บทที่ 12 - การกลับมาของมิยาโมโตะ

บทที่ 12 - การกลับมาของมิยาโมโตะ

ไอ้รอนินขี้เมาโดนตบจนหน้าหัน สัญชาตญาณสั่งให้ยืนตรงตะเบ๊ะทันที "ไฮ่!"

พอกุมแก้มที่เริ่มบวมเป่งได้สติ มันก็หันมามองหน้าหลินเจ๋อตาขวาง "แกกล้าตบข้าเหรอ? หืม? แกพูดภาษาญี่ปุ่นได้?"

หลินเจ๋อแค่นเสียงเฮอะ ฟาดฝ่ามือใส่แก้มอีกข้างไปอีกสองฉาด เสียงดังสนั่นจนหัวไอ้รอนินบวมเป่งเหมือนซาลาเปา

[ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์จงใจทำร้ายร่างกายผู้อื่น รางวัล: อมยิ้ม 20 ไม้]

หลินเจ๋อ: ...อมยิ้ม? เอาจริงดิ? ถ้าไม่อยากให้ของดีๆ ก็บอกกันตรงๆ ไม่ต้องมาดูถูกกันด้วยขนมเด็กแบบนี้!

ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ด เขาตะคอกใส่หน้าไอ้รอนิน "ไอ้สารเลว! แกกำลังทำให้เกียรติภูมิของจักรวรรดิญี่ปุ่นป่นปี้! ฉันเป็นเพื่อนสนิทกับผู้บัญชาการสารวัตรทหาร ถ้าขืนแกยังมาทำลายบรรยากาศสันถวไมตรีที่เราอุตส่าห์สร้างขึ้นมา ฉันจะลากคอแกไปเข้าคุกสารวัตรทหารเดี๋ยวนี้!"

ไอ้รอนินสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง ภาษาญี่ปุ่นสำเนียงโตเกียวเป๊ะๆ บวกกับท่าทางขึงขังทรงอำนาจแบบนี้ แถมยังอ้างชื่อสารวัตรทหารอีก...

หรือว่าไอ้หมอนี่จะเป็นสายลับจากหน่วย 'โทโค' (ตำรวจลับพิเศษ) ที่ปลอมตัวเป็นคนจีนมาปฏิบัติภารกิจลับ?

แค่คิดขนก็ลุกชัน กิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมของโทโคเป็นที่เลื่องลือ ไม่ใช่แค่ศัตรูที่กลัว แม้แต่พวกเดียวกันเองยังขยาด

"ขอโทษครับ! ขอโทษครับ! ได้โปรดอภัยให้ผมด้วย! ผมจะไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

มันโค้งคำนับปลกๆ ถอยหลังกรูดๆ พอได้ระยะปลอดภัยก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีหายวับไปกับตา

ชาวบ้านร้านตลาดที่มุงดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง

ไหนว่าตอนนี้เป็นยุคญี่ปุ่นครองเมืองไง?

ทำไมสารวัตรหลินของเรายังเจ๋งเป้ง ตบญี่ปุ่นหัวทิ่มได้เหมือนเดิม!

แถมยังพ่นภาษาญี่ปุ่นไฟแลบอีกต่างหาก!

เถ้าแก่ร้านขนมซูโจวมองเหตุการณ์ด้วยสายตาครุ่นคิด แต่คนอื่นไม่คิดอะไรมาก ต่างพากันสรรเสริญเยินยอวีรกรรมของลูกพี่ใหญ่

"สารวัตรหลิน! สารวัตรเทวดา! เชิญมาดื่มเหล้าที่ร้านผมหน่อยครับ เหล้าหนิวหลานซานเพิ่งมาส่งเมื่อวานนี้เอง!"

"ท่านสารวัตร! ทำงานเหนื่อยๆ มาพักจิบชาหลงจิ่งที่ร้านผมก่อน ชาดีเก็บก่อนเทศกาลเช็งเม้งเลยนะครับ!"

หลินเจ๋อประสานมือรับน้ำใจ แล้วหันไปโบกมือไล่หญิงสาวผู้โชคร้ายให้รีบกลับบ้านไป

หวังเสียวโส่ววิ่งหน้าตื่นเข้ามา "เจ้านาย... ท่านพูดญี่ปุ่นได้ด้วยเหรอครับ?"

หลินเจ๋อพยักหน้า "ก็ผัวเมียข้างบ้านอั๊วเป็นคนญี่ปุ่น ลื้อลืมไปแล้วรึ? อั๊วไปนั่งกินข้าวบ้านเขาบ่อยๆ ก็เลยจำๆ มาบ้าง"

หลังจากไล่ให้ทุกคนแยกย้ายไปทำมาหากิน หลินเจ๋อก็เดินทอดน่องกลับบ้าน

กำลังคิดอยู่ว่าเย็นนี้จะกินอะไรดี เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เปิดประตูออกไป... อ้าว นั่นมันเพื่อนรัก มิยาโมโตะซัง นี่นา!

มิยาโมโตะพูดภาษาจีนได้คล่องปร๋อ "คุณหลิน ผมเพิ่งกลับมาจากเทียนจินครับ ฟังมิเอะโกะเล่าว่าช่วงที่ผ่านมาคุณช่วยดูแลทางบ้านผมเป็นอย่างดี ช่วงก่อนหน้านี้ชาวบ้านเกลียดชังคนญี่ปุ่นมาก ถ้าไม่ได้คุณคอยกันท่า ป่านนี้พวกเขาคงบุกพังบ้านผมไปแล้ว"

หลินเจ๋อยิ้มละไม "มิยาโมโตะซัง ผมเป็นตำรวจ หน้าที่คือรักษาความสงบ ไม่ว่าจะเป็นคนชาติไหน ถ้าอยู่ในเขตรับผิดชอบของผม ผมก็ต้องดูแลความปลอดภัยให้อยู่แล้วครับ"

เมื่อก่อนมิยาโมโตะจะนอบน้อมถ่อมตน เจอหน้าก็โค้งแล้วโค้งอีก แต่พอญี่ปุ่นยึดเมืองได้ ท่าทีก็เปลี่ยนไปดูมั่นใจขึ้น ถึงขั้นกล้าตบไหล่หลินเจ๋อฉาดๆ

"คุณหลิน คุณนี่แหละคือต้นแบบของความสัมพันธ์อันดีระหว่างสองชาติ! แต่ยังไงผมก็ต้องขอบคุณ ผมให้มิเอะโกะทำกับแกล้มไว้รอแล้ว เชิญไปดื่มด้วยกันที่บ้านผมเถอะครับ!"

หลินเจ๋อทำท่าครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนพยักหน้า "งั้นรอเดี๋ยว"

เขากลับเข้าไปหยิบไหเหล้าออกมา "นี่เหล้าเฟินจิ่ว ของดีเมืองจีน วันนี้เรามาดวลกันสักตั้ง!"

มิยาโมโตะตาเป็นประกาย หมอนี่เป็นคอทองแดงอยู่แล้ว "เยี่ยมเลยคุณหลิน! คุณคือเพื่อนแท้จริงๆ ไปๆ รีบไปชิมกัน!"

พอไปถึงบ้านข้างๆ มิเอะโกะที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อก็แทบจะถลาเข้ามาหา

ดวงตากลมโตฉ่ำเยิ้ม น้ำเสียงอ่อนหวานหยดย้อย

"คุณพี่คะ คุณหลิน เชิญค่ะ"

มิยาโมโตะซาบซึ้งใจน้ำตาแทบไหล เพิ่งกลับถึงบ้านเมียรักก็เอาอกเอาใจขนาดนี้ ตนเองอายุมากกว่าตั้งเยอะ ยังได้เมียสาวสวยแถมยังยอมลำบากตามมาอยู่ต่างบ้านต่างเมือง สวรรค์ช่างเมตตาเขาจริงๆ!

เขากำลังจะนั่งคุกเข่าลงข้างโต๊ะเตี้ยแบบญี่ปุ่น แต่มิเอะโกะรีบขัดขึ้น

"คุณพี่คะ ฉันเห็นคุณหลินเอาเหล้าจีนมา งั้นเราเปลี่ยนบรรยากาศมานั่งเก้าอี้ดื่มแบบคนจีนกันดีไหมคะ"

มิยาโมโตะพยักหน้าเห็นดีด้วย "อื้ม! มิเอะโกะนี่ช่างรู้ใจจริงๆ! งั้นคุณหลินครับ เชิญนั่งโต๊ะแบบจีนเลยครับ"

มิเอะโกะปรายตามองหลินเจ๋ออย่างสื่อความหมาย หลินเจ๋อมองตอบด้วยสายตาเรียบเฉย ทำเอาหล่อนก้มหน้าเขินอาย หัวใจเต้นรัว ขาเรียวภายใต้ชุดกิโมโนเบียดชิดกันแน่น

พอนั่งลงเรียบร้อย กับแกล้มก็ทยอยมาเสิร์ฟ

มิยาโมโตะถึงกับงง...

ไข่เยี่ยวม้าราดซอส, หัวหมูยำพริกสด, ถั่วลิสงทอดเกลือ, ไข่เค็ม, เนื้อวัวตุ๋นยาจีน, แตงกวาทุบ...

"มิเอะโกะ... เธอทำอาหารจีนเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่?"

มิเอะโกะตอบเสียงหวานหน้าตาเฉย "ก็คุณพี่ไม่อยู่บ้านตั้งนาน ฉันเหงาก็เลยลองหัดทำเมนูใหม่ๆ ดูบ้าง คุณพี่ไม่ชอบเหรอคะ?"

มิยาโมโตะรู้สึกผิดจับใจ เมียสาวแสนสวยช่างแสนดีขนาดนี้ ต่อไปเขาต้องขยันทำงานหาเงินมาชดเชยให้เธอมีความสุขสบายให้ได้!

"ขอบใจนะมิเอะโกะ! ฉันมีข่าวดีจะบอกเธอด้วย แต่ตอนนี้... มาชนแก้วกันก่อน!"

มิเอะโกะรินเหล้าให้ทั้งสองหนุ่ม มิยาโมโตะชูแก้ว "คุณหลิน ขอบคุณอีกครั้งครับ คัมไป!"

ผลัดกันรุกผลัดกันรับ บวกกับแรงเชียร์ของมิเอะโกะ ไม่นานมิยาโมโตะก็เมาแอ๋

ปากก็พร่ำเพ้อไม่หยุด "มิเอะโกะ... อีกไม่นาน... เราจะรวยแล้ว! เพื่อนสมัยเรียนของฉัน... เพื่อนรักที่สุด... ย้ายมาประจำที่เป่ยผิงแล้ว เขาเป็น... เป็นนายทหารใหญ่โตเลยนะ!"

แล้วก็หันมาหาหลินเจ๋อ "คุณหลิน... คุณก็เป็นเพื่อนรักผม... ผมไม่ทิ้งคุณแน่... มาทำธุรกิจด้วยกัน... หรือจะย้ายไปญี่ปุ่นกับผมก็ได้... ที่นี่มัน... ล้าหลังเกินไป!"

หลินเจ๋อนึกในใจ... ให้ไปอยู่ญี่ปุ่นรอโดนระเบิดปรมาณูลงหัวเรอะ ฝันไปเถอะ!

พอน้ำเปลี่ยนนิสัย ความเร็วในการดื่มก็เพิ่มขึ้น

ไม่ต้องรอให้ใครชง มิยาโมโตะยกซดเองแก้วแล้วแก้วเล่า จนในที่สุดก็ไหลลงไปกองใต้โต๊ะ หลับเป็นตาย

มิเอะโกะขยับเข้ามาใกล้ "คุณหลินคะ... ฉันใช้ยาที่คุณให้มา... แอบใส่ในแก้วเขาไปนิดนึง... รับรองว่าถึงเช้าก็ไม่ตื่นค่ะ..."

หลินเจ๋อฟาดก้นหล่อนไปทีหนึ่ง "นังตัวดี!"

มิเอะโกะตาปรอย แก้มแดงระเรื่อ รีบเก็บจานชามออกไป แล้วหันหลังก้มตัวลงกับโต๊ะ

สักพักรู้สึกว่าความสูงมันไม่ได้ดั่งใจ พอก้มลงมองเห็นสามีนอนกรนอยู่แทบเท้า

หล่อนไม่ลังเลที่จะเหยียบเท้าลงบนร่างของมิยาโมโตะเพื่อเป็นฐานรองรับ

หลินเจ๋อ: !?!?!

[ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์กระทำการ... NTR ต่อหน้าต่อตา รางวัล: คัมภีร์กายทองคำไร้พ่าย (สายพลังทางเพศ)]

คนเลี้ยงหมาทุกคนรู้ดี ถ้าไม่พาหมาไปเดินเล่น หมามันจะมีพลังเหลือเฟือจนทำลายข้าวของ

ในฐานะคนรักหมา หลินเจ๋อจึงต้องทำหน้าที่พา "น้องหมา" เดินเล่นออกกำลังกายอย่างขยันขันแข็งเกือบทั้งคืน...

[จบแล้ว]