื่องจากท่านเป็นผู้เล่นคนแรกที่ถูกมอนสเตอร์ไก่เลเวล 1 ในหมู่บ้านมือใหม่ฆ่าตายต่อเนื่องถึง 10 ครั้ง ขอแสดงความยินดีที่ได้รับฉายาพิเศษ – วิ่งสิ เจ้าไก่อ่อน"

เกมเฮงซวยเอ๊ย!

เยว่เหยากลอกตามองบนใส่ระบบเกมในใจนับครั้งไม่ถ้วน จะมาเหยียดหยามกันเกินไปแล้วนะ

ถึงจะโกรธจนควันออกหู แต่เยว่เหยาก็ยังเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูฉายาพิเศษนี้: วิ่งสิ เจ้าไก่อ่อน

"เนื่องจากผู้เล่นถูกมอนสเตอร์ไก่เลเวล 1 ฆ่าตายต่อเนื่อง 10 ครั้ง ฉายานี้จึงมอบให้เป็นกรณีพิเศษเพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้เล่นเอาชนะไก่ให้ได้!"

ผลของการสวมใส่: ความอึด +10, ความว่องไว +30, จิตวิญญาณ +0, สติปัญญา +10, โชค +5

พอเห็นค่าสถานะของฉายา ความโกรธของเยว่เหยาก็หายวับไปกับตา

ความว่องไวตั้ง 30 แต้ม!

อาชีพ นักใช้อักขระ มีค่าความว่องไวเริ่มต้นแค่ 5 แต้ม และความอึดแค่ 10 แต้มเท่านั้น

แม้ค่าจิตวิญญาณเริ่มต้นจะสูงถึง 30 แต้ม แต่ที่เลเวล 1 เธอไม่รู้ว่ามันเอาไว้ทำอะไร

(แม่คุณเล่นไม่ศึกษาระบบเกมเลยสักนิด!)

เธอควรรู้ว่าค่าความว่องไวส่งผลต่อความเร็ว และค่าความอึดส่งผลต่อ พลังชีวิต

ก่อนสวมใส่ฉายา เธอมีเลือดแค่ 100 หน่วยอันน่าเวทนา แต่ตอนนี้มันเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเลยนะ!

ส่วนเรื่องจะโชว์ฉายาให้คนอื่นเห็นไหมน่ะเหรอ... เยว่เหยาติ๊กเลือกช่อง 'ไม่แสดงผล' อย่างเงียบเชียบ

"เจ้าพวกไก่ คราวนี้รอเจ๊มาเก็บกวาดได้เลย อย่าหวังว่าจะได้แตะตัวฉันอีก"

เยว่เหยากลับไปยังจุดที่เพิ่งตาย ก็พบว่าเจ้าไก่ตัวที่ส่งเธอไปเกิดใหม่ยังคงเดินจิกกินอาหารอย่างสบายใจเฉิบ

เธอแสยะยิ้มเย็น "ตายซะเถอะ!"

"จิ๊ๆ อ่อนแอขนาดไหนเนี่ยถึงโดนไก่ฆ่าตาย? วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ"

เสียงทุ้มรื่นหูทว่าวาจาไม่รื่นหูดังขึ้นจากด้านหลัง

"วิชาพลศึกษาไม่ได้เรียนมาเหรอ? ไม่รู้โตมาจนป่านนี้ได้ยังไง"

เยว่เหยาหันขวับไปมอง เห็นเด็กหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดยืนอยู่ไม่ไกล กำลังมองเธอด้วยสีหน้าเอือมระอา

ลูกเต้าเหล่าใครกันเนี่ย?

หนังสือหนังหาไม่เรียน ดันหนีมาเล่นเกม

หน้าตาก็ออกจะน่ารักจิ้มลิ้มเหมือนเด็กน้อยแท้ๆ แต่ปากคอเราะร้ายชะมัด

"เหอะๆ" เยว่เหยาหัวเราะแห้งๆ ตอบกลับไปอย่างเย็นชา แล้วหันหน้ากลับมาสานต่อภารกิจสังหารไก่อันยิ่งใหญ่ของเธอ

"นี่ สู้ไม่ไหวแล้วยังจะฝืนอีก ไปฝึกร่างกายมาก่อนค่อยกลับมาดีกว่าน่า เธอฆ่ามันไม่..."

คำพูดสองคำสุดท้ายถูกเด็กหนุ่มกลืนลงคอไป เขาจ้องมองเยว่เหยาด้วยสีหน้าตะลึงงัน