บทที่ 11 - อุปกรณ์เวทมนตร์ละอองดาว

บทที่ 11 - อุปกรณ์เวทมนตร์ละอองดาว

ช่วงเวลาปิดเทอมชั้นม.4 ผ่านไปไวเหมือนโกหก เผลอแป๊บเดียวก็ขึ้นม.5 แล้ว

ผ่านไปอีกเดือนกว่า

บรรยากาศในโรงเรียนจู่ๆ ก็คึกคักจอแจขึ้นมา

ณ ห้องคิงของชั้นม.5

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่รวบรวมเหล่าหัวกะทิของชั้นปีไว้ด้วยกัน

"ฉันจะบอกให้นะ ตอนนั้นฉันปาอัคคีทลายออกไปตูมเดียว เจ้าหนูยักษ์นั่นก็ลงไปนอนดิ้นพราดๆ อสุรกายกระจอกๆ แบบนั้นเจอพี่โมฝานคนนี้มือเดียวก็เอาอยู่!" โมฝานคุยโวเสียงดัง โดยมีธงเกียรติยศที่แขวนอยู่ด้านหลังทิ่มแทงใจมู่ไป๋อย่างรุนแรง

เพราะเหตุผลบางอย่าง ธงเกียรติยศเพิ่งจะส่งมาถึงเมื่อไม่กี่วันก่อน

นี่ทำให้โมฝานได้หน้าไปเต็มๆ หลายคนแทบไม่อยากจะเชื่อ

เป็นนักเรียนเหมือนกัน ฉันยังต้องขอแม่กินขนมอยู่เลย แต่นี่มีคนไปล่าอสุรกายได้แล้วเหรอ?

จ้าคุนซาน ลูกไล่ผู้ซื่อสัตย์กระโดดออกมาขัดคอ "ขี้โม้รึเปล่า ใครจะไปรู้ว่าไปลาสช็อตตัวที่ใกล้ตายมาหรือเปล่า?"

โมฝานมองจ้าคุนซานอย่างสมเพชแล้วยิ้ม "ในสระมีบัวสิบดอก ฉันเด็ดดอกเดียว แกเด็ดเก้าดอก รู้ไหมเพราะอะไร?"

"เพราะอะไร?" จ้าคุนซานถามอย่างซื่อบื้อ เหมือนโมฝานในตอนนั้นไม่มีผิด

โมฝานชูนิ้วกลางให้ "เพราะแกมันบัวบาน (อ่อนหัด) ก็ต้องฝึกให้หนักไงล่ะโว้ย!"

"เชี่ย!"

"อย่าห้ามกู กูจะไปฆ่าไอ้เวรนั่น!"

พวกผู้ชายในห้องระเบิดอารมณ์ทันที ห้องเรียนวุ่นวายโกลาหล

โดยเฉพาะมู่ไป๋ หน้าเขียวคล้ำเหมือนคางคกโดนเหยียบ

โมฝานหัวเราะร่า

จะว่าไป คำด่าของจียงหยวนนี่มันใช้ได้ผลชะมัด

จุดติดง่ายระเบิดไว!

"ดิ้นกันพล่านเลยดิ? เฮอะ ฉันเทพ ฉันมีธงเกียรติยศ พวกแกจะทำไม" โมฝานทำหน้ากวนประสาทขั้นสุด

แหม ธงนี่ก็ได้จียงหยวนช่วยจัดการให้

สมกับเป็นเพื่อนรักจริงๆ

จียงหยวนนั่งอยู่ข้างหลังโมฝาน กำลังคุยสัพเพเหระกับจางเสี่ยวโหว

"เสียงดังเอะอะอะไรกัน?" เซวียมู่เซิงเดินเข้ามา ตอนนี้เขาเลื่อนขั้นมาเป็นครูประจำชั้นห้องคิงแล้ว

เซวียมู่เซิงตีหน้าเครียด "ครูอยู่ข้างล่างยังได้ยินเสียงพวกเธอทะเลาะกัน ทั้งตึกมีห้องไหนเสียงดังเท่าห้องเราบ้าง?"

"เป็นห้องคิงแต่ทำตัวไม่สมกับเป็นห้องคิง ระวังจะโดนเด็กห้องธรรมดาแซงหน้า อดดมกลิ่นอุปกรณ์เวทมนตร์ละอองดาวไม่รู้ด้วย!"

"อุปกรณ์เวทมนตร์ละอองดาว? จะแจกแล้วเหรอครับ?" นักเรียนคนหนึ่งถามขึ้น

เซวียมู่เซิงยืนที่หน้าชั้น "ถูกต้อง วันนี้ทางโรงเรียนได้จัดสรรอุปกรณ์เวทมนตร์ละอองดาวมาให้ห้องคิงของเราแล้ว"

"โคมันส์ล่ะโว้ย ได้ใช้อุปกรณ์เทพแล้ว!" จ้าคุนซานร้องลั่น

"แกร้องหาพระแสงอะไร?" โมฝานสวนกลับ "ไม่รู้เหรอว่าลำดับการใช้เขาวัดกันที่อันดับ? คนแรกคือจียงหยวน ที่สองคือฉัน ที่สามถึงจะเป็นเจ้านายมู่ไป๋ของแก ส่วนแกน่ะเหรอ รอไปชาติหน้าเถอะ"

เซวียมู่เซิงยืนหัวโด่อยู่หน้าห้อง จ้าคุนซานโดนด่าแต่เถียงไม่ออก ได้แต่นั่งหน้าบึ้ง

"จียงหยวน เธอสอบได้ที่หนึ่ง จะได้สิทธิ์ใช้อุปกรณ์เวทมนตร์ละอองดาวเป็นคนแรก เป็นเวลาหนึ่งเดือน ออกมารับไปสิ" เซวียมู่เซิงหยิบกล่องไม้สุดหรูออกมาจากอกเสื้ออย่างระมัดระวัง ทุกสายตาจับจ้องไปที่กล่องใบนั้นเป็นตาเดียว

จียงหยวนเดินออกไปรับกล่องไม้ เปิดดูแวบหนึ่ง เห็นหินผลึกสีฟ้าใสก้อนเล็กๆ อยู่ข้างใน

คนอื่นชะเง้อคออยากเห็นบ้าง แต่จียงหยวนปิดกล่องไปแล้ว

เมื่อเห็นจียงหยวนเก็บของเรียบร้อย เซวียมู่เซิงก็กำชับด้วยน้ำเสียงจริงจังขั้นสุด "อุปกรณ์เวทมนตร์ละอองดาวมีค่ามาก มาก มาก ห้ามทำพังเด็ดขาด เวลาใช้ต้องระวังแล้วระวังอีก และต้องส่งคืนตรงเวลา ครูเตือนแล้วนะ นี่ไม่ใช่ของเล่น!"

ใครๆ ก็รู้ว่าของสิ่งนี้สำคัญแค่ไหน

นักเรียนทั้งห้องขานรับพร้อมเพรียง

"จียงหยวน ขอดูหน่อยดิว่าหน้าตามันเป็นยังไง" โมฝานอยากรู้อยากเห็น

"อย่า นายจับเดี๋ยวพัง"

"ชิ งกก็บอกมาเถอะ ข้ออ้างชัดๆ เสียแรงที่เป็นเพื่อนรัก ฉันขอประณามแก!!"

"พูดจริง นายจับแล้วมันจะพัง"

"ไปไกลๆ เลยไป!"

...

คืนนั้น ที่บ้านของจียงหยวน

เขากำลังพินิจดูอุปกรณ์เวทมนตร์ละอองดาว

ของที่โรงเรียนให้มาเป็นระดับ 'สามัญ' สามารถเพิ่มเวลาการฝึกฝนได้ 20%

สำหรับเขาและโมฝานที่ฝึกได้วันละสิบชั่วโมง 20% ก็เท่ากับสองชั่วโมง

ต้องเข้าใจว่าคนปกติฝึกได้แค่วันละห้าชั่วโมง

นี่มันเพิ่มมาเกือบครึ่งของคนปกติเลยนะ

วันนี้จียงหยวนฝึกครบสิบชั่วโมงไปแล้ว กลับมาถึงบ้านค่อยเริ่มลองใช้ของวิเศษ

เขาสวมอุปกรณ์ นั่งขัดสมาธิเข้าสู่ภวังค์สมาธิ

สองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จียงหยวนลืมตา เป่าปากยาว "ของดีขนาดนี้ ทำไมเราถึงไม่มีใช้ตลอดนะ สงสัยต้องหาทางไปหลอกเอาจี้มังกรเขียวมาให้ได้ซะแล้ว"

ประโยคสุดท้ายแค่ล้อเล่น

ย้ำอีกครั้ง จี้มังกรเขียวของโมฝานมีแค่เจ้าตัวที่ใช้ได้ คนอื่นเอาไปนอกจากจะใช้ไม่ได้แล้ว ยังจะพาซวยอีกต่างหาก

มังกรเขียวน้อยมันจำกลิ่นโมฝานคนเดียว

มังกรเขียวเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ เสือขาวก็เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหมือนกัน

ไม่รู้ว่าเสือขาวแห่งเทือกเขาเทียนซานจะแปลงร่างเป็นจี้ห้อยคอให้เขาใช้บ้างได้ไหมนะ?

จียงหยวนเกิดความคิดพิเรนทร์ๆ อยากลองไปเจรจากับเสือขาวดูเผื่อฟลุค

"เฮ้อ" จียงหยวนถอนหายใจ สลัดความคิดเพ้อเจ้อทิ้งไป

เขาเคยเช็กราคาที่สมาพันธ์นักล่ามาแล้ว อุปกรณ์ระดับสามัญราคาเกือบสิบล้าน

ตอนนี้เขามีแก่นวิญญาณและเศษวิญญาณระดับทาสรับใช้สะสมอยู่จำนวนหนึ่ง ถ้าได้แก่นวิญญาณอีกสักอันก็น่าจะพอซื้อได้

รอเงินครบเมื่อไหร่ จะรีบไปสอยระดับสามัญมาใช้แก้ขัดไปก่อน

ใช้ๆ ไปเถอะ ดีกว่าไม่มี

.........

เวลาผ่านไปราวม้าขาววิ่งผ่านช่องหน้าต่าง รวดเร็วเหลือเกิน

เหล่าวัยรุ่นโรงเรียนเวทมนตร์ต่างพยายามเพื่อก้าวสู่บันไดที่สูงขึ้น

อาจมีบางคนที่หลงทางไปกับสิ่งยั่วยุระหว่างทาง

แต่นั่นไม่มีผลกับจียงหยวน

ภายในหนึ่งเดือนหลังจากได้รับอุปกรณ์เวทมนตร์จากโรงเรียน ในที่สุดเขาก็หลอมรวมเศษวิญญาณจนได้แก่นวิญญาณมาเพิ่มอีกหนึ่งอัน

โชคเข้าข้างเขาจริงๆ

หลังจากเอาแก่นวิญญาณทั้งหมดไปขายที่สมาพันธ์นักล่า ก็มีคนปล่อยขายอุปกรณ์เวทมนตร์ละอองดาวระดับสามัญมือสองพอดี

เขาเทหมดหน้าตักซื้อมาจนได้

ตอนนี้ จียงหยวนในวัยสิบเจ็ดปี นอกจากเงินในบัญชีไม่กี่แสนกับบ้านในเขตการศึกษาใกล้โรงเรียนหนึ่งหลัง ก็ไม่มีสมบัติอะไรติดตัวอีกแล้ว

ซึ่งโมฝานบอกว่า "ฉันยังต้องเช่าบ้านอยู่เลย เลิกขิงสักทีเถอะเพื่อน"

.........

เทอมแรกของม.5 ผ่านพ้นไป การฝึกภาคสนามก็มาถึง

การฝึกครั้งนี้สำคัญมากสำหรับนักเรียนม.ปลาย เพราะมหาวิทยาลัยชื่อดังจะดูคะแนนส่วนนี้ประกอบการรับสมัคร

สถานที่ฝึก สถานีเสวี่ยซาน

ผู้ที่จะกลายเป็นราชาแห่งความตายในอนาคต หรือหัวหน้าครูฝึกจ่านคงในปัจจุบัน กำลังชี้แจงกฎกติกาให้กับนักเรียนห้องคิง

ภารกิจคือเข้าไปในถ้ำเพื่อสังหารหมาป่าปีศาจตาเดียว และนำกำไลข้อมือสีฟ้ากลับมาให้ได้

หากทำสำเร็จ ทุกคนจะได้คะแนนสูง และผู้ที่ทำภารกิจสำเร็จคนสุดท้ายจะได้รับอุปกรณ์ป้องกันอันล้ำค่า

"จียงหยวน ภารกิจนี้ความยากพอๆ กับที่เราทำปกติป่ะ?" โมฝานกระซิบถาม

จียงหยวนพยักหน้า "หมาป่าปีศาจตาเดียวกับหนูยักษ์นัยน์ตาโลหิตเป็นอสุรกายระดับทาสรับใช้เหมือนกัน จะมองว่ายากเท่ากันก็ได้"

โมฝานตบเข่าฉาด "งั้นพวกเราก็คว้าคะแนนเต็มสบายๆ เลยดิ?!"

"แหมๆ สบายๆ นึกว่าเหมือนไปลาสช็อตอสุรกายรึไง?"

เสียงแขวะลอยมาตามลม

ไม่ต้องหันไปมองจียงหยวนก็รู้ว่า NPC เจ้าเก่าที่ทำงานทุกครั้งเมื่อโมฝานอ้าปากพูดได้เกิดใหม่แล้ว

ใบหน้าบานๆ ของจ้าคุนซานยื่นเข้ามา

[จบแล้ว]