บทที่ 26 - บทบาทคุณหนูผู้ร่ำรวย

บทที่ 26 - บทบาทคุณหนูผู้ร่ำรวย

เจอเถ้าแก่ถังมโนเป็นตุเป็นตะไปเองแบบนี้ หวายอวี๋อ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไร เลยได้แต่ยิ้มเขินๆ

ในสายตาเถ้าแก่ถัง นั่นคือการยอมรับกลายๆ!

ความรู้สึกฮึกเหิมพุ่งพล่านทันที "น้องอวี๋! วางใจเถอะ ในเมื่อพี่ชายกล้าไว้ใจฉัน ฉันไม่มีทางทำให้เธอเสียเปรียบแน่นอน ผักป่าพวกนี้ฉันรับหมด ให้ชั่งละ 25 คะแนน เป็นไง?"

พูดจบเขาก็รีบอธิบาย "จริงๆ ถ้าเอาไปปล่อยในตลาด อาจจะขายได้ถึงสามสิบสี่สิบคะแนนต่อชั่ง แต่ของพวกนี้กินที่ความสด ช้าไปนิดเดียวราคาก็ตก ฉันรับมาทางนี้ ก็ต้องรีบติดต่อคนซื้อทางโน้น มันก็มีความเสี่ยงอยู่บ้าง"

"น้องอวี๋ เห็นใจกันหน่อยนะ"

หวายอวี๋ไม่มีอะไรจะไม่เห็นใจอยู่แล้ว

ทำธุรกิจนี่นา คุณได้กำไรฉันก็ได้เงิน ถึงจะไปกันได้ยาวๆ ถ้าเถ้าแก่ถังไม่ได้กำไรสักแดง เขาจะมาทำดีกับเธอทำไม?

จากค่าการกลายพันธุ์ 11 รับซื้อ 8 คะแนน มาถึงค่าการกลายพันธุ์ 9 รับซื้อ 25 คะแนน ดูท่าต่ำกว่า 10 นี่ราคาจะกระโดดขึ้นมาคนละเรื่องเลยแฮะ

เธอพยักหน้า "ขอบคุณค่ะเถ้าแก่ ข้างล่างยังมีเห็ดหอมป่ากับดอกไข่มุกอีกนิดหน่อย เห็ดหอมไม่ต้องชั่งนะคะ หนูให้พี่ชายเถ้าแก่ค่ะ"

เถ้าแก่ถังยิ้มแก้มปริ ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ "อุ๊ย! อุ๊ย! เกรงใจแย่เลย... ไม่เป็นไร! น้องอวี๋อุตส่าห์มาส่งของเอง ฉันจะเอาเปรียบเธอได้ไง"

ปากก็พูดไป มือก็ปูกระดาษลัง เทผักออกมาอย่างคล่องแคล่ว มืออีกข้างควักโทรศัพท์มารีบส่งข้อความ

"เดี๋ยวฉันแจ้งลูกค้าก่อน"

หวายอวี๋มองเขาอย่างอิจฉานิดหน่อย เทียบกันแล้ว การทำธุรกิจนี่ดูสบายจังเลยนะ!

แต่เธอก็ได้มาไม่น้อยเหมือนกัน

ถึงผักกาดนาจะเบาหวิว แต่ถุงพลาสติกสามใบยัดมาแน่นเอี๊ยด รวมแล้วก็ได้ตั้ง 13 ชั่งกว่า

หวายอวี๋ทำความสะอาดมาดี ดินโคลนตรงรากแทบไม่มี เถ้าแก่ถังเลยไม่หักน้ำหนักส่วนนี้

ผักกูดเยอะหน่อย ใส่มาเต็มตะกร้าสะพายหลัง ได้ยี่สิบชั่งนิดๆ

ดอกไข่มุกไม่ถึงห้าชั่ง เห็ดหอมสองชั่งเต็ม

เถ้าแก่ถังปัดเศษให้เป็น 41 ชั่ง รวมทั้งหมด 1,025 คะแนน

หวายอวี๋ยกข้อมือดูคะแนนขึ้นๆ ลงๆ จู่ๆ ก็รู้สึกรวยขึ้นมาทันตาเห็น

อย่างที่เขาว่า ช่างฝีมือจะทำงานให้ดีต้องมีเครื่องมือที่พร้อมสรรพ

ถ้าวันก่อนเธอมีตะกร้ากับถุงพลาสติก ป่านนี้คงขายผักได้เพิ่มอีกสักสิบยี่สิบชั่ง เก็บเงินซื้อปูนไปสร้างบ้านได้หลายถุงแล้ว

แต่ตอนนี้...

"น้องอวี๋" เถ้าแก่ถังมองรองเท้าสีขาวสะอาดที่มีโคลนติดอยู่ของเธอ "ปกติเธอเดินทางมายังไง? นั่งรถเมล์เหรอ?"

หวายอวี๋พยักหน้า "ค่ะ พี่ชายไม่ให้หนูขับรถ"

"เธอยังเด็ก ถนนหนทางตอนนี้ก็ไม่ดี ไม่ขับรถน่ะถูกแล้ว... แต่ว่านะ ฉันมีของดีจะให้ดู"

"มา มายืนตรงนี้ เดี๋ยวฉันเปิดประตูโกดังให้ดู"

หวายอวี๋เดินไปยืนข้างตู้โชว์ตามที่เถ้าแก่ถังบอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น

วินาทีต่อมา ประตูโกดังเปิดออก ของสีสันฉูดฉาดแขวนเต็มผนัง ทำเอาเธอละสายตาไม่ได้เลย

"ดูสิ! จักรยานลอตใหม่เพิ่งเข้ามา ได้ยินว่าเอามาจากโกดังโรงถ่ายหนัง ดูดอกไม้ผ้าที่ผูกไว้สิ ในตะกร้าหน้ารถก็มีดอกไม้ปลอม สีสันสดใส... สวยไหม?"

เขามองว่าหวายอวี๋เป็นคุณหนูเอาแต่ใจที่บ้านตามใจ หน้าเด็ก นิสัยเด็กกว่าหน้า ก็ต้องชอบของกุ๊กกิ๊กแบบนี้แหละ ใช่ไหมล่ะ?

แต่สายตาของหวายอวี๋ที่จับจ้องจักรยานตรงหน้า กลับไปหยุดอยู่ที่จักรยานสีดำหน้าตาธรรมดาๆ สองคันนั้น

"หนูอยากได้คันนั้น! ดูคันใหญ่ดี เท่ด้วย หนูยังไม่เคยขี่แบบนี้เลย!"

เถ้าแก่ถังมองตาม โธ่เอ๊ย! จักรยานโบราณคันใหญ่!

นี่ก็เอามาจากโรงถ่ายเหมือนกัน เห็นว่าเป็นของกองละครย้อนยุค คุณภาพถึกทนหายห่วง

จะว่าไป จักรยานโบราณคันใหญ่เดี๋ยวนี้ขี่ทำความเร็วได้ดี บรรทุกของได้เยอะ ใช้งานได้จริงนะเนี่ย

ตอนนี้มอเตอร์ไซค์ขาดน้ำมัน มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าหาที่ชาร์จยาก ในถนนคนเดินห้ามรถเข้า แต่จริงๆ ในเมืองคนขี่จักรยานเยอะมาก

แต่ส่วนใหญ่เป็นจักรยานแชร์สีฟ้าสีเขียว... แน่นอน ตอนนี้กลายเป็นของส่วนตัวไปหมดแล้ว

จักรยานโบราณคันใหญ่นี่เขาเพิ่งเอามาโชว์เมื่อวาน วันนี้ขายไปสองคันแล้ว

เขาลังเล "คันนี้ขี่ยากกว่าจักรยานคันเล็กพวกนั้นนะ... ลองดูแบบล้อ 26 หรือ 24 นิ้วไหม?"

หวายอวี๋ดูแล้ว

จักรยานล้อ 26 หรือ 24 ขี่ง่ายกว่า เหมาะกับเธอมากกว่า แต่เธอเข้าเมืองต้องนั่งรถเมล์ จักรยานมีไว้ใช้ขนของแถวคฤหาสน์กุหลาบมากกว่า

อย่างเมื่อวาน ถ้ามีจักรยานเอาไม้ซุงมัดไว้แล้วเข็น ก็คงไม่ต้องลากถูลู่ถูกังจนเหนื่อยแทบตายแบบนั้น

ตอนนี้ เธอเลยสวมบทบาทคุณหนูเอาแต่ใจ "ที่บ้านมีจักรยานแล้ว แต่พี่ชายไม่เคยซื้อคันใหญ่แบบนี้ให้... หนูอยากได้คันใหญ่ๆ ค่ะ"

เดี๋ยวนี้บทพี่ชายโผล่มาถี่ยิบ โกหกบ่อยเข้า บางทีหวายอวี๋ก็เริ่มเบลอๆ ว่าตกลงเธอมีพี่ชายสองคนจริงๆ หรือเปล่า

แต่เอามาใช้รับมือเถ้าแก่ถังได้ผลชะงักนัก

เขาพยักหน้า "ได้! จักรยานฉันขาย 899 คะแนน น้องสาวเอาไป 650 คะแนนพอ"

"แล้วเธอไปเดินเล่นก่อนได้นะ เอาบัตรประชาชนมาถ่ายเอกสารหน่อย เดี๋ยวฉันให้คนเอาไปตอกเลขตัวถังที่กรมขนส่ง ผูกข้อมูลกับบัตรประชาชนเธอ"

"ตอกเลขตัวถัง?" หวายอวี๋สงสัย "เหมือนติดป้ายทะเบียนรถเหรอคะ?"

เถ้าแก่ถังพยักหน้า "ก็ใช่น่ะสิ! เดี๋ยวนี้ดาวเทียมไม่ค่อยดี รถที่บ้านเธอติด GPS ไปก็ใช้ได้แค่ในเมือง... จักรยานใช้วิธีบ้านๆ แบบนี้แหละ พ่อฉันบอกว่า นี่มันวิธีลงทะเบียนจักรยานเมื่อร้อยปีก่อนชัดๆ"

หวายอวี๋เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เธอมองเถ้าแก่ถังคืนบัตรประชาชนให้ แล้วก็เริ่มกลุ้มใจอีกรอบ

"เหลืออีกสี่ร้อยคะแนน จะเอาไปซื้ออะไรดีนะ?"

เถ้าแก่ถังเดาะลิ้น มิน่าล่ะถึงเป็นเจ้าหญิงน้อยของบ้าน

ขายผักได้พันคะแนน ซื้อจักรยานแบบไม่กะพริบตา แล้วยังอยากจะใช้ 400 คะแนนที่เหลือให้หมดรวดเดียวอีก...

จุ๊ๆๆ! รู้ไหมว่าในเมืองมีกี่คนที่ผ่านภัยพิบัติมาหกปีแล้วยังมีเงินเก็บไม่ถึง 400 คะแนน

แต่ก็นะ คนรวยนี่นา!

เขากำโทรศัพท์แน่น ดูข้อความที่เด้งรัวๆ ว่า [เก็บผักป่าไว้ให้ฉันด้วย] แล้วก็คำนวณในใจอย่างมีความสุข

ผักกูดเก็บไว้กินเองสามชั่ง ผักกาดนาสามชั่ง เย็นนี้ให้ที่บ้านซื้อแป้งกับหมูสักชิ้น กลับไปทำเกี๊ยวกินฉลองชุดใหญ่!

ส่วนเห็ดหอมสองชั่งนั่น ไม่ต้องพูดถึง ต้องต้มซุปไก่สิถึงจะเด็ด...

โห มื้อนี้มื้อเดียว คิดเป็นเงินก็ปาเข้าไปสี่ห้าร้อยคะแนนแล้วนะเนี่ย!

ส่วนหวายอวี๋เหมือนจะนึกอะไรออก เลยพูดอย่างดีใจ "ช่วงนี้หนูอยากปลูกดอกไม้ปลูกผัก สร้างบ้านในสวน... งั้นซื้อพวกเครื่องมือกับวัสดุดีกว่า"

เถ้าแก่ถังยิ้มพยักหน้าเห็นดีเห็นงาม

โอ้โห! สวนใหญ่ขนาดปลูกผักปลูกดอกไม้ได้ พี่ชายสองคนของแม่หนูนี่ นอกจากเก่งแล้ว น่าจะมีลูกน้องเป็นกองทัพเลยมั้ง?

ไม่งั้นยุคนี้ อย่าว่าแต่สวนใหญ่ๆ หายากเลย แค่กำลังคนที่จะคุ้มครองให้คนในบ้านมานั่งปลูกผักเล่นๆ ได้ ก็หาได้ยากเต็มทีแล้ว!

[จบแล้ว]