บทที่ 15 กิจวัตรแห่งรักบริสุทธิ์

บทที่ 15 กิจวัตรแห่งรักบริสุทธิ์

เจียงจวินอี้แสร้งทำเป็นเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส "ชิงอวิ๋น... ทำไมคุณถึงแรงเยอะขนาดนี้เนี่ย...?"

วั่นชิงอวิ๋นบังคับวีลแชร์มาหยุดตรงหน้าเจียงจวินอี้ แล้วเอ่ยด้วยความตื่นตระหนก "ฉัน... ฉันแค่ประหม่าไปหน่อยเลยเผลอออกแรงเยอะไป คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?"

ในความเป็นจริง เจียงจวินอี้ไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย เขาเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับโฮ่วเทียน อย่างมากก็แค่รู้สึกปวดเมื่อยตามตัวนิดหน่อยเท่านั้น

แต่นี่มันโอกาสทองชัดๆ!

เจียงจวินอี้ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด "ผมรู้สึกเหมือนร่างจะพังเลย... ชิงอวิ๋น ผมจะตายไหมเนี่ย?"

พอได้ยินคำว่า "ตาย" ใบหน้าของวั่นชิงอวิ๋นก็ซีดเผือดลงทันตา

สำหรับคนธรรมดา การโดนผู้ฝึกยุทธ์ระดับโฮ่วเทียนกระแทกใส่อาจถึงตายได้จริงๆ วั่นชิงอวิ๋นที่ไม่รู้ว่าเจียงจวินอี้ก็เป็นผู้ฝึกวรยุทธ์จึงร้อนใจจนแทบบ้า

"ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ!" วั่นชิงอวิ๋นตะโกนเรียกด้วยความตื่นตระหนก "เสี่ยวเสี่ยว! เสี่ยวเสี่ยว!"

"หือ?" เจียงจวินอี้ถึงกับอึ้งกิมกี่ ถ้าวั่นเสี่ยวเสี่ยวมา เขาไม่ความแตกหรอกเหรอ?

ตึก ตึก ตึก

วั่นเสี่ยวเสี่ยวที่เปลี่ยนชุดนอนแล้วได้ยินเสียงพี่สาวเรียกจึงรีบวิ่งออกมา "เกิดอะไรขึ้นพี่?"

"เธอรีบเรียกรถพยาบาลเร็วเข้า เมื่อกี้พี่มือหนักไปหน่อย จวินอี้อาจจะบาดเจ็บสาหัสก็ได้" ใบหน้าสวยหวานของวั่นชิงอวิ๋นเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

วั่นเสี่ยวเสี่ยวมองเจียงจวินอี้ที่นอนดิ้นพล่านอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ในขณะที่อีกฝ่ายสบตาเธอพร้อมส่งยิ้มแห้งๆ แฝงความสุภาพกลับมา

"นี่ พี่สาวฉันบอกว่านายบาดเจ็บสาหัสแน่ะ" วั่นเสี่ยวเสี่ยวใช้เท้าเขี่ยเจียงจวินอี้ที่นอนอยู่

"แค่กๆ ใช่... ใช่แล้ว..."

"เสี่ยวเสี่ยว ฟังสิ เสียงเขาอ่อนแรงมากเลยนะ!"

วั่นเสี่ยวเสี่ยวตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ ก่อนจะเตะเจียงจวินอี้เข้าเต็มแรง "เลิกสำออยได้แล้ว ลุกขึ้นมา!"

"โอ๊ย..."

ในเมื่อวั่นเสี่ยวเสี่ยวอยู่ตรงนี้ เขาคงทำอะไรไม่ได้ อีกอย่างยัยเด็กนี่ก็เห็นตอนเขาซัดซูรัวจนน่วมมาแล้วด้วย

เจียงจวินอี้ลุกขึ้นยืน กุมมือเนียนนุ่มของวั่นชิงอวิ๋นเอาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกมีเสน่ห์ "ความผิดคุณทั้งนั้นแหละ ที่น่ารักและงดงามขนาดนี้ เล่นเอาผมรักคุณแทบตายเลย"

วั่นชิงอวิ๋น: ?

ที่แท้ไอ้ที่บอกว่า 'แทบตาย' คือหมายความแบบนี้เองเหรอ?

"คน... คนบ้า!"

วั่นชิงอวิ๋นดึงมือออกจากการกอบกุมของเจียงจวินอี้ แล้วหยิกหมับเข้าที่เนื้ออ่อนตรงท่อนแขนเขาอย่างแม่นยำ ก่อนจะบิดเต็มแรง

"โอ๊ย—!"

คราวนี้เจ็บจริงโว้ย!

ผ่านไปครู่ใหญ่ เจียงจวินอี้ถึงค่อยฟื้นตัวกลับมาได้

【ติ๊ง~ ตรวจพบเป้าหมายรักบริสุทธิ์กำลังอารมณ์ดี~ ค่ารักบริสุทธิ์ +20!】

เจียงจวินอี้ลูบแขนตัวเองป้อยๆ พลางมองวั่นชิงอวิ๋นที่สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

อ๋อ ที่แท้คุณก็มีความสุขดีนี่นา?

เขาฉีกยิ้มกว้าง ก้าวเข้าไปเข็นรถของวั่นชิงอวิ๋นไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ แล้วหันไปมองวั่นเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ทำการบ้านเสร็จหรือยัง?"

วั่นเสี่ยวเสี่ยว: ???

"ฉัน..."

"ฉันเชินอะไร ไปทำการบ้านไป๊!"

ล้อเล่นน่า จะให้มีก้างขวางคอในโลกของสองเราได้ยังไง?

"หึ!" วั่นเสี่ยวเสี่ยวส่งเสียงฮึดฮัดอย่างแรงแล้วเดินสะบัดก้นจากไป

เห็นแก่ที่วันนี้นายช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันจะอนุญาตให้ทำตัวกำเริบเสิบสานได้หนึ่งวัน!

เห็นวั่นเสี่ยวเสี่ยวจากไปแล้ว เจียงจวินอี้ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จากนั้นเขาก็ก้มลงกระซิบข้างหูวั่นชิงอวิ๋นเบาๆ "ชิงอวิ๋น เย็นนี้อยากกินอะไรครับ?"

วั่นชิงอวิ๋นดูเหมือนจะเริ่มชินกับการกระทำของเจียงจวินอี้แล้ว ใบหูของเธอแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย "ไม่รู้สิ ปกติเสี่ยวเสี่ยวจะเป็นคนสั่งเดลิเวอรี่น่ะ"

"สั่งเดลิเวอรี่เหรอ? แบบนั้นไม่ดีหรอก กินบ่อยๆ เสียสุขภาพแย่" เจียงจวินอี้ส่ายหน้า

แต่ปัญหาก็คือ เขาเองก็ทำอาหารไม่ค่อยเก่งเหมือนกัน

เจียงจวินอี้เริ่มกลุ้มใจ ร้านค้าในระบบดูเหมือนจะยังไม่รีเฟรชทักษะการทำอาหารมาให้ด้วยสิ...

【ติ๊ง~ ความใส่ใจที่โฮสต์มีต่อเป้าหมายรักบริสุทธิ์ช่างน่าชื่นชม! ระบบขอมอบทักษะการทำอาหารระดับเทพเจ้าให้เป็นพิเศษ! ลดราคาไปแล้ว 0.00001%! เพียงใช้ค่ารักบริสุทธิ์ 10 แต้ม บวกกับการหยิกแก้มเป้าหมายรักบริสุทธิ์หนึ่งที!】

เจียงจวินอี้ตะลึง 'คุณพระช่วย?'

มีของดีขนาดนี้ด้วยเหรอ?

สำหรับเขาแล้ว นี่มันแทบไม่ต่างอะไรกับได้เปล่าเลยนะ

เจียงจวินอี้หมุนตัววั่นชิงอวิ๋นให้หันมาเผชิญหน้า พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า

วั่นชิงอวิ๋นสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของเจียงจวินอี้ เธอไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้จะมาไม้ไหนอีก "จะทำอะไรอีกคะเนี่ย?"

"เบบี๋วั่นชิงอวิ๋น อยากลองชิมฝีมือปลายจวักของผมไหมครับ?" เจียงจวินอี้ถามหน้าบาน

วั่นชิงอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย "คุณทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?"

ในความคิดของเธอ นายน้อยตระกูลเจียงอย่างเจียงจวินอี้จะลงมือเข้าครัวทำอาหารเองได้ยังไง?

เจียงจวินอี้มองวั่นชิงอวิ๋นที่กำลังตื่นตะลึงและดูน่ารักน่าชัง อดใจไม่ไหวต้องยื่นมือไปหยิกแก้มป่องๆ นุ่มนิ่มของเธอ "แน่นอนสิครับ ผมไปเรียนมาเพื่อคุณโดยเฉพาะเลยนะ"

"พ... พูดอะไรของคุณเนี่ย... ฉันไม่เชื่อหรอก!" พอได้ยินคำพูดตรงไปตรงมาของเจียงจวินอี้ วั่นชิงอวิ๋นก็หน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง ความร้อนผ่าวบนใบหน้าทำให้หัวใจเธเต้นไม่เป็นจังหวะ

【ติ๊ง~ มอบทักษะการทำอาหารระดับเทพเจ้าเรียบร้อยแล้ว!】

ทันใดนั้น ความรู้ด้านการทำอาหารมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเจียงจวินอี้

"รอก่อนนะ เดี๋ยวผมไปทำกับข้าวให้กิน" เจียงจวินอี้ลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องครัว

"รอเดี๋ยวค่ะ ฉันจะไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นด้วย" วั่นชิงอวิ๋นคิดว่าอยู่คนเดียวในห้องทำงานก็ไม่มีอะไรทำ สู้ไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นดีกว่า

แบบนั้น... เธอก็ยังพอจะได้ยินเสียงเขาทำอาหาร...

เจียงจวินอี้ย่อมไม่รู้ความคิดของวั่นชิงอวิ๋น เขาเข้าใจว่าเธอแค่ต้องการเปลี่ยนบรรยากาศ

"โอเคครับ" หลังจากเข็นรถพาวั่นชิงอวิ๋นไปส่งที่ห้องนั่งเล่นแล้ว เขาก็เดินเข้าครัวไป

เจียงจวินอี้เปิดตู้เย็นดูแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า

ว่างเปล่า

มีแค่ข้าวสวยนิดหน่อยกับไข่ไก่ไม่กี่ฟอง

เจียงจวินอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจทำเมนูข้าวผัดไข่

ในห้องนั่งเล่น วั่นชิงอวิ๋นนั่งประสานมือวางบนตัก คอยฟังเสียงความเคลื่อนไหวจากในครัวอย่างเงียบๆ

เธองดงามราวกับภาพวาด

แม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่เธอสัมผัสได้ว่าเจียงจวินอี้กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ในครัว

ไม่นานนัก กลิ่นหอมฉุยก็ลอยออกมาจากในครัว

จมูกโด่งรั้นของวั่นชิงอวิ๋นขยับฟุดฟิด หอมจัง!

ท้องของเธอก็ร้องประท้วงเบาๆ

เพราะวั่นเสี่ยวเสี่ยวกลับมาดึก แถมยังมัวแต่เล่นกันอยู่พักใหญ่ ตอนนี้เธอเลยหิวจริงๆ แล้ว

"โห กลิ่นอะไรน่ะ หอมชะมัด!"

วั่นเสี่ยวเสี่ยวเดินออกมาจากห้องนอน

"อ้าวพี่ มาทำอะไรตรงนี้?"

วั่นชิงอวิ๋นยิ้มบางๆ "เขากำลังทำอาหารน่ะ"

"บ้าน่า? เขาทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ?!" วั่นเสี่ยวเสี่ยวเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

นี่มันภาพจำของนายน้อยตระกูลร่ำรวยทำอาหารไม่เป็นชัดๆ!

ทว่า ภาพจำของพวกเธอก็ไม่ได้ผิดหรอก เพราะก่อนหน้านี้เจียงจวินอี้ทำอาหารไม่เป็นจริงๆ นั่นแหละ

"มาแล้วจ้า~" เจียงจวินอี้เดินถือจานข้าวผัดไข่สีเหลืองทองอร่ามออกมาวางบนโต๊ะกินข้าวตรงหน้าวั่นชิงอวิ๋น

ทันทีที่วางลง กลิ่นหอมก็พุ่งกระแทกจมูกอย่างจัง

"นี่! แล้วของฉันล่ะ?" วั่นเสี่ยวเสี่ยวไม่พอใจที่เห็นเจียงจวินอี้ยกออกมาแค่จานเดียว

"ชิ มือเท้าก็มีไม่ใช่เหรอ?" เจียงจวินอี้บุ้ยปาก

หมัดเริ่มแข็งแล้วนะเว้ย!

วั่นเสี่ยวเสี่ยวส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนจะวิ่งเข้าครัวไปตักเอง

ในจังหวะนั้น เจียงจวินอี้เกิดความคิดขึ้นมา ชิงอวิ๋นกินแบบนี้ไม่สะดวก... หึๆ เสร็จโจรล่ะสิ?

เขาพูดเสียงอ่อนโยน "ชิงอวิ๋น กินเองแบบนี้คงไม่สะดวกสินะครับ"

ร่างกายของวั่นชิงอวิ๋นแข็งทื่อ น้ำเสียงแบบนี้ ท่าทางเจ้าเล่ห์แบบนี้ คนพาลคนนี้คงไม่ได้คิดจะ...

"มาครับ เดี๋ยวผมป้อน!"

กะแล้วเชียว!