บทที่ 23 ฮาร์ลีย์ ควินน์

บทที่ 23 ฮาร์ลีย์ ควินน์

คาร่าตื่นแต่เช้าตรู่

เสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดแทบพังเมื่อคืนปลุกให้เธอตื่นขึ้นโดยธรรมชาติ ดังนั้นในขณะที่ประตูห้องข้างๆ ยังคงปิดสนิท เธอจึงมานั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ในห้องนั่งเล่น

เศษชิ้นส่วนเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น ยิ่งทำให้เธอเดือดดาลขึ้นไปอีก

แม้จะรู้ดีว่าพ่อทูนหัวควรหาแม่ทูนหัวสักคน แต่ลึกๆ แล้วเธอก็ทำใจยอมรับไม่ได้

แบบนี้ความรักที่พ่อทูนหัวมีให้เธอจะถูกแบ่งไปไหมนะ?

ในขณะที่คาร่ากำลังตกอยู่ในห้วงความคิด ประตูห้องของหลี่อางก็เปิดออก

หญิงสาวผมบลอนด์แสนสวย รูปร่างสูงโปร่ง ขาเรียวยาว หุ่นดีไร้ที่ติเดินออกมา เธอสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวของหลี่อางอย่างลวกๆ เผยให้เห็นเรียวขายาวที่พร้อมจะกระชากวิญญาณใครต่อใครแกว่งไกวไปมาอย่างอิสระ

"อื้ม"

ฮาร์ลีย์ ควินน์เองก็แปลกใจเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าจะเปิดประตูมาเจอเด็กสาวนั่งจ้องเขม็งใส่

แต่เธอหาได้สนใจไม่ กลับมีรอยยิ้มขี้เล่นผุดขึ้นบนใบหน้า ทำราวกับมองไม่เห็นคาร่า เธอปิดประตูอย่างชำนาญแล้วเดินไปแปรงฟันล้างหน้า

คาร่ามองดูฉากนี้ ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงแพศยาคนนี้จะหน้าด้านขนาดนี้ เธอแทบจะอกแตกตายด้วยความโมโห

ยิ่งไปกว่านั้น ฮาร์ลีย์ ควินน์ยังฮัมเพลงในลำคอขณะทำธุระส่วนตัว ทำราวกับว่าตัวเองเป็นนายหญิงของบ้าน

นี่ทำให้คาร่าน้อยระงับอารมณ์ไม่อยู่พาลอีกต่อไป

"คุณเป็นใคร!?"

คาร่าถามด้วยใบหน้าเย็นชา

"ฉันเป็นใคร? ฉันต่างหากที่ต้องถามเธอ ยัยหนู โผล่มาอยู่ในบ้านฉันตั้งแต่เช้า"

ฮาร์ลีย์ ควินน์ย้อนถาม

คำพูดนี้ทำให้คาร่าโกรธจัด เธอกำหมัดแน่น อยากจะต่อยผู้หญิงคนนี้ให้กระเด็นออกนอกระบบสุริยะไปจริงๆ

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าพ่อทูนหัวอยากให้เธอเป็นกุลสตรี เธอจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ

"นี่บ้านหนูนะ! ไม่สนหรอกว่าคุณจะเป็นนางจิ้งจอกมาจากไหน ไสหัวไปซะ! ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนอยู่ได้ข้ามวันเลยสักคน!"

คาร่าร่ายยาวเป็นชุด

"โห"

คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของฮาร์ลีย์ ควินน์เป็นประกาย "งั้นเธอก็ได้เห็นคนแรกที่อยู่ข้ามวันได้แล้วนี่ไง"

"แถมฉันจะอยู่ที่นี่ตลอดไปซะด้วย"

"บ้าเอ๊ย!"

คาร่าทนไม่ไหวอีกต่อไปและสบถออกมาตรงๆ

เธอเกลียดผู้หญิงคนนี้

ในขณะนั้น หลี่อางที่แอบฟังอยู่ข้างในกลัวว่าทั้งคู่จะตีกัน จึงรีบเปิดประตูออกมาทันที

"พ่อทูนหัว!"

คาร่าที่เต็มไปด้วยความน้อยใจพุ่งตัวเข้าใส่หลี่อางทันที ดีที่ตอนนี้หลี่อางรูปร่างดีขึ้นมากจึงรับร่างที่พุ่งมาเหมือนลูกปืนใหญ่ของเธอไหว

อีกด้านหนึ่ง ฮาร์ลีย์ ควินน์ก็ทำท่าเดียวกัน

และเธอก็ตะโกนออกมาด้วย

"ป๋าขา!"

"แค่ก!"

คาร่า: ?

หลี่อางแทบจะโดนกอดจนตัวเหลวด้วยฝีมือคาร่า แต่สรรพนามที่ฮาร์ลีย์ ควินน์เรียกนั้นมีพลังทำลายล้างสูงเกินไป

ฮาร์ลีย์ ควินน์นี่มันคนบ้าชัดๆ

"เอาล่ะๆ"

แต่หลี่อางไม่มีทางเลือก ได้แต่พยายามไกล่เกลี่ยสถานการณ์ "นี่ลูกทูนหัวของผม คาร่า"

"ฉันก็นึกว่าคุณมีลูกสาวโตขนาดนี้ตั้งแต่อายุน้อยๆ ที่แท้ก็ลูกทูนหัวนี่เอง"

ฮาร์ลีย์ ควินน์พูดพลางกอดหลี่อาง

เธอไม่สนหรอกว่านี่จะเป็นลูกทูนหัวหรือลูกแท้ๆ ของหลี่อาง และไม่ได้กลัวว่าจะต้องเลิกราเหมือนผู้หญิงคนก่อนๆ

กลับกัน เธอรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้น่าสนใจมาก

นิสัยแบบนี้สิเข้ากับเธอได้ดี!

ถ้าพาไปก่อเรื่องด้วยกันล่ะก็...

ฮาร์ลีย์เมินเฉยต่อสายตาอาฆาตของคาร่าและเริ่มจินตนาการไปไกล

"นี่ฮาร์ลีย์"

หลี่อางแนะนำเธอให้คาร่ารู้จัก

เมื่อได้สติ ฮาร์ลีย์ ควินน์ก็เสริมว่า "ฮาร์ลีย์ ควินน์ ใครๆ ก็เรียกฉันว่าราชินี!"

"ฮาร์ลีย์ ควินน์!"

คาร่าแปลกใจเล็กน้อย เธอมองหน้าพ่อทูนหัว

สายตานั้นราวกับจะถามว่า ไปลักพาตัวผู้หญิงร้ายกาจแบบนี้มาได้ยังไง?

"โอ้ ยัยหนู เธอก็รู้จักฉันด้วยเหรอเนี่ย ดูท่าเราจะเข้ากันได้ดีเลยนะ"

ฮาร์ลีย์ ควินน์ประหลาดใจสุดขีด

ส่วนหลี่อางกลับรู้สึกระแวงมาก

สีหน้าของคาร่าดูไม่ดีมาตลอด และหลี่อางไม่เคยเห็นเธอโกรธขนาดนี้มาก่อน

ดังนั้น หลี่อางจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหนีออกจากสนามรบ "เดี๋ยวผมไปทำมื้อเช้าก่อนนะ เดี๋ยวต้องพาคาร่าไปมอบตัวที่โรงเรียนด้วย"

"งั้นเหรอ? ฉันไปด้วยสิ"

เรื่องสนุกๆ แบบนี้ ฮาร์ลีย์ ควินน์ยกมือขอเข้าร่วมทันที

และป่วยการที่จะคัดค้าน

"หนูไม่อนุญาต!"

คาร่าไม่ยอมท่าเดียว

"ได้ยังไงกัน? หนูเพิ่งจะเข้าโรงเรียนนะ ตามธรรมเนียมแล้วคุณพ่อกับคุณแม่ต้องไปด้วยสิ"

ฮาร์ลีย์สวมบทบาททันที

"ไม่!!!"

คาร่าสู้ฝีปากไม่ไหวได้แต่กรีดร้องออกมา

ในครัวแบบเปิด หลี่อางฟังด้วยความหวาดเสียว กลัวว่าคาร่าจะน็อตหลุดแล้วทุบฮาร์ลีย์ ควินน์กระเด็นไป

เขาจึงเร่งมือลวกเส้นให้เร็วขึ้นอีกนาที แล้วรีบยกมื้อเช้าออกมา

ฮาร์ลีย์ ควินน์เหลือบมองแล้วพูดว่า "ทำไมไม่มีไก่ผัดเม็ดมะม่วงกับไก่น้ำลายสอที่คุณพูดถึงเมื่อคืนล่ะ?"

เมื่อเห็นรอยยิ้มกึ่งยิงกึ่งผ่านของฮาร์ลีย์ ควินน์ หลี่อางก็รีบถลึงตาใส่เธอทันที

อย่าพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคาร่านะ!

ส่วนคาร่ามองทั้งคู่ด้วยความสับสน อยากจะร้องไห้ออกมา

จบกัน พวกเขามีความลับต่อกันด้วย!

ทำไมเธอไม่เห็นรู้เลยว่าพ่อทูนหัวทำอาหารสองอย่างนี้เป็น?

ฮาร์ลีย์ ควินน์คีบเส้นเข้าปากคำหนึ่งแล้วพูดว่า "รสชาติดีนี่ ฉันยิ่งชอบคุณเข้าไปใหญ่เลย ที่รัก!"

...

หลังมื้อเช้า

ฮาร์ลีย์ ควินน์งัดลูกบ้าออกมาใช้ จนทำให้หลี่อางและคาร่าจำต้องหนีบเธอไปด้วย

ติดตรงที่ว่าเธอไม่มีเสื้อผ้าของตัวเองเลย

เธอสูงกว่าคาร่านิดหน่อย ประมาณ 170 เซนติเมตร และคาร่าก็ไม่ยอมให้เธอยืมเสื้อผ้าใส่ด้วย

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับฮาร์ลีย์ เธอหยิบเสื้อผ้าของหลี่อางมาใส่หน้าตาเฉย

เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ บวกกับรองเท้าบูทคู่ยาวของเธอก็เพียงพอแล้ว

เวลานี้เธอไม่ได้แต่งหน้าแบบฮาร์ลีย์ ควินน์ ทำให้ดูบ้าน้อยลง แต่กลับมีความงดงามที่ดูสงบนิ่งเข้ามาแทน

แต่เพราะรู้ว่าเธอคือฮาร์ลีย์ ควินน์ คาร่าผู้ภูมิใจในการเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมจึงไม่มีสีหน้าที่ดีให้เธอเลย

ความคิดเดียวในหัวคือขอให้ผู้หญิงนิสัยไม่ดีคนนี้รีบๆ ไปจากพ่อทูนหัวของเธอเสียที

"ทำไมคาร่าเพิ่งจะเข้าโรงเรียนตอนนี้ล่ะ?"

ตอนที่เดินออกมา ฮาร์ลีย์ ควินน์ถามด้วยความสงสัย

หลี่อางอธิบาย "ด้วยเหตุผลพิเศษบางอย่าง คาร่าเลยเรียนที่โรงเรียนเดิมไม่ได้แล้ว ต้องย้ายที่เรียนน่ะ"

"โธ่ เด็กน่าสงสาร"

ฮาร์ลีย์ผู้ดราม่าเก่ง 'ความรักของคนเป็นแม่' เอ่อล้นออกมาทันที เธอเป็นคนขี้สงสารอยู่แล้ว เธอขยับไปอีกด้าน คว้าตัวคาร่าไว้แล้วพูดว่า "ถ้าโดนแกล้งที่โรงเรียน บอกฉันนะ รับรองฉันจะไปบึ้มโรงเรียนทิ้งให้"

เธอคิดว่าคาร่าผู้น่ารักคงโดนกลั่นแกล้งที่โรงเรียนมา

ยังไงซะเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องปกติมากในอเมริกา โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่นี่คือก็อตแธม

คาร่าย่อมไม่หลงกล "ถึงมี หนูจัดการเองได้"

"อย่าทำงั้นสิคาร่า ฉันแค่อยากเป็นคุณแม่ที่ดีนะ"

ฮาร์ลีย์ ควินน์ทำเสียงน่าสงสาร "ฉันฝันอยากมีลูกสาวน่ารักๆ แบบนี้มาตลอดเลยนะ!"

แต่สิ่งที่เธอพูดเกือบทำให้คาร่าสติแตก

คาร่าต้องข่มใจอย่างหนักไม่ให้เผลอต่อยเธอปลิว แล้วรีบขยับหนีไปอยู่อีกข้างของหลี่อาง

ฮาร์ลีย์ก็รีบตามไปติดๆ

เดิมทีเธอตั้งใจว่าพอเล่นจนเบื่อแล้วก็จะจากไป แต่ตอนนี้เธอไม่คิดแบบนั้นแล้ว

แค่เพื่อลูกสาวที่น่ารักคนนี้ เธอตัดสินใจจะเกาะติดหลี่อางแจ

ในมุมมองที่มั่นใจเกินร้อยของฮาร์ลีย์ ควินน์ เธอรู้สึกว่าคาร่าไม่ใช่คนธรรมดา และมีแววว่าจะบ้าไปกับเธอได้แน่ๆ

ก็เมื่อกี้ตอนเธอบอกว่าจะระเบิดโรงเรียน คาร่าไม่ได้ปฏิเสธนี่นา!