บทที่ 15 - ลูกรักสวรรค์

บทที่ 15 - ลูกรักสวรรค์

ความคิดนั้นช่างสวยหรู แต่พอหวายอวี๋ตื่นมาวันที่ 2 ก็ได้แต่นั่งจ้องฝ่ามือว่างเปล่าของตัวเองตาละห้อย

ช่างฝีมือจะทำงานให้ดี ต้องมีเครื่องมือที่พร้อมสรรพ

แต่ตอนนี้ แม้แต่มีดสักเล่มเธอยังไม่มี

ถอนหายใจ ใบหน้าอ่อนเยาว์เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มของชีวิต

แต่ไม่เป็นไร ดูบ้านหลังนี้สิ ก็รู้แล้วว่าเธอเก่งแค่ไหน ของที่อยากได้เดี๋ยวก็มีเองแหละ!

หวายอวี๋ปลุกใจตัวเอง!

ฟังเสียงประกาศตอนแปดโมงเช้า เธอสวมเสื้อผ้าที่ย่างไฟไว้จนดึกดื่นเมื่อคืนจนตอนนี้แห้งกรอบแข็งโป๊ก ลากตาข่ายเถาวัลย์ เอาถังแดงคล้องแขน มุ่งหน้าสู่ระเบียงกุหลาบเขต 8 อีกครั้ง

เจ้ากุหลาบจ๋า ทำตัวดีๆ หน่อยนะ อย่าส่งเสียงดังเชียว ไม่งั้น... ฉันยอมกราบเธออีกรอบก็ได้!

มุดผ่านระเบียงกุหลาบเป็นครั้งที่ 3 หวายอวี๋เริ่มชำนาญทาง

เธอพาข้าวของพะรุงพะรังมุดผ่านกิ่งก้านหนาทึบอย่างระมัดระวัง มายืนอยู่ที่ตีนเขา สูดกลิ่นอายหนักแน่นของเขาซานชิง แล้วก้าวเดินฉับๆ

ตาข่ายเถาวัลย์ใช้มาหลายวันเริ่มแห้งกรอบ ตอนนี้รวบให้เล็กไม่ได้ หวายอวี๋ลากมันอย่างทุลักทุเลในป่า กว่าจะเข้าไปถึงป่าลึกก็กินเวลาพักใหญ่

ในป่ามีแสงส่องลงมาไม่มาก เพราะฝนใกล้ตก ฟ้าเลยครึ้มมาหลายวัน ไม่เห็นดวงอาทิตย์

น่าเสียดายที่มันยังเช้าเกินไป ยอดไม้ยีงไม่ค่อยแตกใบ มองไปทางไหนก็มีแต่กิ่งไม้โกร๋นๆ...

เดี๋ยว!

มีของกิน!

บนต้นไม้ตรงหน้า ยอดอ่อนสีเขียวสดใสขนาดไม่ถึงเซ็นกำลังแตกใบพรึ่บพรั่บ ตรงกลางมีดอกไม้เม็ดเล็กๆ เหมือนไข่มุกเบียดเสียดกันแน่นขนัด ดอกไข่มุก!

อันนี้กินได้!

แต่ตอนนี้ยังเช้าไป เก็บเร็วเกินไปอาจจะไม่สด หวายอวี๋ลังเลครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าเดี๋ยวค่อยมาเก็บตอนขากลับ

เพราะมัวแต่พะวงกับต้นดอกไข่มุกต้นนี้ เธอกลัวหลงทางเลยไม่กล้าเดินไปไกล ได้แต่เดินวนเวียนอยู่แถวนั้น

เสียดายที่ตรงนี้มีแต่ไม้ยืนต้นสูงใหญ่กับต้นสนแดง ที่พื้นกลับหาลูกสนไม่เจอสักลูก เดินหาครึ่งค่อนวันก็คว้าน้ำเหลว

ระหว่างนั้นเจอต้นไม้แห้งตายซากต้นมหึมาล้มอยู่ หวายอวี๋ยืนจ้องอยู่นาน ยิ่งมองยิ่งเสียดาย

ต้นไม้น่าจะดีแท้ๆ!

ถ้าลากกลับไปที่บ้านได้ เปลือกไม้เอาไปเป็นเชื้อเพลิง ลำต้นเลื่อยมาทำโต๊ะทำเก้าอี้ แถมยังผ่าเป็นฟืนได้อีก!

เพอร์เฟกต์สุดๆ!

เธอไม่กล้าจินตนาการเลยว่าถ้าได้ขอนไม้นี้ไป ชีวิตเธอจะสดใสซาบซ่าขนาดไหน

แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย

ขอนไม้นี้ใหญ่เกินไป หวายอวี๋ลากไม่ไหวแน่นอน

แถมตอนนี้ฝนยังไม่ตก ต่อให้เปลือกไม้ผุพังแค่ไหน ก็ไม่มีเห็ดงอกออกมาสักดอก

เฮ้อ

เธอถอนหายใจ ตบๆ ขอนไม้เบาๆ "เจ้าขยะแสนสวย"

สิ้นเสียง ก็ได้ยินเสียง "กริ๊ก" เบาๆ

หวายอวี๋ยืดตัวตรง เห็นลูกสนลูกหนึ่งหล่นลงมาจากข้างๆ ตรงกลางลำต้น

ตาเธอเป็นประกาย รีบเดินเข้าไปดู

พบว่าเป็นลูกสนฮวาซาน แต่เทียบกับลูกยักษ์ที่เธอขอมาคราวก่อน เจ้านี่เล็กกว่าครึ่งหนึ่งเห็นจะได้

แต่พอลองแกะเกล็ดดู ข้างในมีเมล็ดสน ถึงจะเม็ดเล็ก แต่เนื้อแน่นเปรี๊ยะ!

เธอถือลูกสนมองกลางลำต้นอย่างมีความหวัง หาไม้มาแยงๆ จิ้มๆ ปรากฏว่าจิ้มเปลือกไม้ผุๆ ทะลุเป็นรูเฉยเลย!

แยงไม้เข้าไปคนๆ ดู รู้สึกชัดเจนว่ามีของอยู่ข้างใน พอลองล้วงมือเข้าไป...

เฮ้ย!

ลูกสนอีกแล้ว!

นี่มันอะไรกัน?

นี่มันคลังสมบัติของกระรอกที่เธอหาแทบพลิกแผ่นดินไม่เจอนี่นา!

สมกับเป็นฉัน ลูกรักสวรรค์ชัดๆ!

หวายอวี๋มีแรงฮึดขึ้นมาทันที ใช้ไม้เคาะๆ งัดๆ ตามรอยเปลือกไม้ผุ ไม่นานก็งัดรอยแตกด้านข้างลำต้นออกมาได้

เปลือกไม้ผุร่วงกราว เธอถึงเพิ่งเห็นว่า ตรงกลางต้นไม้ยักษ์นี่กลวงโบ๋เป็นโพรงยาว เหมือนมีตัวอะไรมาเจาะไว้...

เจ้าต้นไม้น่าสงสาร มิน่าถึงตายเพราะไส้กลวงนี่เอง พอล้มลง สุดท้ายก็กลายเป็นที่ซ่อนสมบัติของกระรอก...

ตอนนี้ เสร็จโจร!

เธอใช้กิ่งไม้เล็กๆ เขี่ยไม่หยุด พยายามดันของข้างในออกมาที่ปากรูที่งัดไว้

เสียงกุกกักดังต่อเนื่อง ไม่นานก็มีกองภูเขาขนาดย่อมๆ กองอยู่หน้าโพรงไม้

ลูกโอ๊ก เกาลัด เมล็ดพืช วอลนัต เฮเซลนัต... แล้วก็ถั่วลิสง!

นอกจากนั้นก็เป็นลูกสนเล็กๆ ที่ออกมาเรื่อยๆ

เจ้านี่กินที่กว่าพวกถั่ว ในโพรงมีเต็มไปหมด พอเขี่ยออกมาเลยกองพะเนินเทินทึก!

หวายอวี๋นั่งยองๆ ยิ้มแก้มแทบปริ!

เธอใช้สองมือกอบถั่วสารพัดชนิดใส่ถังแดง ถังแดงใบยักษ์จุ 40 ลิตร แค่พวกถั่วเม็ดเล็กๆ ก็ปาเข้าไปครึ่งถังแล้ว!

ตามด้วยลูกสนที่กองจนแทบจะล้น...

เธอถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก กวาดลูกสนที่เหลือใส่ลงไปในเสื้อกันลมตัวโคร่ง ดึงเชือกยางยืดหนักอึ้งบนหัวออกมามัดวนไปวนมา ก็ได้ห่อผ้าขนาดใหญ่อีกหนึ่งห่อ!

จนกระทั่งเฮเซลนัตกำสุดท้ายถูกหย่อนลงถังแดง ไหลผ่านช่องว่างระหว่างลูกสนลงไปอย่างยากลำบาก ต้นไม้ยักษ์ก็ไม่มีอะไรให้ล้วงอีกแล้ว

หวายอวี๋ดึงมือกลับอย่างพอใจ "ต้นไม้จ๋าต้นไม้... ต้นไม้ที่ดีคือต้นไม้ที่มีรูนะ..."

มัวแต่วุ่นวาย ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน เธอมองท้องฟ้า ตัดสินใจกลับบ้านดีกว่า

ใครจะรู้ว่าตอนเดินอ้อมขากลับ ท่ามกลางใบไม้กิ่งไม้แห้งเหี่ยว กลับมียอดผักป่าเรียวยาวแทงยอดออกมา ปลายยอดม้วนเป็นวงกลมน่ารัก...

ผักกูด!

หวายอวี๋ยืนอึ้ง มองถังที่หนักอึ้ง มองห่อผ้าที่แบกไว้อย่างทุลักทุเล แล้วมองตาข่ายเถาวัลย์รูโหว่ในมือที่ไร้ประโยชน์...

บ้าจริง! ทำไมวันนี้ของดีเยอะขนาดนี้ หรือเธอจะเป็นลูกรักสวรรค์จริงๆ?!

เธอลังเล วางห่อผ้าลง เดินสำรวจเนินผักกูดอย่างระมัดระวัง แล้วก็ไปเจอผักกาดนาเขียวชอุ่มที่ตีนเขาอีก...

หวายอวี๋: ...

เธอมองดูตัวเอง ไม่มีอะไรจะใส่ของได้แล้วจริงๆ!

คิดไปคิดมา เลยปลดเถาวัลย์เส้นเล็กที่สะพายอยู่ออกมา ผูกทำสัญลักษณ์ไว้ตามต้นไม้แถวนั้น ลากยาวไปจนถึงต้นดอกไข่มุก

วันนี้กลับก่อน บ่ายนี้ไปตลาดแลกเปลี่ยน

พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ฉันจะมาเก็บผักป่าให้เกลี้ยง!

ตั้งแต่วันนี้ไป เขาซานชิงคือบ้านของฉัน!

...

ของพวกนี้รวมกันหนักกว่าผ้าใบกันน้ำหลายเท่า แถมยังต้องเดินลัดเลาะในป่า หวายอวี๋เหงื่อท่วมตัว กว่าจะขนกลับมาถึงบ้านได้

เธอพูดได้อย่างภูมิใจเลยว่า ลูกสนไม่หล่นหายสักลูก!

แต่ตอนนี้ เธอมองฟ้าแล้ว คัดแยกของไม่ทันแล้ว ทำได้แค่วางของที่ไม่จำเป็นทิ้งไว้ หิ้วถังแบกลูกสน ออกเดินทางไปป้ายรถเมล์ทันที!

[จบแล้ว]