บทที่ 21 - หน้าด้านเกินไปแล้ว

บทที่ 21 - หน้าด้านเกินไปแล้ว

อารมณ์ของหวายอวี๋ร่าเริงสดใสจนโจวเฉียนถึงกับอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างตามไปด้วย

"ดีเลย! ดีจริงๆ!"

หยุดนิดนึงแล้วถาม "ไม่ได้ไปทำอะไรที่ไม่ควรทำมาใช่ไหม?"

เขาไม่ได้พยายามจะซักไซ้ แต่ประโยคนี้กลับทำให้หวายอวี๋ดีใจขึ้นไปอีก

เธอส่ายหน้า "เปล่าค่ะ! หนูไปขอให้พวกญาติๆ ช่วยคิดหาวิธี..."

โจวเฉียนคิดตาม ก็พอจะเข้าใจ หวายอวี๋ดูไร้เดียงสาบอบบางขนาดนี้ เมื่อก่อนคงเป็นเด็กที่บ้านตามใจ พอบอกว่าไปให้ญาติช่วยคิดหาวิธี... ก็คงไม่พ้นไปยืมคะแนนหรือไม่ก็อ้อนขอนั่นแหละ!

"ได้!" เขาตอบรับอย่างใจกว้าง "เดี๋ยวฉันไปเรียกคนเข้าเวรมาแลกให้ ถ้ามีคะแนนเหลืออยากแลกอะไรอีก ก็มาถามฉันได้นะ"

หวายอวี๋คิดดูแล้ว พบว่ายังไม่มีอะไรจำเป็นเร่งด่วนตอนนี้ เลยส่ายหน้า แล้วยื่นแขนออกไป

"คราวที่แล้วพี่สาวสองคนช่วยออกค่าของใช้ส่วนตัวให้ หนูขอโอนคืนให้ด้วยนะคะ เท่าไหร่คะ?"

โจวเฉียนรู้สึกกระดากนิดหน่อย เขารู้ว่าพวกเธอให้อะไรไป เลยตอบอ้อมแอ้ม "เอามา 20 คะแนนก็พอ"

หวายอวี๋ยิ้มพยักหน้า ปรับตัวเลข เอาข้อมือชนกัน โอนออกไป 370 คะแนน ตอนนี้เหลือ 30 คะแนน บวกกับเงินทอนค่าพุทราอีก 36 คะแนน รวมเป็น 66 คะแนน

แต่การได้พลั่วอเนกประสงค์มา พรุ่งนี้ห้องน้ำของเธอก็จะเสร็จสมบูรณ์ คุ้มค่าสุดๆ!

มองดูเจ้าหน้าที่รีบวิ่งเอาพลั่วอเนกประสงค์แวววาวลายพรางออกมาให้ หวายอวี๋แทบจะวางไม่ลง

ต้องยอมรับเลยว่า ในค่ำคืนมืดมิด การได้ถือพลั่วแบบนี้ไว้ในมือ ความปลอดภัยในชีวิตเพิ่มขึ้นอีกโข!

เธอปลดตะกร้าลง แล้วพูดกับโจวเฉียน "มีถุงไหมคะ? วันนี้หนูไปเดินตลาดแลกเปลี่ยน ซื้อพุทรามาถุงนึง อยากเลี้ยงพี่ชายหัวหน้ากับพวกพี่ๆ ค่ะ"

หา?

โจวเฉียนงง รีบโบกมือปฏิเสธ "อันนี้ฉันไม่รับหรอก เธอเอาไปแลกคะแนนไว้ใช้ยามฉุกเฉินดีกว่า"

เดี๋ยวนี้ผลไม้สดแพงจะตาย แม่หนูนี่มีน้ำใจก็ดีแล้ว แต่พวกเขาจะรับไว้ไม่ได้

หวายอวี๋ส่ายหน้า "อันนี้ไม่แพงเลยค่ะ ถุงเบ้อเริ่มนี่ขายแค่ 4 คะแนนเอง"

โจวเฉียนเงียบกริบ

ถุงใหญ่ขนาดนี้ ขายแค่ 4 คะแนน...

"แล้วค่าการกลายพันธุ์เท่าไหร่ล่ะ?"

หวายอวี๋ตอบอย่างเบิกบาน "23 ค่ะ!"

โจวเฉียน: ...

พูดตรงๆ นะ ตอนจนตรอกพวกเขาก็เคยกินผลไม้ค่าการกลายพันธุ์ 25 มาแล้ว ของพรรค์นั้น คนที่เคยกินต่างลงความเห็นว่า

[ตายซะยังดีกว่า]

แต่หวายอวี๋ย้ำอีกว่า "หนูชิมแล้วค่ะ จริงๆ มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ หวานๆ ด้วย... พี่ชาย หนูอยากขอบคุณพี่มาตลอดเลย"

"ถ้าพี่ไม่รับ หนูอยากเลี้ยงพี่สาวสองคนนั้นก็ได้ค่ะ"

เธอมองโจวเฉียนตาละห้อย

และพุทราถุงนี้ ก็แค่ 4 คะแนนเอง...

"ได้!"

โจวเฉียนเดินไปเอากะละมังเล็กๆ มาจากห้องเวร "ขอบใจนะ ครั้งหน้าไม่เอาแล้วนะ"

คิดแล้ว เขาก็ยืมไฟฉายจากห้องเวรมาด้วย

"เอาไปส่องทาง คราวหน้ามาค่อยเอามาคืน"

...

พอมองส่งหวายอวี๋แบกตะกร้าถือพลั่วอเนกประสงค์เดินกลับไปอย่างมีความสุข โจวเฉียนถึงได้ยกกะละมังเดินกลับเข้าค่าย

ระหว่างทางเจอคนรู้จัก อีกฝ่ายทำหน้าตื่นเต้น

"โอ้โห! พุทราสดขนาดนี้เอามาจากไหน? ขอชิมลูกนึงสิ"

โจวเฉียนยิ้มกว้างอย่างใจป้ำ "กินสิ! คนกันเอง กินได้ตามสบาย!"

พอเขายิ้มแบบนี้ อีกฝ่ายกลับระแวงขึ้นมาทันที "เดี๋ยวนี้ผลไม้ดีๆ แพงจะตาย นายจะใจป้ำขนาดนี้เชียว? บอกมาตามตรง ค่าการกลายพันธุ์เท่าไหร่?"

โจวเฉียนทำหน้าไม่พอใจ "ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ? นี่ค่าการกลายพันธุ์ 10!"

โหย!

ถ้าบอกสักสิบเจ็ดสิบแปดยังพอเชื่อได้ แต่บอกว่า 10 เนี่ยนะ...

"เท่าไหร่กันแน่? ไม่บอกจะยัดใส่ปากนายนะ!"

โจวเฉียนไม่อยากกินไอ้นี่อยู่แล้ว เลยบอกความจริง "23..."

เชี่ย...

อีกฝ่ายถือพุทราค้างเติ่ง

"ตั้ง 23 แล้วนายบอกให้ฉันกินตามสบายเนี่ยนะ?! นายยังเป็นคนอยู่ไหม?"

พอเอะอะโวยวาย คนก็เริ่มมุงเข้ามาดู ต่างคนต่างหัวเราะเยาะ จู่ๆ มีคนฉุกคิดได้

"ไม่ใช่นะ ถ้า 23 จริง เขาจะยกมาทำไมตั้งเยอะแยะ?"

"นั่นสิ! ทำลับๆ ล่อๆ ไม่ยอมบอกที่มาที่ไปอีก"

"สงสัยกลัวพวกเราแย่งกิน... ฉันสงสัยว่า ค่าการกลายพันธุ์ไม่เกิน 18 หรอก"

พอพูดแบบนี้ มือไม้ของทุกคนก็เริ่มอยู่ไม่สุข

23 หมาไม่แดกก็จริง แต่ถ้า 18 ล่ะก็ ไม่ได้กินผลไม้สดมาตั้งนาน กัดสักสองคำ ก็ยังถือว่าได้กินใช่ไหมล่ะ?

ไม่อร่อยค่อยคายทิ้งก็ยังทัน

โจวเฉียนเห็นท่าไม่ดี รีบยื่นกะละมังออกไป "มาๆๆ บอกแล้วไงว่ากินตามสบาย!"

พอยิ่งคะยั้นคะยอ ทุกคนก็ยิ่งลังเล แต่สุดท้ายก็ยื่นมือออกไป

พอกัดพุทราลงไปคำเดียว ความหวานฉ่ำที่ห่างหายไปนานจนเหมือนชาติที่แล้วก็อบอวลไปทั่วปาก!

ทุกคนตาโตเท่าไข่ห่าน

กัดเนื้อผลไม้คำที่สอง ถึงจะร่วนไปนิด แต่รสชาติโดยรวมถือว่าดีมากเลยนะเนี่ย!

"ไอ้น้องชาย จู่ๆ ไปรวยมาจากไหน?"

ทุกคนเคี้ยวพุทรากร้วมๆ มือก็คว้าพุทราอีกห้าหกเจ็ดแปดลูกยัดใส่กระเป๋าตัวเอง ปากก็ชมไม่หยุด

"พุทรานี่ซื้อมาแพงใช่ไหม?"

"กะละมังเบ้อเริ่ม แถมสดขนาดนี้ ชั่งนึงอย่างต่ำต้อง 40 คะแนนแล้วมั้ง?"

"40 คะแนนคงหาซื้อไม่ได้หรอก"

พูดไป ก็ยัดใส่กระเป๋าไปอีกกำมือ

พอมองเห็นพุทราที่เคยพูนกะละมังเหลือแค่ค่อนกะละมัง ทุกคนถึงค่อยชักมือกลับอย่างเกรงใจ แล้วขอบคุณโจวเฉียนอย่างจริงใจ

"ใช้ได้! ใจถึงพึ่งได้! วันหลังบ้านฉันมีของดี รับรองนึกถึงนายเป็นคนแรก!"

โจวเฉียน: ...???

ทะแม่งๆ แล้วนะ!

คงไม่ใช่ว่าแม่หนูนั่นซื้อพุทรามาแพงๆ แล้วบอกราคาถูกๆ หรอกนะ?

ก็ไม่น่าใช่นะ!

เดี๋ยวนี้พุทราดีขนาดนี้ ถ้ามีจริง คงไม่หลุดมาถึงตลาดทั่วไปหรอก พวกนักสำรวจเจอเข้าก็ขายให้ลูกค้าขาประจำรายใหญ่ไปหมดแล้ว

เขาคิดไปคิดมา มือก็หยิบพุทราลูกหนึ่งยัดใส่ปากอย่างลังเล

พอกัดลงไปคำเดียว ความคิดทุกอย่างก็ปลิวหายไป เหลือแต่ความแค้นที่พุ่งพล่านขึ้นมา

แม่งเอ๊ย ไอ้พวกเวรนี่หน้าด้านเกินไปแล้ว! อร่อยขนาดนี้ยังกินกันลงคออีกนะ!

กำลังกัดฟันกรอดๆ ข้างหน้าก็มีคนกลุ่มใหญ่เดินมา ตะโกนมาแต่ไกล

"หัวหน้าโจว ได้ยินว่าพุทรานายแจกไม่อั้นเหรอ?"

โจวเฉียนสะดุ้งโหยง "บ้าบอ! ไม่มีเรื่องพรรค์นั้นหรอก! ฉันจะเอาไปตรวจสอบ!"

เขาอุ้มกะละมังพุทราวิ่งตึงตังไปห้องตรวจสอบ เดี๋ยวนี้เครื่องมือทันสมัย อ่านค่าได้ละเอียดถึงจุดทศนิยม

[ค่าการกลายพันธุ์ 11.3]

คนที่ตามมามุงดูถึงกับอึ้ง

เชี่ย! ของดีขนาดนี้ไปเอามาจากไหน? โจวเฉียนแอบรวยเงียบๆ ไม่บอกพี่น้องเหรอ?

แต่พอหันไปมอง กลับเห็นเจ้าของพุทราหน้าตาไม่ได้ยิ้มแย้ม กลับเต็มไปด้วยความเสียใจสุดซึ้ง ราวมังกรทำขุมทรัพย์หาย

"ช่วยไปตามเฉิงเหยากับซ่งอี๋ที่ฝั่งทหารหญิงมาหน่อย"

จากนั้นก็ฝืนยิ้มทั้งน้ำตาออกมา

"พุทรานี่ น้องสาวคนนั้นเขาเอามาฝากขอบคุณสองคนนั้นน่ะ..."

[จบแล้ว]