บทที่ 12 เตาฟืนและระบบจอมบงการ

บทที่ 12 เตาฟืนและระบบจอมบงการ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็รู้สึกว่าซูเสี่ยวเป่ยดูน่ารักขึ้นมาไม่น้อย

ถึงตัวจะดำและผอมแห้ง แต่ดวงตากลับดำขลับ ขนตายาวงอนหนา หากได้รับการดูแลดีๆ ต้องโตมาเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาแน่นอน

เธอจึงปรับเสียงให้อ่อนลง "นั่งรอตรงนี้สักครู่นะ เดี๋ยวพี่ไปต้มซุปไก่มาให้กิน"

"จ๊อก..."

เสียงท้องของซูเสี่ยวเป่ยร้องประท้วง สาเหตุเป็นเพราะซุปไก่ฝีมือพี่สาวนั้นหอมยั่วน้ำลายเหลือเกิน

ช่วงสองสามวันที่พักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล ทุกครั้งที่พี่สาวต้มซุปไก่ กลิ่นหอมจะลอยไปเตะจมูกคุณปู่เตียงข้างๆ จนน้ำลายสอแทบทุกครั้ง

ซูอิงอันเดินเข้าไปในครัวและพบว่าเป็นเตาถ่านแบบใช้ฟืน

ขออภัยด้วย เธอไม่เคยจุดเตาฟืนมาก่อนและใช้ไม่เป็นด้วย

ดังนั้นซูอิงอันจึงไม่ลังเลที่จะเข้าไปใช้ครัวในมิติของระบบ เธอไม่อยากใช้เตาฟืนให้เขม่าควันเกาะตัวจนสกปรก

ระบบ: [ในฐานะเด็กกำพร้าสาวชาวชนบท โฮสต์ควรจะมีสามัญสำนึกเรื่องการก่อกองไฟ ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับภารกิจเสริม: ทำอาหารด้วยเตาฟืน ของรางวัล: เคล็ดลับการหุงข้าว]

ซูอิงอันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเลือกที่จะปฏิเสธ

ระบบ: [โฮสต์ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ]

ซูอิงอัน: "แต่ฉันทำไม่เป็นนี่! ต่อให้ต้องใช้เตาฟืนทำอาหาร อย่างน้อยก็ต้องมีคนสอนวิธีจุดไฟกับคุมไฟให้ก่อนไม่ใช่เหรอ?"

การคุมความร้อนคือหัวใจสำคัญของการทำอาหาร ไม่งั้นถ้าทำออกมาไม่อร่อยจะทำยังไง? พอคิดถึงตรงนี้ ซูอิงอันก็รู้สึกต่อต้านขึ้นมาทันที

ในฐานะนักกินตัวยง เธอไม่มีวันยอมกินอาหารที่ล้มเหลวเด็ดขาด!

ระบบ: [...]

สิ่งที่โฮสต์พูดมามันช่างสมเหตุสมผลจนระบบเถียงไม่ออก

เมื่อจนปัญญาจะโต้แย้ง สุดท้ายระบบจึงต้องกล่าวว่า: [ความลึกซึ้งในเรื่องอาหารของโฮสต์ทำให้ระบบรู้สึกปลาบปลื้มใจมาก ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับภารกิจเสริม: ขุดมันฝรั่งในสวน ของรางวัล: แพ็คเกจทักษะการใช้อุปกรณ์ครัว ปล. ด้วยแพ็คเกจนี้ คุณจะรู้วิธีใช้อุปกรณ์ครัวทุกชนิด ระบบจะได้ไม่ต้องกังวลว่าโฮสต์จะจุดไฟไม่เป็นอีกต่อไป]

ซูอิงอันเพิ่งตระหนักได้ว่าเจ้าระบบนี้ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอเรียนรู้ทักษะการทำอาหาร ช่างหน้าด้านไร้ยางอายจริงๆ สรรหาภารกิจมาบีบบังคับเธอสารพัด

หรือว่าเจ้าระบบ 001 นี่ จะถือกำเนิดขึ้นจากแรงอาฆาตของพวกเชฟที่เธอเคยวิจารณ์จนเป็นโรคซึมเศร้า รวมไปถึงพวกนักชิมทั้งหลายกันแน่?

ระบบ: [ระบบบอกตั้งแต่ต้นแล้วว่า นี่คือระบบปั้นเทพเจ้าครัวที่ถือกำเนิดจากเจตจำนงสวรรค์ อันเนื่องมาจากแรงอาฆาตอันรุนแรงของเหล่าเชฟและนักกิน]

พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของระบบก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบชวนขนลุก [ถึงแม้ระบบจะพยายามทำตัวเป็นระบบฝ่ายธรรมะผู้แสนดี แต่ถ้าโฮสต์ก่อเรื่องมากเกินไป ระบบก็พร้อมจะเข้าสู่ด้านมืดได้เหมือนกันนะ!]

ซูอิงอันที่กำลังขุดมันฝรั่งอยู่ เผลอลงจอบผิดจังหวะ ทำให้หัวมันฝรั่งขาดเป็นสองท่อน

ระบบ: [เตือนภัย เตือนภัย ห้ามโฮสต์ทำลายหรือทิ้งขว้างวัตถุดิบไม่ว่ากรณีใดๆ มิฉะนั้นจะถูกลงโทษด้วยการลดระดับค่าหน้าตา]

ซูอิงอันชะงักกึก "สภาพฉันตอนนี้ยังจะลดได้อีกเหรอ"

เตี้ย ตัวเหลือง ดำ ผมแห้งเสียอย่างกับไม้กวาด ถ้าหน้าตาแย่ไปกว่านี้อีก...

เธอ... เธอคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว

หลังจากผูกมัดกับซูอิงอันมานาน ในที่สุดระบบก็ค้นพบจุดอ่อนของเธอจนได้

มันรู้สึกถึงความสะใจแบบ 'ไพร่ฟ้าหน้าใสกลายเป็นนายคน' ขึ้นมาทันที แต่ถึงอย่างนั้นระบบก็ยังคงเป็นระบบที่มีเมตตา

มันจึงกล่าวว่า: [โฮสต์ไม่ต้องห่วง ตราบใดที่คุณไม่ทำลายหรือทิ้งขว้างอาหาร ค่าหน้าตาของคุณจะพุ่งสูงขึ้นด้วยพรจากระบบ ภายใต้พรนี้ โฮสต์ไม่จำเป็นต้องบำรุงผิว จะตากแดดทุกวันผิวก็ยังขาวผ่อง สู้เขานะโฮสต์ การเป็นสาวสวยระดับซูเปอร์สตาร์ไม่ใช่ความฝัน]

"นายนี่มันสุดยอดจริงๆ"

ซูอิงอันเก็บมันฝรั่งที่ขุดขึ้นมาพลางกล่าวชมระบบจากใจจริง

ในโลกใบนี้ ไม่ว่าเพศไหนก็รักสวยรักงามกันทั้งนั้น ชาติที่แล้วเธอเสียเงินมหาศาลไปกับการดูแลผิวพรรณ ไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะได้สวยโดยไม่ต้องพึ่งสกินแคร์

อารมณ์ของซูอิงอันดีขึ้นทันตาเห็น ขณะแบกจอบและมันฝรั่งสองหัวเดินเข้าบ้าน เธอก็ไม่ลืมถามระบบ: [แล้วเมื่อไหร่ฉันถึงจะสวยล่ะ?]

ระบบ: [ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับภารกิจเสริม: ทำอาหารรสเลิศให้คนข้างบ้านน้ำลายสอ ของรางวัล: สูตรวุ้นหนังหมู ปล. กินวุ้นหนังหมูแล้วคอลลาเจนเด้งดึ๋ง ผิวขาวเนียนละเอียดจนมองไม่เห็นรูขุมขนไม่ใช่แค่ฝัน~]

ซูอิงอันตื่นตะลึง เธอรู้สึกว่าเธอสามารถตีตลาดวงการความงามได้ด้วยวุ้นหนังหมูนี่แหละ

ระบบ: [ขอความกรุณาโฮสต์ช่วยปรับทัศนคติให้สมกับการเป็นเทพเจ้าครัวด้วย]

ซูอิงอัน: "แค่คิดเล่นๆ ก็ไม่ได้เหรอ?"

ระบบ: [ไม่ได้]

"ก็ได้ๆ"

ซูอิงอันวางจอบไว้ใต้ชายคา หาปังตอมาปอกเปลือกมันฝรั่งพลางถามอย่างไม่ค่อยเต็มใจ "งั้นถ้าฉันเปิดร้านอาหารในอนาคต วุ้นหนังหมูนี่ขายจานละ 999 ได้ไหม?"

ระบบ: [ไม่ได้ วัตถุดิบที่โฮสต์ขายต้องเน้นราคามิตรภาพ เทพเจ้าครัวที่ดีต้องทำอาหารอร่อยที่ชาวบ้านทั่วไปจับต้องได้คือโฮสต์ที่ดี]

มือของซูอิงอันสั่นระริกด้วยความโกรธ "วุ้นหนังหมูที่มีสรรพคุณระดับยาอายุวัฒนะ จะให้ขายราคาถูกๆ เนี่ยนะ? นายเคยเห็นเชฟมิชลินคนไหนทำอาหารราคาถูกหรือไง?"

ระบบงัดเอาคำพูดเดิมออกมาใช้อีกครั้ง: [จุดประสงค์ของระบบในการปั้นโฮสต์ให้เป็นเทพเจ้าครัว ก็เพื่อให้คนธรรมดาทั่วไปได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสมากขึ้น]

[ขอย้ำอีกครั้ง วัตถุดิบทั้งหมดที่ระบบจัดหาให้ ล้วนแปรรูปมาจากอาหารและเงินทองที่โฮสต์เคยทิ้งขว้างในชาติก่อน! ดังนั้น ห้ามโฮสต์ขึ้นราคาตามอำเภอใจเด็ดขาด!]

ซูอิงอัน: "ฉั... ฉันอยากจะร้องไห้จริงๆ"

เคยเห็นแต่คนหลอกพ่อแม่ตัวเอง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนโง่หลอกตัวเองแบบนี้

ซูอิงอันเศร้าจนอยากจะสบถออกมา!

ถึงจะร้องไห้ในใจ แต่ซูอิงอันก็ไม่ลืมที่จะทำอาหารกิน

มีเคล็ดลับเล็กๆ ในการต้มซุปไก่ไม่ให้เลี่ยน คือตอนเตรียมไก่ต้องล้างเมือกที่หนัง ปลายปีก ตูดไก่ และไขมันในโพรงออกให้หมด

ซูอิงอันห่อใบชาหลงจิ่งก่อนฝนชุดเล็กๆ ด้วยผ้าขาวบางแล้วหย่อนลงไปในหม้อดิน ซุปไก่ที่ตุ๋นด้วยวิธีนี้จะมีกลิ่นหอมยิ่งขึ้น

หากลืมใส่ใบชาตอนตุ๋น ก็สามารถเติมน้ำชาเข้มข้นลงไปประมาณครึ่งถ้วยหลังจากต้มซุปไก่เสร็จแล้วได้ ซึ่งจะช่วยให้ซุปไก่หอมขึ้นเช่นกัน

และเพราะได้รับแพ็คเกจทักษะการใช้อุปกรณ์ครัวจากระบบ ซูอิงอันจึงไม่รังเกียจเตาฟืนอีกต่อไป ในทางกลับกัน ขณะทำอาหารเธอกลับค้นพบเสน่ห์ของการใช้เตาฟืน

แม้ว่าถ้าใช้ไม่เป็นอาจทำให้อาหารไหม้ได้ง่ายๆ

แต่อุณหภูมิของเตาฟืนเวลาหุงข้าวหรือผัดกับข้าวจะสูงกว่าแก๊สธรรมชาติ และพื้นที่การเผาไหม้ก็กว้างกว่า ทำให้ก้นหม้อได้รับความร้อนอย่างทั่วถึงและสม่ำเสมอ

หลักการเดียวกับเตาในภัตตาคารที่มักจะดัดแปลงให้ไฟแรงกว่าเตาแก๊สตามบ้าน

เมื่อไฟแรงพอและหม้อร้อนทั่วถึง อาหารก็จะสุกพร้อมกัน รสชาติจึงออกมาดีกว่า

แต่เตาฟืนยังมีข้อดีอีกอย่าง คือพืชทุกชนิดเวลาเผาไหม้จะปล่อยกลิ่นเฉพาะตัวออกมา จมูกของมนุษย์อาจไม่ได้กลิ่นนี้เสมอไป

แต่ในกระบวนการเผาไหม้ กลิ่นหอมธรรมชาติของไม้ฟืนจะแทรกซึมลงสู่อาหารทั้งทางตรงและทางอ้อม ทำให้อาหารมีกลิ่นหอมหวลชวนทานและรสชาติกลมกล่อมยิ่งขึ้น