บทที่ 26 ห้ามจูบเธอนะ

บทที่ 26 ห้ามจูบเธอนะ

ศัตรูของฮาร์ลีย์ ควินน์ก็คือนักเลงหัวไม้

หลี่อางสุดจะรู้ได้ว่าในก็อตแธมมีคนที่มีประวัติอาชญากรรมอยู่กี่มากน้อย

ในจังหวะนี้ หลี่อางกับฮาร์ลีย์ ควินน์สบตากัน

ฝ่ายตรงข้ามดูเหมือนจะมีจำนวนไม่มากนัก

"ที่รัก ส่งฉันบินหน่อย!"

ฮาร์ลีย์ ควินน์ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

ความสามารถในการป่วนเมืองไปทั่วก็อตแธมของเธอไม่ได้มีดีแค่เพราะบารมีของโจ๊กเกอร์คุ้มหัว

หลี่อางไม่ลังเล เขาอุ้มเธอขึ้นแล้วทุ่มออกไปราวกับทุ่มน้ำหนักมนุษย์

"ว่ะฮ่าฮ่าฮ่า!"

ฮาร์ลีย์ ควินน์ตะโกนอย่างตื่นเต้น นี่เป็นประสบการณ์ใหม่ที่เร้าใจอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน

พวกนักเลงสองสามคนตกใจจนลนลาน รีบระดมยิงใส่ฮาร์ลีย์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ

ทว่าฮาร์ลีย์ ควินน์กลับพลิกตัวหลบหลีกกลางอากาศราวกับนักกายกรรมจากคณะ 'ฟลายอิ้ง เกรย์สัน' หลบกระสุนได้อย่างปาฏิหาริย์

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฮาร์ลีย์ ควินน์โชคดี หรือมีความสามารถในการหลบกระสุนได้จริงๆ กันแน่

แต่แน่นอนว่าความเป็นไปได้สูงที่สุดน่าจะเป็นเพราะพวกนักเลงยิงปืนห่วยแตกเองมากกว่า

ขนาดตำรวจที่ไปแข่งหน่วยสวาทระดับนานาชาติของอเมริกายังยิงไม่ค่อยจะแม่น แล้วนับประสาอะไรกับพวกนักเลงข้างถนน

ฮาร์ลีย์แลนดิ้งลงพื้นอย่างสง่างามต่อหน้าทุกคน

เธอย่อตัวลงกับพื้น แล้วนักเลงที่อยู่ใกล้ๆ ก็พุ่งเข้ามาใส่เธอทันที

สาวน้อยตัวตลกคว้าไม้จากพื้นขึ้นมาอย่างลวกๆ ยืดตัวขึ้นแล้วฟาดเข้าที่หน้ามันเต็มแรง

"ป้าบ! โฮมรัน!"

สาวน้อยตัวตลกทำเสียงเอฟเฟกต์ประกอบเอง หลังจากจัดการคว่ำไปหนึ่งคน ด้วยทักษะการต่อสู้ของเธอ การจัดการกับอันธพาลที่เหลือก็เป็นเรื่องง่ายดาย

เธอมีความคล่องตัวสูงมาก เคลื่อนไหวเร็วกว่าคนทั่วไปหลายเท่า แถมยังมีทักษะการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา

แม้จะเทียบไม่ได้กับคู่ต่อสู้อย่างแบทแมน

แต่การรังแกพวกปลาซิวปลาสร้อยพวกนี้ถือว่าสบายมาก

หลังจากจัดการคนอื่นๆ จนหมอบอย่างรวดเร็ว สภาพของฮาร์ลีย์ ควินน์ก็ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย เสื้อผ้าที่เพิ่งซื้อมาใหม่เปรอะเปื้อนไปบ้าง

"ฟู่ว!"

เธอยื่นปากเป่าผมม้าที่ปรกหน้าขึ้นไป แล้วพาดไม้ไว้บนบ่าด้วยท่าทางสบายๆ

"ไม่ต้องกลัวนะที่รัก ฉันจะปกป้องนายเอง!"

"แน่ใจเหรอ?"

หลี่อางเดินเข้าไปหาเธอ พลางส่งสายตาแปลกๆ มองไปที่ด้านหลังเธอ

สาวน้อยตัวตลกหันขวับกลับไปมอง ก็เห็นคนอีกกลุ่มกำลังวิ่งตรงเข้ามา ใบหน้าขาววอกที่โบกรองพื้นหนาเตอะพลันมืดมนลงทันตา

"วิ่ง!"

เธอโยนไม้ในมือทิ้งทันที ก้มเก็บปืนลูกโม่จากพื้นแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งแน่บ

เธอเป็นแค่ฮาร์ลีย์ ควินน์ ไม่ใช่แบทวูแมน คนเยอะขนาดนี้สู้ไม่ไหวหรอก

"อย่าหนีนะ!"

"ฮาร์ลีย์ ควินน์ หยุดเดี๋ยวนี้! ลูกพี่เราต้องการพบเธอ!"

ฝูงคนด้านหลังไล่กวดพร้อมตะโกนโหวกเหวก

แต่ฮาร์ลีย์ ควินน์ก็ไม่ได้โง่ เธอหันกลับไปตะโกนถาม "ลูกพี่พวกแกเป็นใคร?"

"ไปเจอเดี๋ยวก็รู้เองแหละ!"

"ไสหัวไปไป๊!"

เธอยิ่งสับตีนแตกเร็วกว่าเดิม

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่อางได้สัมผัสประสบการณ์วิ่งไล่จับกลางถนน มีคนกลุ่มหนึ่งไล่กวดพวกเขา ส่วนคนเดินถนนทำได้แค่หลบเข้าข้างทาง ไม่มีใครโทรแจ้งตำรวจด้วยซ้ำ ราวกับว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติวิสัย

สมแล้วที่เป็นชาวเมืองก็อตแธมผู้น่ารักและเรียบง่าย

เขาอดไม่ได้ที่จะถามฮาร์ลีย์ ควินน์ "ทำไมเธอถึงมีศัตรูเยอะขนาดนี้เนี่ย?"

ฮาร์ลีย์ทำหน้ามุ่ยอย่างน้อยใจทันที "ฉันจะไปรู้เหรอ? เมื่อก่อนพวกมันไม่เห็นกล้าโผล่หัวมาเลยนี่นา!"

เมื่อก่อนฮาร์ลีย์เคยวางก้ามข่มเหงแก๊งต่างๆ ในก็อตแธมมาทั่ว คนพวกนี้ได้แต่โกรธแค้นแต่ไม่กล้าปริปาก

ใครจะไปคิดว่าตอนนี้พวกมันไม่เพียงแค่กล้าพูด แต่ยังกล้าลงมืออีกด้วย!

เรื่องนี้ทำเอาฮาร์ลีย์เดือดดาลจนเกิดความรู้สึกอยากจะ 'ดัดนิสัย' พวกมันขึ้นมา

เธอฮึดฮัด "คนพวกนี้รังแกกันเกินไปแล้ว ฉันต้องสั่งสอนพวกมันซะหน่อย!"

"หาทางหนีก่อนเถอะ"

หลี่อางเตือนสติ

"ขับรถ!"

ฮาร์ลีย์กระโดดขวางรถคันหนึ่งอย่างบ้าบิ่น

คนขับตกใจเหยียบเบรกจนตัวโก่ง ล้อรถแทบจะลุกเป็นไฟ

ฮาร์ลีย์ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากคนขับลงมาจากรถดื้อๆ "ขอยืมรถหน่อยนะ!"

ชายเจ้าของรถผู้โชคร้ายยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างทาง ดูเป็นมิตรราวกับพลเมืองดีของก็อตแธม

แน่นอนว่าที่เขาว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ไม่ใช่เพราะปากกระบอกปืนดำมืดนั่นหรอกนะ

หลี่อางรู้สึกเดจาวูขึ้นมาตงิดๆ ราวกับว่าเขาอยู่ในเมืองลอสซานตอส

เมื่อก่อนตอนอยู่ลอสซานตอสเขาก็ขโมยรถคล่องแคล่วแบบนี้แหละ

เพียงแต่ตอนนี้เกมกลายเป็นความจริงไปเสียแล้ว

ไม่มีเวลาให้คิดมาก หลี่อางรีบกระโดดขึ้นนั่งฝั่งผู้โดยสารทันที

ฮาร์ลีย์ ควินน์ตะโกน "จับแน่นๆ นะ!"

เธอกระทืบคันเร่งมิด รถพุ่งทะยานออกไปทันที

ทิ้งกลุ่มนักเลงที่ก่นด่าไล่หลังพร้อมสาดกระสุนใส่รถอย่างบ้าคลั่งเอาไว้เบื้องหลัง

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ฮาร์ลีย์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งทำให้หลี่อางได้เปิดหูเปิดตาเห็นอีกด้านของอเมริกา

เมื่อเห็นว่าสลัดคนพวกนั้นหลุดแล้ว เขาจึงเอ่ยขึ้น "เบาๆ หน่อย เดี๋ยวตำรวจก็อตแธมก็แห่กันมาหรอก"

"ที่รัก สนุกไหมล่ะ?"

ฮาร์ลีย์ลดความเร็วลงอย่างว่าง่าย แล้ววาดแขนมาโอบไหล่หลี่อางพลางเอ่ยถาม

หลี่อางจะปฏิเสธได้หรือ?

มันสนุกจริงๆ นั่นแหละ

มันทำให้เขาหวนนึกถึงความรู้สึกตอนถูกไล่ล่าไปพร้อมกับคาร่า

ทุกวินาทีเต็มไปด้วยความวิตกกังวล แม้แต่ตอนกลางคืนก็นอนไม่หลับ

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังรู้สึกว่ามันเร้าใจ

เขาแค่หลงใหลในความรู้สึกตื่นเต้นแบบนั้น

"จัดการเรื่องรถซะ แล้วกลับบ้านกันเถอะ"

แต่หลังจากความพลุ่งพล่านผ่านพ้น สิ่งที่เหลืออยู่คือความเรียบง่าย

ในที่สุดหลี่อางก็มีชีวิตที่มั่นคง และพอคิดถึงหน้าคาร่า เขาก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีก

"ไปหาคนคนหนึ่งก่อนเถอะ เพื่อนฉันเอง"

ฮาร์ลีย์ ควินน์ต่อรองกับหลี่อาง

"ไม่"

หลี่อางส่ายหน้า

อย่างฮาร์ลีย์ ควินน์เนี่ยนะจะมีเพื่อน?

แล้ว... เพื่อนของเธอจะเป็นคนปกติได้เหรอ?

หลี่อางไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว

ทว่าฮาร์ลีย์ ควินน์งัดไม้ตายออกมาทันที

"แดดดี้ขา!"

ใครจะไปต้านทานฮาร์ลีย์ ควินน์ในโหมดอ้อนทำปากจู๋ได้ลงคอ?

รถแล่นไปจนถึงถนนลอนดอนในย่านอัปเปอร์เวสต์ไซด์

สาวน้อยตัวตลกหาที่จอดทิ้งรถไว้ เดี๋ยวตำรวจคงส่งคืนเจ้าของเอง

สรุปว่าแค่ยืมมาจริงๆ นั่นแหละ

"ต้องรีบหน่อยนะ ไม่งั้นเราจะเหลือเวลาแค่ครึ่งวัน"

ฮาร์ลีย์ ควินน์ลากแขนหลี่อาง รีบจ้ำอ้าวเข้าไปในตึกใหญ่แห่งหนึ่ง

เธอเดินเข้าลิฟต์อย่างชำนาญแล้วกดเลือกชั้น

"เราจะไปหาเพื่อนคนไหนกัน?"

หลี่อางเอ่ยถามขึ้น

"เจอเดี๋ยวก็รู้เอง เธอสวยมากเหมือนกันนะ แต่นายห้ามปันใจไปชอบคนอื่นเด็ดขาด ตกลงไหม?"

สาวน้อยตัวตลกพูดเสียงอ่อย พลางช้อนตามองหลี่อางด้วยดวงตาคู่สวยเปี่ยมเสน่ห์

ต้องยอมรับเลยว่าเธอมีเสน่ห์ดึงดูดใจราวกับดาราฮอลลีวูด หรืออาจจะน่าตื่นตะลึงยิ่งกว่านั้นเสียอีก

หลี่อางรู้สึกใจอ่อนยวบทันทีจึงรับปาก "ผมไม่เลิกชอบคุณหรอกน่า"

อย่างมาก... ก็แค่ใจกว้างขึ้นอีกนิด

ฮาร์ลีย์ ควินน์ตามไม่ทันความคิดเขาแน่นอน เธอจึงยิ้มอย่างวางใจ "ดีมาก งั้นเดี๋ยวนายห้ามจูบเธอนะ"

"ทำไมผมต้องไปจูบเธอด้วยล่ะ?"

หลี่อางงงเล็กน้อย

แต่พอประตูลิฟต์เปิดออก เขาก็เข้าใจทันที

ทางเดินทั้งสายเต็มไปด้วยพืชสีเขียวขจี นี่มันตึกคอนกรีตเสริมเหล็กชัดๆ แต่กลับดูเหมือนป่าดงดิบตามธรรมชาติ

ผนังถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์ราวกับมีชีวิต คอยชี้บอกทิศทางไปตามระเบียงทางเดิน

"ระวังด้วยนะ อย่าไปเหยียบเจ้าตัวเล็กพวกนี้เข้าล่ะ ไม่งั้นไอวี่จะโกรธเอา"

ไอวี่ ซึ่งแปลว่าไม้เลื้อยตลอดปี จึงเป็นชื่อที่คนส่วนใหญ่ใช้เรียกขาน 'พอยซั่น ไอวี่'