บทที่ 27 กระสุนด้านหรือคนหนังเหนียวกันแน่เนี่ย

บทที่ 27 กระสุนด้านหรือคนหนังเหนียวกันแน่เนี่ย

"เธออยู่นี่เอง"

เสียงหงุดหงิดดังมาจากชานพักชั้นสอง

เฉาเหวินเหลียงรีบเงยหน้าขึ้นมอง และวินาทีที่เห็นไวท์ฮิบิสกัส ร่างกายเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะถูกเจอตัว และจากคำพูดของไวท์ฮิบิสกัส เห็นได้ชัดว่าเธอรู้มาตลอดว่าเขาจะมา

เป็นไปได้ยังไง?

นอกจากตอนเจอกันแวบๆ เมื่อเช้า เขาก็ไม่ได้ทำท่าทีคุกคามอะไรใส่เธอเลยสักนิด

บนโลกนี้มีคนประเภทที่ "แค่โดนจ้องหน้าท่ามกลางฝูงชน ก็ระแวงว่าอีกฝ่ายคิดร้ายและเตรียมพร้อมรับมือทันที" อยู่จริงๆ เหรอ?

บ้าเอ๊ย นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว!

ในขณะที่สีหน้าของเฉาเหวินเหลียงแปรเปลี่ยนไปมา ไวท์ฮิบิสกัสก็พูดขึ้นอีกครั้ง "ฉันพนันได้เลยว่าประโยคต่อไปของนายคือ—เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันจะมา"

"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉั..."

เฉาเหวินเหลียงชะงักคำพูดไว้กลางคัน แล้วรีบหุบปากฉับ

"ตอนนี้นายกำลังสงสัยว่าฉันอ่านใจได้หรือเปล่าใช่ไหม?" ไวท์ฮิบิสกัสหัวเราะ "ไม่ต้องห่วง ฉันไม่มีพลังวิเศษแบบนั้นหรอก"

เฉาเหวินเหลียงชักปืนออกมาทันที เล็งไปที่ไวท์ฮิบิสกัสแล้วตะคอก "เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว"

ไวท์ฮิบิสกัสไม่มีท่าทีเกรงกลัว "นายไม่อยากรู้หน่อยเหรอว่าทำไมฉันถึงรู้ว่านายจะมาหา แต่ก็ยังอุตส่าห์ถ่อมาถึงที่นี่กลางดึกแทนที่จะนอนหลับสบายๆ?"

ม่านตาของเฉาเหวินเหลียงหดเกร็ง

แย่แล้ว กับดัก!

เขารีบยกปืนขึ้นกวาดสายตามองไปรอบ ทิศทั้งสี่ "ออกมา ใครซ่อนตัวอยู่ ออกมาเดี๋ยวนี้!"

เวลาผ่านไป เฉาเหวินเหลียงเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ถ้ามีคนซุ่มอยู่จริงๆ ไวท์ฮิบิสกัสจะเปิดเผยตำแหน่งพวกนั้นทำไม?

เขารีบเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง และก็เป็นไปตามคาด ไวท์ฮิบิสกัสที่เคยยืนอยู่บนชานพักชั้นสองหายตัวไปแล้ว

"บัดซบ กล้าดียังไงมาปั่นหัวฉัน รนหาที่ตายชัดๆ!"

ความโกรธเข้าครอบงำเฉาเหวินเหลียง เขาถือปืนวิ่งพุ่งตรงไปยังบันได

เขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ก้าวเท้าไม่กี่ครั้งก็ขึ้นไปถึง แต่สิ่งที่สายตาปะทะเข้ากลับเป็นเพียงซากปรักหักพัง

"เวลาแค่นี้เธอหนีไปได้ไม่ไกลหรอก ออกมาซะดีๆ ฉันจะให้เธอทรมานน้อยหน่อย แต่ถ้าให้ฉันต้องไปลากคอเธอออกมา ฉันจะทำให้เธอรู้ซึ้งว่าการอยากตายแต่ตายไม่ได้มันเป็นยังไง!"

ไม่มีเสียงตอบรับ

"ชอบเล่นไล่จับกับฉันมากนักใช่ไหม? ได้ ฉันจะเล่นด้วยจนกว่าเธอจะพอใจ ที่นี่ไกลจากแก๊งไวลด์ไฟร์ อย่าหวังว่าจะมีใครมาช่วยเธอได้!"

อาจเพราะคิดว่าจะจับตัวไวท์ฮิบิสกัสได้ในเร็วๆ นี้ อารมณ์ของเฉาเหวินเหลียงจึงพุ่งพล่าน ลมหายใจถี่รัวโดยไม่รู้ตัว

เขาเดินค้นหาไปทั่วซากปรักหักพัง หัวเราะลั่นสลับกับข่มขู่เป็นระยะ

"ฉันมาแล้วนะ!"

"เธอรู้ไหมว่าความรู้สึกตอนโดนถอดเล็บทีละนิ้วมันเป็นยังไง?"

"นิ้วของเธอสวยมาก ฉันจะหักมันทีละข้อเลยคอยดู"

ในขณะที่เขาค้นหาไปทั่วทิศ ไวท์ฮิบิสกัสที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดกำลังนับเลขในใจอย่างเงียบเชียบ

1000 ลบ 7 เท่ากับ... ไม่ใช่สิ ไม่ได้นับอันนั้น

"28, 29, 30 เอาล่ะ หมดเวลา"

เมื่อรู้สึกว่าเวลาผ่านไปนานพอสมควร ไวท์ฮิบิสกัสก็ลุกขึ้นยืนและใช้สกิล 【เนตรวิญญาณ】 ใส่เฉาเหวินเหลียงที่กำลังหันหลังให้เธอ

การตรวจสอบสกิลสำเร็จ หน้าต่างสถานะของเฉาเหวินเหลียงเด้งขึ้นมา

【ชื่อ】: เฉาเหวินเหลียง (ระดับสูง) (อ่อนล้า) (บาดเจ็บเล็กน้อย)

【HP】: 124 / 130

【ค่าสถานะ】: พละกำลัง 14 (-4), ความว่องไว 7 (-2), กายภาพ 10, สติปัญญา 3, จิตวิญญาณ 3, ญาณหยั่งรู้ 4

เมื่อเห็นข้อมูลนี้ ไวท์ฮิบิสกัสก็ยิ้มออกมา

เธอรู้ดีว่าด้วยการอัปค่าสถานะแบบสุดโต่งของเธอ เฉาเหวินเหลียงฆ่าเธอยากก็จริง แต่ในทางกลับกัน เธอก็ฆ่าเฉาเหวินเหลียงได้ไม่ง่ายเหมือนกัน

ไม่อย่างนั้นทำไมค่าความว่องไวของเฉาเหวินเหลียงถึงสูงตั้ง 7 แต้ม ในขณะที่ของเธอมีแค่ 3 แต้มอันน่าเวทนาล่ะ?

ถ้าทั้งสองเริ่มสู้กันแล้วเฉาเหวินเหลียงหน้าด้านงัดท่าไม้ตาย 【หนีสุดชีวิต】 ออกมาใช้ เธอก็คงจนปัญญาจริงๆ

แต่สถานการณ์ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว

ทันทีที่เจอหน้าเฉาเหวินเหลียง เธอได้ใช้คอมโบสกิล 【เร่งอัตรา (ขั้นต่ำ)】 บวกกับ 【พลังพุ่งพล่าน (ขั้นต่ำ)】 ใส่เขาไปแล้ว

หลังจากนั้น เธอก็ถ่วงเวลาด้วยคำพูดจนบัฟเพิ่มพลังชุดแรกบนตัวเฉาเหวินเหลียงหมดลง และรีบยัดเยียดสกิลชุดที่สองใส่เขาทันที

เมื่อรวมกับผลเพิ่มประสิทธิภาพสกิลกดใช้ 10% จากสกิล 【ความชำนาญพลังจิตขั้นต้น】 การโจมตีต่อเนื่องสองชุดนี้ดึงค่าความเหนื่อยล้าของเฉาเหวินเหลียงไปได้ถึง 44% ซึ่งสะท้อนออกมาในรูปแบบของการลดค่าพละกำลังและความว่องไวในหน้าต่างสถานะ ตอนนี้ความว่องไวของเฉาเหวินเหลียงเหลือแค่ 5 แต้มเท่านั้น

5 แต้ม ก็ยังมากกว่า 3 แต้มของเธออยู่ดี

แต่ไม่เป็นไร ไวท์ฮิบิสกัสยังมีไพ่ตายใบสุดท้ายที่ยังไม่ได้หงาย

หลังจากการบุกโจมตีฐานที่มั่นของผู้เล่น เธอได้รับค่าประสบการณ์ 3000 แต้มจากเควสต์ฝ่าย ซึ่งเพียงพอที่จะอัปเลเวลอาชีพ 【คนว่างงาน】 เป็น Lv5

【อาชีพ 【คนว่างงาน】 เลื่อนระดับเป็น Lv4, พละกำลัง +1, กายภาพ +1, แต้มสถานะ +1】

【อาชีพ 【คนว่างงาน】 เลื่อนระดับเป็น Lv5, พละกำลัง +1, กายภาพ +1, แต้มสถานะ +1】

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นสองครั้งติดกัน

ไวท์ฮิบิสกัสไม่ลังเล เทแต้มสถานะพิเศษทั้ง 2 แต้มลงค่าความว่องไวทันที ทำให้ค่าสถานะของเธอเปลี่ยนเป็น—

【พละกำลัง 7, ความว่องไว 5, กายภาพ 24, สติปัญญา 3, จิตวิญญาณ 11, ญาณหยั่งรู้ 11】

"เหลือพลังวิญญาณแค่ 5 แต้ม แต่ก็เหลือเฟือแล้ว"

เธอยังมีสกิลเฉพาะอาชีพที่สามารถแลกเลือด 20 แต้มเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณ 5 แต้มได้อีก

ตอนนี้ ถึงเวลาที่บทบาทของผู้ล่าและผู้ถูกล่าจะสลับกันแล้ว!

ประกายตาวาวโรจน์ฉายวาบในดวงตาของไวท์ฮิบิสกัส

"เฉาเหวินเหลียง!"

เธอตะโกนเรียก

เฉาเหวินเหลียงหันขวับ หลังจากตกใจในแวบแรก รอยยิ้มชั่วร้ายก็ปรากฏบนใบหน้า "อะไร รู้ตัวว่าหนีไม่พ้นเลยเลิกซ่อนแล้วงั้นสิ? แต่มันสายไปแล้ว!"

เขาหัวเราะพร้อมเดินตรงเข้ามาหาไวท์ฮิบิสกัส

ไวท์ฮิบิสกัสยืดเส้นยืดสายอย่างสบายอารมณ์และถามด้วยรอยยิ้ม "ฉันกำลังรอให้เอฟเฟกต์เพิ่มพลังของนายหมดฤทธิ์ แล้วนายล่ะ รออะไรอยู่?"

เอฟเฟกต์เพิ่มพลัง?

เฉาเหวินเหลียงชะงักไปกับคำพูดของไวท์ฮิบิสกัส

แต่เขารีบปัดความสงสัยทิ้งไป "ฉันเคยหลงกลเธอมาแล้วครั้งหนึ่ง คิดว่าฉันจะโง่ซ้ำสองเหรอ?"

เขาเหนี่ยวไกปืน

เสียงปืนดังสนั่นก้องราตรี ประกายไฟวาบขึ้นแล้วดับลงอย่างรวดเร็ว กระสุนพุ่งเจาะกำแพงห่างจากด้านซ้ายของไวท์ฮิบิสกัสไปสิบเซนติเมตรอย่างแม่นยำ

"ถ้าไม่อยากโดนยิงตาย ก็ยืนนิ่งๆ ซะดีๆ"

แต่ผิดคาด ไวท์ฮิบิสกัสทำราวกับไม่ได้ยิน เดินดุ่มๆ ตรงเข้ามาหาเขาหน้าตาเฉย

"โฮ่ โฮ่ กล้าเดินเข้ามาหาเองเลยเหรอ? ไม่เลือกที่จะหนี แต่กลับเดินเข้ามาหาที่ตาย"

เฉาเหวินเหลียงยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

เขาเอื้อมมือจะกระชากผมไวท์ฮิบิสกัส แต่เธอเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบไปทางซ้ายเล็กน้อยก็พ้นจากการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดาย

ตอนนั้นเองที่เฉาเหวินเหลียงเพิ่งรู้สึกตัวว่าร่างกายของเขาอ่อนล้าผิดปกติ แต่ไม่มีเวลาให้เขาได้สงสัยถึงสาเหตุ

เท้าขวาของไวท์ฮิบิสกัสที่เสริมพลังด้วย คลุ้มคลั่ง เตะเข้าที่หน้าอกของเขาเต็มแรง

จุดนั้นเพิ่งโดนหัวหน้าแก๊งไวลด์ไฟร์ถีบมาหมาดๆ พอโดนซ้ำแผลเก่า ทันทีที่เขาล้มลงกับพื้น ตัวเลขสีแดงสด 【-9】 ก็ลอยขึ้นเหนือหน้าผาก

"นังสารเลว ไปตายซะ!"

ลูกเตะนั้นเตะสติของเฉาเหวินเหลียงกระเจิง เขาเงื้อมือขวาขึ้นแล้วลั่นไกใส่ไวท์ฮิบิสกัส

พอเสียงปืนดังขึ้น เขาถึงเพิ่งได้สติ

จบกัน! ระยะเผาขนขนาดนี้ ไวท์ฮิบิสกัสไม่มีทางรอดแน่ เขาอุตส่าห์วางแผนจะทรมานเธอให้สาสม แต่ตอนนี้พังหมดแล้ว!

เฉาเหวินเหลียงเงยหน้ามองด้วยความหงุดหงิด

แต่ภาพที่เห็นกลับตรงกันข้ามกับที่จินตนาการไว้ ไวท์ฮิบิสกัสไม่ได้ล้มลงจมกองเลือด และไม่มีดอกไม้เลือดเบ่งบานบนร่างกายเธอ เธอยืนยิ้มมุมปาก ยกมือขวาขึ้นเล็กน้อย และที่หว่างนิ้วทั้งห้าของเธอ คีบลูกกระสุนไว้อย่างชัดเจน!

"แก..."

วินาทีนั้น เฉาเหวินเหลียงรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดลำคอ ความหนาวเหน็บอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนแล่นจากไขสันหลังพุ่งตรงสู่สมอง

รับกระสุนด้วยมือเปล่า—เรื่องแบบนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ!

เขาเบิกตากว้างมองดูไวท์ฮิบิสกัสเก็บกระสุนใส่กระเป๋า และมองดูเธอแย่งปืนไปจากมือเขา

ปืนของนายดีมาก แต่ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้ว!

ไวท์ฮิบิสกัสพิจารณาปืนในมือด้วยความสนใจ

【ปืนพกแทรชสตาร์ P7】

【ระดับ】: สีเทา

【ค่าสถานะพื้นฐาน】: พลังโจมตี 16~23, อัตราการยิง 2 นัด/วินาที, ความจุกระสุน 8 นัด, ระยะหวังผล 50 เมตร

【เอฟเฟกต์เพิ่มเติม】: ไม่มี

"คำนวณไว้ไม่ผิดจริงๆ หลังจากใช้สกิลทำให้แข็ง ปืนห่วยๆ กระบอกนี้ก็ไม่สามารถสร้างอันตรายให้ฉันได้อีกต่อไป"

ไวท์ฮิบิสกัสมั่นใจมากเรื่องการรับกระสุนด้วยมือเปล่า

ปืนที่เฉาเหวินเหลียงใช้เป็นรุ่นเดียวกับที่ หัวหน้าฝ่ายพลาธิการ ใช้เมื่อคืนก่อน

ตอนที่หัวหน้าฝ่ายพลาธิการใช้ปืนยิงผู้เล่น เธอคอยสังเกตค่าความเสียหายอยู่ตลอด หลังจากเปรียบเทียบค่าสถานะของผู้เล่นกับของเธอ เธอก็ประเมินได้ว่าปืนกระบอกนี้ทำอะไรเธอไม่ได้ เว้นแต่จะยิงโดนจุดตาย

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ นัดเมื่อกี้สร้างความเสียหายให้เธอแค่ 2 แต้ม สำหรับเธอที่มีเลือดรวม 270 แต้ม ดาเมจแค่นี้ถือว่าสะกิดๆ เหมือนมดกัด

อันที่จริง ต่อให้เธอประเมินพลาดแล้วกระสุนฝังเข้าไปในฝ่ามือ ไวท์ฮิบิสกัสก็ไม่กลัว

เธอต่างจาก NPC ระดับ ทั่วไป ร่างกายที่เป็นข้อมูลดิจิทัลของเธอมีความสามารถที่ NPC ทุกคนต้องอิจฉา นั่นคือ "วิชาลมหายใจมหาเวทฟื้นฟูเลือด"!

ตราบใดที่เธอไม่อยู่ในสถานะต่อสู้ และไม่ติดสถานะพิการหรือเลือดไหลไม่หยุด บาดแผลของเธอจะหายไปเองเมื่อค่า HP ฟื้นฟูตามกาลเวลา

ถ้าไม่มีความสามารถนี้ เธอคงไม่กล้ารับเควสต์เสี่ยงตายขนาดนี้หรอก

"เอาล่ะ ได้เวลาส่งนายไปลงนรกแล้ว"

ไวท์ฮิบิสกัสยกปืนขึ้น

ตอนนั้นเฉาเหวินเหลียงตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งหนีสุดชีวิตมุ่งหน้ากลับไปยังฐานที่มั่นแก๊งไวลด์ไฟร์

ไวท์ฮิบิสกัสลั่นไก

กระสุนพุ่งออกจากปากกระบอกปืน เจาะเข้าที่ก้นของเฉาเหวินเหลียงเต็มๆ จนเขาร้องจ๊ากล้มหน้าคะมำ

"พลาดเหรอ?"

ไวท์ฮิบิสกัสกลอกตา

เธอเล็งที่หลังของเฉาเหวินเหลียงชัดๆ

ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้ากากก็แค่ต้องฝึกเพิ่ม!

ไวท์ฮิบิสกัสเก็บปืนแล้วรีบพุ่งเข้าไปหาเฉาเหวินเหลียง จังหวะที่เฉาเหวินเหลียงกำลังยันตัวลุกขึ้น เธอก็เตะเสยเข้าที่หน้าอกเขาอีกครั้ง

"อ๊าก!" เฉาเหวินเหลียงคำรามลั่นเหมือนสัตว์ป่า "ไป๋... อ๊าก อ๊าก อ๊าก..."

เดิมทีเขาตั้งใจจะตะโกนชื่อไวท์ฮิบิสกัส แต่จู่ๆ ปากก็แข็งทื่อจนขยับไม่ได้ ทำได้แค่ส่งเสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์

ยังไม่ทันจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ไวท์ฮิบิสกัสก็เตะเข้าที่ปลายคางเขาอีกดอก

"-27"

ลูกเตะนี้ไม่เพียงสร้างความเสียหายรุนแรง แต่ยังยัดเยียดสถานะ 【มึนงง】 นาน 10 วินาทีให้เฉาเหวินเหลียงด้วย

ไวท์ฮิบิสกัสเอาปืนจ่อคอเฉาเหวินเหลียง "เดิมทีฉันไม่ได้กะจะฆ่านายเร็วขนาดนี้ แต่นายดันรนหาที่ตายเอง ช่วยไม่ได้นะ"

ปัง!

กระสุนเจาะทะลุลำคอเฉาเหวินเหลียง หลังจากดิ้นรนเฮือกสุดท้าย หลอดเลือดของเฉาเหวินเหลียงก็หมดเกลี้ยง

【คุณสังหารเฉาเหวินเหลียง (ระดับสูง), มีส่วนร่วม 100%, ได้รับค่าประสบการณ์ 1750 แต้มหลังหักลบส่วนต่างเลเวล】

เหมือนตอนฆ่ามาร์ติน ครั้งนี้ก็ไม่มีเควสต์เด้งขึ้นมา ซึ่งก็ปกติ เพราะยังไงเธอกับเฉาเหวินเหลียงก็อยู่ฝ่ายเดียวกัน ขืนฆ่าพวกเดียวกันแล้วได้รางวัลเควสต์ เกมคงเพี้ยนพิลึก

ไวท์ฮิบิสกัสลากศพเฉาเหวินเหลียงไปทิ้งไว้ในที่ห่างไกล จัดฉากอำพรางแบบลวกๆ ให้คนหาเจอได้ง่ายๆ แล้วกลับบ้าน

วันรุ่งขึ้น ข่าวจากแก๊งไวลด์ไฟร์มาถึงเธอตอนเที่ยงวัน

"หัวหน้าเฉาตายแล้ว!"

"ได้ยินว่าโดนพวกคนนอกฆ่าเพื่อแก้แค้นเรื่องที่โดนบุกเมื่อคืนก่อน หัวหน้าเฉาตายสยองมาก คางกับคอเละไปหมด ท่านหัวหน้าแก๊งรีบไปดูศพทันทีที่รู้ข่าว"

"บัดซบ พวกคนนอกมันจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว!"

เมื่อไวท์ฮิบิสกัสตามกลุ่มหลักไปถึงที่เกิดเหตุ เธอพบหัวหน้าแก๊งไวลด์ไฟร์นั่งยองๆ ตรวจสอบศพเฉาเหวินเหลียงอยู่

ข้างกายหัวหน้าแก๊งไวลด์ไฟร์มีผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าแบบตะวันตก เส้นผมสีฟ้าใสราวกับน้ำแข็งซึ่งไม่มีทางเกิดขึ้นได้ตามธรรมชาติ เธอยืนนิ่งไร้ความรู้สึก แผ่รังสีอำมหิตที่บอกให้คนอื่นอย่าเข้าใกล้

"นั่นใครน่ะ?"

คนข้างๆ อธิบาย "แขกของพวก คนนอก ไง ช่วงนี้ท่านหัวหน้าแก๊งคอยรับรองเธออยู่ ไม่งั้นพวกคนนอกไม่กล้ากร่างขนาดนี้หรอก"

ไวท์ฮิบิสกัสลองใช้ 【เนตรวิญญาณ】 ส่องเธอโดยสัญชาตญาณ

【ตรวจสอบสกิลล้มเหลว】

"?"

ไวท์ฮิบิสกัสตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอสกิลล้มเหลว ขนาดหัวหน้าแก๊งไวลด์ไฟร์ยังไม่เวอร์ขนาดนี้ อย่างมากก็แค่ขึ้นเครื่องหมายคำถามรัวๆ

เธอรู้สึกสังหรณ์ใจว่าอาจจะไปสะดุดเจอกับเควสต์ลับหรือเควสต์หลักของหมู่บ้านมือใหม่โรงงานทำความเย็นร้างเข้าให้แล้ว

ในขณะที่เธอกำลังใช้ความคิด หัวหน้าแก๊งไวลด์ไฟร์ก็ลุกขึ้นยืน "ดูท่าฉันคงต้องหาเวลาไปเจอพวกคนนอกพวกนั้นด้วยตัวเองซะแล้ว"

"เดี๋ยวก่อน"

จู่ๆ หญิงสาวมาดน้ำแข็งก็เอ่ยปากขึ้น

หัวหน้าแก๊งไวลด์ไฟร์หันกลับมาด้วยความงุนงง

"ไม่น่าจะเป็นฝีมือพวกคนนอกหรอก"

"ทำไมถึงคิดงั้น?"

"ลองนึกถึงสภาพลูกน้องของคุณเวลาปะทะกับคนนอกพวกนั้นดูสิ พวกนั้นชอบใช้วิธีสกปรก ถ้าเป็นฝีมือพวกมัน บนศพต้องมีคราบอุจจาระเปรอะเปื้อนอยู่บ้างไม่มากก็น้อย"

เชี่ยเอ๊ย ตาบอดตาใส ดันจับจุดสำคัญได้ซะงั้น!

แทบจะในทันที สายตาของทุกคนในบริเวณนั้นพุ่งเป้าไปที่หญิงสาวมาดน้ำแข็ง

ไวท์ฮิบิสกัสก็ไม่มีข้อยกเว้น

เธอหลุดมาจากโคนันหรือไง ถึงได้สังเกตเห็นเรื่องพรรค์นี้!

พวกไทยมุงเริ่มกระซิบกระซาบกัน

ช่วงสองสามวันนี้ เวลาออกไปบวกกับพวกคนนอก พวกเขามักจะเจอพวกโรคจิตตัวเป้งที่เอาอึมาทาอาวุธ หัวหน้าฝ่ายพลาธิการที่นำทีมบุกเมื่อวานซืนก็โดนเหมือนกัน ไม่มีเหตุผลที่คนนอกที่เฉาเหวินเหลียงไปเจอจะจู่ๆ ก็กลายเป็นผู้ดีตีนแดงขึ้นมา

สีหน้าของหัวหน้าแก๊งไวลด์ไฟร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย "ถ้าไม่ใช่คนนอก แล้วใคร..."

หญิงสาวมาดน้ำแข็งกล่าว "ฉันไม่แน่ใจ ไม่มีหลักฐาน"

หัวหน้าแก๊งไวลด์ไฟร์ไม่พูดอะไรต่อ สีหน้าฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด

ไม่ว่าการตายของเฉาเหวินเหลียงจะเป็นฝีมือคนนอกหรือไม่ แต่มันหมายความว่าความอยู่รอดของแก๊งไวลด์ไฟร์ทั้งแก๊งกำลังถูกคุกคาม เขาต้องจริงจังกับเรื่องนี้ให้มากขึ้น

เขานึกถึงไวท์ฮิบิสกัส

อุตส่าห์หาตัวตายตัวแทนที่ดูมีอนาคตไกลมาได้ เขาจะปล่อยให้เด็กคนนี้เจริญรอยตามไอ้โง่เฉาเหวินเหลียงไม่ได้เด็ดขาด

หลังจากสั่งให้คนลากศพเฉาเหวินเหลียงกลับไป เขาก็ตะโกนสั่งลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู:

"ไปตามตัวไวท์ฮิบิสกัสมา ฉันมีงานใหม่ให้เธอทำ"