บทที่ 20 พ่นไฟและระเบิด

“ไอ้บ้าเอ๊ย”

“อะ-อะไรนะ”

“แกก็เป็นแค่ไกด์เฮงซวย”

“ไกด์... อะไรนะ? นี่มันหมายความว่ายังไง”

“ก็หมายความตามนั้นแหละ”

“หนอย กล้าดียังไงมาพูดจาสามหาวกับพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์แบบนี้? เดี๋ยวก็โดนลงทัณฑ์หรอก!”

“ลงทัณฑ์? งั้นก็ลงมาตรงนี้สิ”

“กรอดดด!”

อาจจะเป็นเพราะความโกรธของโซลาร์ ใบหน้าของมันจึงลุกไหม้ร้อนแรงขึ้น

...อ้อ เดิมทีหมอนี่เป็นไฟนี่นะ ว่าแต่ทำไมรู้สึกเหมือนโซลาร์คือเจ้าหมอนั่นจริง ๆ ล่ะ แล้วเปลวไฟสีน้ำเงินในตาข้านั่นคืออะไร...

“แก! คอยดูเถอะ ข้าจะ...”

พยายามเมินคำพูดของเขาแล้วเริ่มย่างเนื้อก็อบลินที่เสียบไว้กับมีดสั้น ซาลเมอร์กัสเคยทำแบบนี้ แต่ไม่แน่ใจว่าจะได้ผลไหม

ฉ่า...

เนื้อเริ่มส่งเสียงฉ่า กลิ่นหอมฉุยเตะจมูก

[อัครสาวกคนแรก ‘โพรมีธีอุส’ กำลังกลืนน้ำลาย]

พลิกมีดสั้นไปมาเพื่อให้แน่ใจว่าเนื้อสุกทั่วถึง พอเสร็จแล้วข้อความก็เด้งขึ้น

ติ๊ง

[โอชะ! ก็อบลินย่างทันใจ!]

[การค้นพบอาหารจานใหม่มักทำให้มนุษย์มีความสุขยิ่งกว่าการค้นพบดาวดวงใหม่

ก็อบลินย่างพลังแสงอาทิตย์จะเป็นก้าวแรกสำหรับเชฟสภาพอากาศนิรนาม

-รสชาติดวงดาว: ☆

-วันหมดอายุ: หนึ่งวัน

-ฟื้นฟูพลังชีวิต: 100

สรรพคุณ: ผู้ที่ทานอาหารจานนี้จะมีพลังโจมตีต่อก็อบลินเพิ่มขึ้น 5% ในช่วงกลางวัน

พลังชีวิตสูงสุดเพิ่มขึ้น 8%

-พรแห่งดวงอาทิตย์: ความแข็งแกร่ง, พลังป้องกัน, ความเสียหายธาตุไฟ และความต้านทานธาตุไฟเพิ่มขึ้น 5%]

[ท่านประสบความสำเร็จในการปรุงอาหารด้วยสภาพอากาศเป็นครั้งแรก]

[ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น +1]

[เลเวลของภูตแห่งดวงอาทิตย์เพิ่มขึ้น ท่านจะสามารถควบคุมไฟได้ดีขึ้นเล็กน้อย]

โอ้โห ดูนี่สิ?

รู้สึกเหมือนต่อไปคงไม่ต้องห่วงเรื่องโพชั่นแล้ว แค่กินอาหารก็ได้บัฟ แถมในอาหารของมูลานไม่มีส่วนที่เกี่ยวกับดวงอาทิตย์ด้วย คงเกี่ยวกับคลาสที่ได้รับมา คิดว่าคลาสที่ได้มานี่ดีกว่าที่คิดไว้ตอนแรกซะอีก

“อืม อร่อย”

ก็อบลินย่างรสชาติสวรรค์ชัด ๆ น้ำหวานปนขมกระจายไปทั่วปาก สดชื่นเหมือนยืนอยู่น้ำตก

“นี่” โซลาร์ร้องเรียก

เจ้าไกด์เฮงซวย...

“อะไร”

“...ขอคำนึง”

“ทำไมฉันต้องให้”

“โธ่ แค่คำเดียวเอง!”

“ถึงให้ไปแกก็กินไม่ได้อยู่ดี โซลาร์กินไม่ใช่เหรอ”

“เจ้ามอบให้เป็นเครื่องสังเวยได้”

“เครื่องสังเวย? คืออะไร”

“เผาอาหารแล้วมันจะกลายเป็นเครื่องสังเวย ข้าเรียกว่าเครื่องสังเวยไฟ”

...สรุปคืออยากให้ป้อนสินะ

เลยบอกไปว่า “น่ารำคาญ”

“หา? ทำไมน่ารำคาญล่ะ”

“ก็แค่น่ารำคาญเฉย ๆ”

“กรอดดด!”

เจ้านี่ทำตัวเหมือนเด็กเลยแฮะ เห็นแล้วรู้เลยว่าคงโดนแกล้งแบบเด็ก ๆ ได้ง่าย ๆ รีบย่างเนื้อส่วนที่เหลือแล้วแบ่งให้เขา

“เอ้า กินซะ”

“โอ้! มนุษย์ เจ้าช่างเป็นคนดีจริง ๆ!”

...ตลกชะมัด คิดว่าควรใช้ไม้อ่อนสลับไม้แข็งน่าจะดี เพราะดูท่าหมอนี่น่าจะมีประโยชน์ในอนาคต ทันใดนั้น เนื้อก็ระเหยกลายเป็นไอเข้าไปในกองไฟ เป็นอาหารเครื่องสังเวยจริง ๆ ด้วย

[อัครสาวกคนแรก ‘โพรมีธีอุส’ ยิ้มให้กับอาหาร]

[อัครสาวกคนแรก ‘โพรมีธีอุส’ จะถ่ายทอดความสามารถบางส่วนให้ท่าน]

[เรียนรู้ทักษะอัครสาวก ‘เนตรหยั่งรู้’]

เนตรหยั่งรู้? คืออะไรเนี่ย

[เนตรหยั่งรู้ (เรียกใช้)]

[ระดับ: ตำนาน

ใช้พลังเวท: 10

เวลารอคอย: 24 ชั่วโมง ระยะเวลา: 1 นาที

ท่านสามารถมองเห็นวิถีการโจมตีของคู่ต่อสู้ล่วงหน้าได้ในระยะเวลาสั้น ๆ]

มองเห็นวิถีการโจมตีล่วงหน้า เป็นทักษะที่ดีมาก แต่คูลดาวน์นานเกินไป ต้องรอจนกว่าจะใช้ได้อีกครั้ง...

ไอ้หมอนี่ให้ของดีเหมือนกันแฮะ งั้นจะให้ช่วยนำทางหน่อยละกัน

“เฮ้ ช่วยบอกทางหน่อย ถ้ามีของดี ๆ เหมือนคราวก่อนก็บอกด้วยล่ะ”

“ไม่มีของแบบนั้นหรอกน่า! ตาแก่นี่!”

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วนะ โซลาร์เด่นสะดุดตาเกินไปเลยส่งกลับไปก่อน อย่างที่คิด ในถ้ำไม่มียามและแทบจะร้าง แต่การรักษาความปลอดภัยตรงทางเข้าหมู่บ้านแน่นหนามาก มองดูแล้วสงสัยว่าจะแอบเข้าไปได้ไหม

[อัครสาวกคนแรก ‘โพรมีธีอุส’ กำลังเริ่มการนำทาง]

...คิกคิกคิก ใช่แล้ว เรื่องนำทางต้องยกให้เจ้านี่ มุมปากกระตุกยิ้มเมื่อคิดว่าจะได้ระบบนำทางดี ๆ ในอนาคต เคลื่อนที่อย่างระมัดระวังและรอดพ้นสายตามาได้เพราะการนำทางของหมอนี่ สถานที่ที่มาถึงคือ...

โกดัง? เห็นแวบ ๆ ในแผนที่ เขาพามาที่โกดังตามแผนที่ คำถามคือพามาที่นี่ทำไม

[อัครสาวกคนแรก ‘โพรมีธีอุส’ ต้องการให้ท่านหยิบระเบิดตรงหน้า]

“อะไรนะ...”

อ้าปากค้าง ระเบิดไม่ได้วางไว้ให้เห็นเด่นชัด อย่าบอกนะว่าจะให้ระเบิดทิ้ง...

เข้าใจล่ะ

“เข้าใจเจตนาแล้ว”

รีบดึงผ้าคลุมตรงหน้าออกและคว้าระเบิดมา

[ได้รับระเบิด x 4]

ชัดเจนแล้วว่าทำไมถึงมีระเบิดที่นี่ ต้องใช้พลังระเบิดเพื่อฝ่าถ้ำตรงนี้ออกไป

“ไหนดูซิ ทักษะนั้นอยู่ไหนนะ”

เปิดหน้าต่างทักษะและรีบไล่ดูรายการ ไม่นานก็หยุดอยู่ที่หนึ่ง

“เจอแล้ว”

[พ่นไฟ (เรียกใช้)]

[ระดับ: ทั่วไป

ใช้พลังเวท: 1 หน่วยต่อวินาที

หนึ่งในพื้นฐานสำคัญของเชฟคือการควบคุมไฟได้ดี เชฟควรจุดไฟได้ทุกที่ทุกเวลา ดังนั้นเชฟทุกคนจึงสามารถพ่นไฟได้เป็นพื้นฐาน]

เริ่มหัวเราะเมื่อมองดูหน้าต่างทักษะ “หุหุหุ มาป่วนกันหน่อยดีกว่า”

[อัครสาวกคนแรก ‘โพรมีธีอุส’ กำลังหัวเราะอย่างชั่วร้ายไปกับท่าน]

สักพักก็มาถึงกำแพงชั้นนอกที่ห่างจากทางเข้าหมู่บ้านพอสมควร

“ไม่ได้เล่นกับไฟมานานแล้วแฮะ”

หยิบระเบิดลูกหนึ่งออกมาด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย แล้วใช้สกิลพ่นไฟที่ดูไว้เมื่อกี้ เลเวลยังต่ำอยู่ ความแรงเลยประมาณไฟเตาแก๊ส แต่แค่นั้นก็พอแล้ว ทันทีที่ระเบิดติดไฟอย่างรวดเร็ว ก็ขว้างใส่กำแพงแล้วรีบหลบเข้าที่ปลอดภัย จากนั้น...

ตูม!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว กำแพงชั้นนอกพังทลายลง

...แรงระเบิดสุดยอดไปเลย

เหลือระเบิดอีกสามลูก เก็บไว้ใช้วันหลังน่าจะดี

ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “อะไรน่ะ? เสียงดังมาก!”

“กิ๊ก! ทางโน้น! มีสิ่งน่าสงสัยทางโน้น!”

ยามกำลังมา อยู่ใกล้ทางเข้าหมู่บ้านพวกก็อบลินเลยแห่กันมา

...ตลกชะมัด คิกคิก

แอบหนีออกจากถ้ำได้อย่างเงียบเชียบโดยที่พวกมันไม่รู้ตัว ออกจากถ้ำมาโผล่ที่ป่า

“คราวนี้เป็นป่ารึ”

เดี๋ยวต่อไปจะมีทะเลทรายโผล่มาไหมเนี่ย กระชับมีดสั้นแล้วค่อย ๆ ย่องผ่านพงหญ้า เคลื่อนที่ไปได้ 100 เมตรก็รู้สึกถึงตัวตนของบางอย่าง รีบซ่อนตัวทันที

“กุ กุ กุ วันนี้จะเป็นเทศกาลกินเนื้อมนุษย์ กิรุ”

“น่าอร่อย ไม่ได้กินมาหลายปีแล้ว กี๊ซ”

“ไม่ได้จัดเทศกาลในหมู่บ้านมานานแล้วนะ กิ๊ก! วันนี้สนุกจริง ๆ! กะกะกะ!”

เทศกาล?

คงเป็นเพราะเทศกาล การป้องกันในถ้ำเลยหละหลวม ถ้างั้นก็แปลว่าก็อบลินเกือบทั้งหมดรวมตัวกันอยู่ในหมู่บ้าน...

ตระหนักได้ว่าการช่วยเหลืออาจจะยากกว่าที่คิด ใบหน้าเคร่งเครียดขึ้น

[อัครสาวกคนแรก ‘โพรมีธีอุส’ กำลังเริ่มการนำทาง]

ยิ้ม

ขออีกครั้งนะ แทรกซึมเข้าไปอย่างระมัดระวังตามเส้นทางที่เขาชี้บอก

เสียงกลองและแตรอันน่าสยดสยองดังก้องไปทั่วหมู่บ้าน คุกที่สร้างจากไม้ซอมซ่อ ข้างในมีผู้คนถูกมัดมือมัดเท้า พวกเขาคือคนที่รอดชีวิตจากกองกำลังปราบปราม คิมซูจองเป็นแกนนำของพวกเขา

“ฮือ ฮือ”

“ที่นี่สกปรกจัง อยากกลับบ้านแล้ว”

“หนาว หิว เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว”

“มีกระจกไหม ผิวฉัน...”

“อดทนหน่อยนะคะ เดี๋ยวต้องมีกำลังเสริมมาแน่ ฉันเรียกคนที่เก่งมาก ๆ มาแล้วค่ะ”

“คนเก่งเหรอ? ใครกัน?”

“เอ่อ คือ...”

คิมซูจองกัดริมฝีปาก จะบอกว่ามีคุณปู่คนหนึ่งกำลังมาช่วยคงไม่ได้ ความจริงเธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเชื่อได้ไหม เลยเงียบไว้ดีกว่า

‘บางทีคุณพ่ออาจจะนำทหารมาก็ได้’

วินาทีนั้น ก็อบลินตัวหนึ่งที่ยืนเฝ้ายามอยู่ก็ถูกมีดสั้นพุ่งเสียบกลางหัวใจ ตายคาที่ในดาบเดียว

“นี่มัน...?”

เธอรู้ดีว่าเจ้าของมีดสั้นนั้นคือใคร ไม่มีทางที่เธอจะไม่รู้ มันคุ้นตาเหลือเกิน

“มีใครบาดเจ็บไหม”

“คุณพ่อ! มาถึงที่นี่ได้ยังไงคะ?”

“ตามไกด์มาน่ะ”

“คะ...?” คิมซูจองงงกับคำตอบ

ทันใดนั้นเสียงผู้เล่นคนอื่นก็ดังขึ้นข้าง ๆ เธอ “ซูจอง ผู้ชายคนนี้คือใครคะ...?”

“อ๋อ กองกำลังเสริมค่ะ”

“กำลังเสริม?”

“ใช่ค่ะ กำลังเสริมที่แข็งแกร่งมาก”

ในตอนนั้นเอง

“ผู้บุกรุก! มีผู้บุกรุก!”

“ชิ อุตส่าห์มาถึงนี่แล้วแต่ดันโดนเจอตัวซะได้”

ถือมีดสั้นเตรียมต้อนรับพวกก็อบลินที่ดาหน้าเข้ามา จำนวนเยอะสมความคาดหวังจริง ๆ สุดท้ายคงต้องใส่ชุดเกราะก็อบลินเหม็นเน่านั่นอีกแล้วสินะ

...ไม่อยากใส่เลยแต่ช่วยไม่ได้

[สวมใส่เกราะหนังส่วนบนของก็อบลินผู้เหม็นโฉ่]

[สวมใส่เกราะหนังส่วนล่างของก็อบลินผู้เหม็นโฉ่]

[สวมใส่รองเท้าหนังของก็อบลินผู้เหม็นโฉ่]

[สวมใส่ถุงมือหนังของก็อบลินผู้เหม็นโฉ่]

[ไอเทมนี้มีเซ็ตเอฟเฟกต์]

[ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น +10]

[เอฟเฟกต์พิเศษจะทำงาน]

[ร่างกายของท่านเหม็นโฉ่ ก็อบลินไม่สามารถเข้าใกล้ท่านได้]

[ท่านจะไม่ถูกโจมตีโดยก็อบลิน]

“ทุกคน อุดจมูกเร็ว!”

“เอ๊ะ...?”

ผู้หญิงทุกคนในคุกมีเครื่องหมายคำถามขึ้นบนหัวเมื่อได้ยินคิมซูจองตะโกน แต่ไม่นานพวกเธอก็รู้สาเหตุ

“อุ๊บ กลิ่นบ้าอะไรเนี่ย?”

“กรี๊ด! เหม็นบรรลัยเลย!”

“แย่มาก! กลิ่นมาจากไหนกันแน่เนี่ย?”

“ไปกินอะไรมาถึงได้กลิ่นเหม็นขนาดนี้?”

...ขอโทษนะ

ขอโทษพวกเธอในใจพลางเอามือปิดจมูกข้างหนึ่ง ชี้มีดสั้นไปที่ก็อบลิน

“เจ้าพวกเน่าเฟะ พวกแกทำให้ฉันต้องใส่มันอีกรอบ ตายซะเถอะ”

วินาทีถัดมา บัฟของโพรมีธีอุสและค่าสถานะที่ได้จากการกินอาหารก็ระเบิดพลังออกมาจากท่อนขา พุ่งเข้าหาพวกมันด้วยความเร็วเหลือเชื่อและเริ่มตวัดมีดสั้นด้วยท่วงท่าที่มองตามไม่ทัน

“อ๊ากกกกก!”

เสียงกรีดร้องของก็อบลินดังระงมไม่ขาดสาย พวกมันไม่สามารถเอามืออุดจมูกได้เพราะแขนสั้น เป็นภาพที่น่าสมเพชเวทนาจริง ๆ

“กิ๊ต! กลิ่นอะไรเนี่ย?!”

“เหม็นเน่า! กิ๊ก! ทนไม่ไหวแล้ว!”

“มนุษย์คนนี้สกปรกและไม่อร่อย! กลิ่นแย่มาก! อั้ก!”

ตะโกนใส่พวกก็อบลินที่มองมาด้วยสายตารังเกียจ “พวกแกต่างหากที่เน่า!”

โจมตีใส่พวกก็อบลินไม่ยั้ง สีหน้าของผู้หญิงในคุกยิ่งดูเหวอหนักกว่าเดิม

“...”

ทุกคนอ้าปากค้างทำหน้าเหมือนกันหมด ยกเว้นอยู่คนเดียว

“คิก คุณพ่อนี่สุดยอดจริง ๆ”