บทที่ 16 ป้อนชิงอวิ๋น!

บทที่ 16 ป้อนชิงอวิ๋น!

ว่านชิงอวิ๋นไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสีหน้าของเจียงจวินอี้ตอนนี้เป็นอย่างไร มันต้องเป็นสีหน้าอ่อนโยนที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอย่างแน่นอน

แต่รอยยิ้มนั้นคงแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบายเต็มเปี่ยม!

"มะ... ไม่ต้อง ฉันกินเองได้!" ว่านชิงอวิ๋นยืนกรานเสียงแข็ง "เมื่อก่อนฉันก็กินเองตลอด"

เจียงจวินอี้ลูบคางอย่างใช้ความคิด "อืม... แต่คุณรู้เหรอว่าข้าวผัดไข่ของคุณวางอยู่ตรงไหน?"

"ฉันมีมือนะยะไอ้บ้า! ไม่ได้พิการทั้งตัวซะหน่อย!" ว่านชิงอวิ๋นกัดฟันกรอด

หมอนี่เห็นเธอเป็นอะไรกันแน่?

"อ้อ จริงสิ เอ้านี่" เจียงจวินอี้ยื่นช้อนในมือให้ว่านชิงอวิ๋น แล้วถือโอกาสแตะมือนุ่มนิ่มของเธอเบาๆ

ว่านชิงอวิ๋นสัมผัสได้ถึงการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเจียงจวินอี้ มุมปากของเธอกระตุกเล็กน้อย

พูดตามตรง ตอนนี้เธอเริ่มจะมีภูมิต้านทานต่อการถูกเนื้อต้องตัวเล็กๆ น้อยๆ ของเจียงจวินอี้บ้างแล้ว

ก็นะ ตั้งแต่เจอหน้ากันมา หมอนี่หาเรื่องแตะอั๋งเธอนับครั้งไม่ถ้วนแล้วนี่นา

ว่านชิงอวิ๋นยื่นมือออกไป เริ่มคลำจากขอบจาน เพื่อจะได้ไม่เผลอไปคว้าข้าวผัดเข้าเต็มๆ มือ

ข้างๆ เธอ ดวงตาของเจียงจวินอี้กลอกไปมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ทันใดนั้น เขาก็คว้าอีกด้านของจานแล้วลากมันไปในทิศทางตรงกันข้ามกับที่ว่านชิงอวิ๋นกำลังคลำหา

ว่านชิงอวิ๋นคลำอยู่นานสองนาน พลางสงสัยว่า ทำไมหาจานไม่เจอสักทีนะ?? ทั้งที่กลิ่นหอมมันลอยอยู่ตรงหน้าชัดๆ

"เจียงจวินอี้! ข้าวผัดไข่อยู่ไหน?!" เธอชักจะสงสัยตะหงิดๆ แล้วว่าเจียงจวินอี้ต้องเล่นตุกติกแน่ๆ

"ก็อยู่ตรงหน้าคุณไง" เจียงจวินอี้ตอบหน้าซื่อตาใส

อีกด้านหนึ่ง ว่านเสี่ยวเสี่ยวทนดูต่อไปไม่ไหว ลุกพรวดขึ้นยืนเสียงดัง "ไอ้สารเลว! แกเอามัน..."

"หือ? นักเรียนว่านเสี่ยวเสี่ยว ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ไปแล้วเหรอครับ?" เจียงจวินอี้มองว่านเสี่ยวเสี่ยวด้วยสายตาข่มขู่นิดๆ

ว่านเสี่ยวเสี่ยวมองสบตาเจียงจวินอี้ กัดฟันแน่นด้วยความจนใจ ก่อนจะกระแทกก้นนั่งลงอย่างหัวเสีย

ฝากไว้ก่อนเถอะ! แค่วันนี้เท่านั้นแหละ! เธอจะยอมทนหมอนี่แค่วันนี้วันเดียว!

เจียงจวินอี้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ล้อเล่นน่า วันนี้เขาถือไพ่เหนือกว่ายัยเด็กแสบนี่เห็นๆ จะไม่ยอมให้แผลงฤทธิ์ได้หรอก

ว่านชิงอวิ๋นถอนหายใจเบาๆ "เลิกแกล้งได้แล้วน่า"

เจียงจวินอี้รู้ดีว่าแกล้งมากไปจะไม่ดี และก็รู้ด้วยว่าว่านชิงอวิ๋นคงไม่ยอมให้เขาป้อนจนหมดจานแน่ๆ ดังนั้นเป้าหมายจริงๆ ของเขาจึงมีเพียงหนึ่งเดียว!

"ชิงอวิ๋น นี่เป็นอาหารมื้อแรกที่ผมทำให้คุณเลยนะ ยอมให้ผมป้อนสักคำเถอะนะ นะครับ? ผมอยากจะเก็บช่วงเวลาอันศักดิ์สิทธิ์นี้ไว้ด้วยมือตัวเอง" เจียงจวินอี้ออดอ้อนเสียงหวาน

ทันใดนั้น ใบหน้าของว่านชิงอวิ๋นก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ

ไอ้บ้าเอ๊ย ทำไมต้องพูดจาลิเกแบบนี้ด้วย!

แล้ว... แล้วศักดิ์สิทธิ์อะไรกัน... มันพิเศษตรงไหนมิทราบ...

"งั้น... งั้นแค่คำเดียวนะ... คำเดียวเท่านั้น!" ว่านชิงอวิ๋นยอมอ่อนข้อให้ในที่สุด

ยังไงซะ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีคนทำอาหารให้เธอกินจริงๆ นั่นแหละ

เจียงจวินอี้ยิ้มกริ่ม แผนการสำเร็จ!

เขาแย่งช้อนมาจากมือว่านชิงอวิ๋น ตักข้าวพูนช้อน แล้วใช้มือซ้ายประคองไว้ด้านล่าง "มาครับ ที่รักของเจียงจวินอี้ อ้าปากหน่อย อ้า~"

ว่านชิงอวิ๋นหน้าแดงก่ำ ค่อยๆ เผยอปากสีเชอร์รี่ของเธอออก

ริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อนั้นราวกับทับทิมที่ถูกเจียระไนมาอย่างประณีต

เจียงจวินอี้มองข้าวผัดไข่ในมือ บ้าเอ๊ย! ทำไมเขาไม่เกิดเป็นข้าวผัดไข่ช้อนนี้นะ!

"นะ... นายทำอะไรอยู่? ทำไมไม่ป้อนสักทีล่ะ?" ว่านชิงอวิ๋นถามด้วยความเขินอายปนหงุดหงิด

เจียงจวินอี้ถอนหายใจเบาๆ "ขอโทษทีครับ พอดีผมอยากกลายร่างเป็นข้าวผัดไข่ช้อนนี้ขึ้นมาน่ะ"

ว่านชิงอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย อยากกลายร่างเป็นข้าวผัดไข่ช้อนนี้? นั่นไม่ได้หมายความว่า...

จะ... จะจูบเหรอ?!!

พริบตาเดียว ว่านชิงอวิ๋นรู้สึกว่าแก้มของเธอร้อนผ่าวไปหมด

"พะ... พูดจาเหลวไหลอะไรของนาย! เร็วๆ เข้าสิ!"

เจียงจวินอี้มองภาพอันน่ารักน่าเอ็นดูตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและอมยิ้ม "โอเคครับ โอเค รอบนี้ของจริงแล้วนะ~ อ้า~"

เขาค่อยๆ ป้อนข้าวผัดคำโตเข้าปากว่านชิงอวิ๋นอย่างช้าๆ

"แบบนั้นแหละ~ ที่รักของเจียงจวินอี้เก่งมากครับ!"

ทันทีที่ข้าวเข้าปาก ว่านชิงอวิ๋นรู้สึกราวกับถูกไฟช็อต กลิ่นหอมเข้มข้นของไข่เคลือบเมล็ดข้าวอวบอิ่ม เพียงคำเดียวก็ทิ้งรสสัมผัสอันยาวนานไม่รู้ลืม

"อะ... อร่อยจัง..." เธอพึมพำเสียงเบา

【ติ๊ง~ ตรวจพบโฮสต์ป้อนอาหารเป้าหมายรักบริสุทธิ์! แต้มรักบริสุทธิ์ +30!】

"อะไรนะครับ? อร่อยเหรอ?" เจียงจวินอี้ได้ยินชัดเต็มสองหู แต่แกล้งทำหูทวนลม

ว่านชิงอวิ๋นกระแอมไอสองที "กะ... ก็งั้นๆ แหละ"

"งั้นเหรอครับ? งั้นผมขอลองบ้างนะ"

พูดจบ เจียงจวินอี้ก็ใช้ช้อนคันเดิมที่ว่านชิงอวิ๋นเพิ่งใช้ ตักข้าวขึ้นมาหนึ่งคำแล้วส่งเข้าปากตัวเอง

"อื้ม~ อร่อยจริงๆ ด้วย!"

เจียงจวินอี้อุทานออกมา

【ติ๊ง~ ตรวจพบโฮสต์ลิ้มรสน้ำลายของเป้าหมายรักบริสุทธิ์เป็นครั้งแรก แม้จะดูโรคจิต แต่ก็เป็นรักที่บริสุทธิ์มาก! แต้มรักบริสุทธิ์ +999!】

พูดบ้าอะไรเนี่ย! ระบบบ้านี่พูดบ้าอะไร! เขาแค่บริสุทธิ์ใจอยากกินข้าวผัดไข่ต่างหาก

เจียงจวินอี้รู้สึกไม่พอใจกับการประเมินของระบบอย่างแรง

ในขณะนั้น ว่านชิงอวิ๋นเพิ่งรู้สึกตัว "เดี๋ยว นายใช้อะไรชิมน่ะ?"

"หือ? ก็ช้อนที่เพิ่งป้อนคุณเมื่อกี้นี้ไงครับ"

ช้อนที่เพิ่งใช้ป้อนเธอ...

งั้น! นั่นมัน! จูบทางอ้อมไม่ใช่เหรอ!!

ว่านชิงอวิ๋นลนลาน รีบคว้าช้อนคืนมาจากมือเจียงจวินอี้ "ไอ้โรคจิต!"

เธอชักจะสงสัยจริงจังแล้วว่า ที่เจียงจวินอี้บอกว่าอร่อยเมื่อกี้นี้ มันไม่ใช่ข้าวผัดไข่แน่ๆ

ถ้าระบบสามารถสื่อสารกับว่านชิงอวิ๋นได้ มันคงจะบอกว่า: เป้าหมายรักบริสุทธิ์ คุณเข้าใจถูกต้องที่สุดครับ!

เจียงจวินอี้เกาแก้มแก้เก้อ รู้สึกผิดนิดๆ "แค่กินข้าวคำเดียวเอง ไม่เห็นต้องคิดมากขนาดนั้นเลย ไม่ขนาดนั้นน่า"

"นายนั่งเฉยๆ แล้วทำตัวดีๆ ซะ!" ว่านชิงอวิ๋นที่กำลังเขินจัด ออกคำสั่งเสียงเข้มห้ามเจียงจวินอี้ทำอะไรแปลกๆ อีก

"กร๊อบ"

ที่อีกฝั่งของโต๊ะ สายตาอำมหิตของว่านเสี่ยวเสี่ยวจับจ้องไปที่เจียงจวินอี้ ช้อนเหล็กในปากของเธอถูกกัดจนแบนแต๊ดแต๋

ไอ้เวร... ไอ้สารเลวนั่น...

เจียงจวินอี้หันหน้าไปมองว่านเสี่ยวเสี่ยวอย่างผู้ชนะ เผยรอยยิ้มเยาะเย้ยส่งไปให้

"กร๊อบ!"

ช้อนในมือว่านเสี่ยวเสี่ยวหักงอเป็นมุมเก้าสิบองศาทันที

อ๊ากกก! ฉันอยากจะฆ่ามัน!!

ว่านเสี่ยวเสี่ยวกกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งในใจ

เห็นได้ชัดว่า นักเรียนว่านเสี่ยวเสี่ยวเป็นพวกบราค่อน (ติดพี่) ขั้นรุนแรง

แต่ทว่า วันนี้เขาเพิ่งจะช่วยชีวิตว่านเสี่ยวเสี่ยวไว้ ทำให้ตอนนี้เธอไม่มีเหตุผลที่จะมาห้ามปรามเขาได้

เมื่อเห็นดังนั้น เจียงจวินอี้ก็เก็บอาการลงเล็กน้อย

เอ๊ะ? ทำไมเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวร้ายยังไงพิกล?

อ้อ ก็เขาเป็นตัวร้ายอยู่แล้วนี่หว่า!

"ครืดดด~~~"

โทรศัพท์ในกระเป๋าของเจียงจวินอี้สั่นขึ้น เขาหยิบขึ้นมารับสาย "ครับ ลุงอู๋"

【นายน้อยครับ ตระกูลซูมีการเปลี่ยนแปลงบุคลากรจริงๆ ครับ】

【คนของเราเห็นบอดี้การ์ดหน้าใหม่ปรากฏตัวข้างกายซูหลิงเมื่อวานนี้ ข้อมูลส่วนตัวของเขาสะอาดหมดจดมาก ซึ่งชัดเจนว่าเป็นของปลอมครับ】

ดวงตาของเจียงจวินอี้เป็นประกาย บอดี้การ์ด คุ้มกันระยะประชิด ประวัติขาวสะอาด—นี่มันราชันมังกรชัดๆ ไม่ต้องสงสัยเลย

เขาเหลือบมองว่านชิงอวิ๋นที่กำลังกินข้าวอยู่ "โอเคครับ ผมเข้าใจแล้ว"

เรื่องพวกนี้อย่าเพิ่งให้ชิงอวิ๋นรู้จะดีกว่า

รอให้เธอมีความสามารถมากพอเสียก่อนค่อยบอกก็ยังไม่สาย

ว่านชิงอวิ๋นได้ยินเจียงจวินอี้วางสาย จึงวางช้อนลงถาม "มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

"ครับ ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน" เจียงจวินอี้พยักหน้า

"โอเค เดินทางดีๆ นะ"

เจียงจวินอี้โน้มตัวเข้าไปใกล้ทันที "หือ? ที่รักของเจียงจวินอี้เป็นห่วงผมเหรอครับ?"

"ใคร ใครเป็นห่วงนายยะ! ดูไม่ออกหรือไงว่าเป็นแค่คำพูดตามมารยาทน่ะ!" ว่านชิงอวิ๋นปากแข็ง

"อ๋อ เข้าใจแล้วครับ งั้นผมคงต้องจากไปอย่างโศกเศร้าแล้วล่ะ" เจียงจวินอี้แกล้งทำหน้าเศร้า

"เชอะ"

ว่านชิงอวิ๋นแค่นเสียงเบาๆ ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่หลงกลเขาอีก

เจียงจวินอี้หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปมองว่านเสี่ยวเสี่ยว "ตั้งแต่นี้ไป ตอนเช้าและตอนเย็น ฉันจะมารับมาส่งเธอที่โรงเรียนนะ"

"หะ?" ว่านเสี่ยวเสี่ยวกำลังจะอ้าปากประท้วง แต่พอเห็นสายตายิ้มๆ กึ่งขู่ของเจียงจวินอี้ พลังต่อต้านก็หดหายไปทันที "อือ..."

"ไปล่ะนะ~"

...

อีกด้านหนึ่ง ณ ศูนย์ดูแลเด็กเล็กซิงหลัว

เวอร์โก้ตบไหล่หวังฮ่าวที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู "เตรียมตัวทำภารกิจ"